Neil Diamond?

Ik dacht dat we in de jaren '90 aanbeland waren...

Jouw vraag bij welke artiest je de American Recordings invloeden terug hoort.
Dan moet je naar 12 Songs van Neil Diamond luisteren.
Verder zijn er genoeg hedendaagse bands die in een soort van kale bezetting muziek maken met country invloeden.
Of ben je muzikaal ook in de jaren 90 blijven hangen.

Het heeft iets ontiegelijk sneus als je deze plaat van deze artiest NU gaat loven. Give me a break - ik kwam als groen provincieknulleke naar het centrum van het land, koos (per ongeluk?) de meeste linkse studentenvereniging, SSR (later omgetoverd in Ekko), met een alternatieve bar, Tref, op de eerste verdieping en daar werd begin 70's Sweetheart of the Rodeo, Cash live (zowel St Quentin als Folsom) gedraaid en nog meer uit die tijd.

40 jaar nadien wordt er hier een plaat van ruim 20 jaar later (dan 71) geprezen. 'k krijg verdomme hetzelfde gevoel als toen Oor mid 90's Mirror Blue van Richard Thompson de hemel in prees en in 2001 Marvin Gaye's What's Going on als de beste popplaat van de laatste 30 jaar aanmerkte. Waar waren jullie t.t.v. die oudere albums. Moet je echt zoveel achterstand inhalen?

Dit is gewoon jeugdsentimentsvervalsing!

Die albums uit die serie zijn ongetwijfeld een soort testament voor/van Cash - en ze hebben hun merites - maar zo himmelhochjautzend te doen, lijkt me niet nodig - tenzij eclectisch name-dropping the game is.

Neil Diamond in Cash ??? Cash heeft meer autheniticiteit en intregiteit in zijn linkerpink, dan Diamond met zijn kanten bef in zijn hele body

Het gaat om American Recordings.
Neil Diamond nam met Rick Rubin vervolgens ook een album op in soortgelijke setting; namelijk 12 Songs.
De latere Johnny Cash klinkt totaal anders dan zijn beginperiode.
En ja, daar ben ik ook mee bekend.
En ja, ook ik vind Ring Of Fire, Walk The Line en Folsom Prison Blues mooie nummers.
Sommige artiesten blijven niet in een bepaald tijdperk hangen, maar durven zichzelf te vernieuwen.

Ik ken er wel een paar, maar eerlijk gezegd vind ik die stroming bands maar marginaal als ik kijk naar het grote plaatje. Kan best zijn dat dit album zo goed is dat het alleen daarom al een plek in deze lijst verdient, maar als Neil Diamond het enige antwoord op die vraag is, dan vind ik dat wel erg karig. En dan nog is het maar de vraag in hoeverre die ontwikkeling aan AR is toe te schrijven. Americana was er daarvoor toch ook al wel.


De 90's zijn het decennium waar ik het minste naar luister, al ben ik er in opgegroeid. Zijn een paar artiesten die ik nog veel draai, maar dat is het dan ook wel. Verder luister ik vooral of oudere dingen of electronica/dance-stromingen die toen nog niet bestonden.

Wat deric zegt klopt. Diamond maakte op dezelfde wijze een comeback. CSN waren dat vorig jaar ook van plan, maar dat is stukgelopen (Rubin had het te druk met andere bands en CSN wilden niet meer wachten). Zullen vast nog wat meer voorbeelden van zijn.

Ken die plaat van Neil Diamond verder niet. Diamond is mij vaak te kitscherig, onoprecht, te acterend. Een beetje een gladjakker.

Cash is later wat minder (pure) country geworden.

Ik geloof best dat Diamond door Cash beïnvloed was, het gaat mij er meer om dat Diamond's muzikale rol in de 90's en daarna dermate klein was dat ik het een beetje vreemd vind hem hier op te brengen. Zijn grootste muzikale prestatie in de 90's was waarschijnlijk dat een van zijn nummers gecoverd werd op de Pulp Fiction soundtrack. Waarmee ik verder niets af wil doen aan deze plaat van Johnny Cash (Nick Cave is ook langs geweest en die heeft ook vrijwel geen invloed gehad, maar wel mooie platen gemaakt), maar ik vraag me gewoon af of er nog relevante navolgers zijn geweest.

Met Neil Diamond - een goed songwriter - heb ik helemaal niets, door hem zelf uitgevoerd is zijn werk imo überkitsch voor lieden met een nep-Dallas interieur en imitatie-rolex (dat ze wel aanduiden als "mooi klokkie"). Het is voor mij supreme MOR-muziek; op lp's vind je Neil Diamond ook per strekkende meter.

Het ging me trouwens om het generieke verschijnsel dat latere albums van een artiest gehype't worden (bijv door OOR). Dan denk ik altijd, waarom nu pas?



Beetje tendentieuze afsluiting. D'r zijn er gelukkig meer van dat soort artiesten. Het mooie is dat Cash deze serie kon maken a. omdat ie eerder veel succes had gehad; b. eraan toe was terug te blikken; c. het is duidelijk een soort carriere-afsluiting. Om die reden typeerde ik het ook als testament.

American Recordings zijn in de loop der jaren bekend geraakt bij een groter publiek.
Albums die blijven, en waar vraag naar blijft.
Het heeft een aantal jaar gekost voordat dit proces in werking werd gesteld, maar nu algemeen bekend.
Velvet Underground en Joy Division werden volgens mij ook niet altijd zo geweldig verkocht; de impact kwam pas later.

Eens met Mjuman wat betreft het zien als een soort van testament.

Mee eens. Het is slechts een voorbeeld van de invloed die American Recordings heeft gehad (niet dat ik het voldoende vind voor een plaats in deze topic).

Cash had al een naam en kon op grond van zijn naam dat project starten. Het was weinig risicovol voor de platenmaatschappij; de kosten zouden iig gedekt worden.

Het verhaal van VU en JD ligt essentieel anders. Initieel verkochten die albums niet goed, maar dat kwam omdat er geen budget was voor promotie en distributie (Factory). Van UP was de initiële persing 2000 exemplaren en dat heeft een paar maanden geduurd voordat ie verkocht was, vervolgens ging het snel.

Platenmaatschappijen geven nooit cijfers - ik durf te stellen dat er in de 25 - 30 jaar na de eerste 2 -3 jaar tienmaal zoveel albums van JD en VU zijn verkocht als in de eerste 2-3 jaar.

Op een gegeven moment gaat nl de hype-factor werken. GYBE op deze site is daarvan een heel goed voorbeeld - en er zijn er meer. Probeer maar eens te verkondigen dat je From the Lions Mouth eigenlijk maar een matig album vindt; dan rollen er veel mensen over je heen.

Is een album eenmaal gehypt, is er geen ontkomen aan. Voor alle duidelijkheid: ik zeg nergens dat dit geen goed album is; het is puur vakmanschap - ik vind alleen de aandacht ontijdig en overtrokken.

Als dat de insteek is kunnen we met terugwerkende kracht dat Afghan Whigs album ook wel uit de lijst halen. Of wellicht heb ik daar iets gemist m.b.t. de enorme invloed die dat album heeft gehad.

Wat mij betreft horen Afghan Whigs er dan ook niet in. Sommige artiesten zijn wel dermate groot dat ze alleen daarom al essentieel zijn, bv. Dylan, Springsteen, Cave, etc. Cash kan denk ik ook wel in dat rijtje, ik ken alleen dit album nog niet. Maar ik zal het eens opzoeken.

Verder zie ik er niet zoveel kwaad in dat albums pas later worden opgepikt. GYBE is inderdaad een goed voorbeeld: hun eerste twee platen zijn niet eens besproken in Oor, bij de derde kregen ze ineens een uitvoerige recensie en zelfs een interview. Vervolgens speelden ze in Paradiso (april 2002 als ik het goed onthouden heb) en ik heb nog nooit zo'n lange rij bij die poptempel gezien... Wel grappig om te zien hoe het mechanisme werkt, maar als dat betekent dat goede muziek later alsnog boven komt drijven zie ik niet in wat er mis mee is.

Op deze site zie je ook wel eens dat mensen opeens een echt oud album oppikken. Dat lijkt me een logisch gevolg van het feit dat muziek door internet veel toegankelijker is geworden.

Mijn interesse lag toen bij andere muziek, denk dat ik het mij daarom niet kan herinneren. Alhoewel ik wel B&B keek
Ik zal het album zo weer eens opzetten, al is het alleen al voor die geweldige stem van hem.

Helemaal niet erg als mensen iets later oppikken. Alleen, een bekende gezegde luidt: "geen overtuigder katholiek dan een zojuist bekeerde" - misschien moet je die context er even bijdenken.
Waar waren al die nieuwe fans dan aanvankelijk, is mijn eerste gedachte. En de nieuwste fans roepen vaak het hardst welk album het beste is - kijk hier maar eens naar de discussies bij Aracade Fire, The National of Interpol.

Het gaat er niet om dat mensen later instappen; het gaat erom dat - om wat voor reden dan ook - een bepaald album aandacht krijgt, alsof het oudere werk er niet toe doet. Beter laat dan nooit kun je dan denken.

Aandacht in media is goed voor een band, maar werkt vaak sturend en bepalend. Du moment dat Matthijs iets roept over een album, wordt ernaar gevraagd in de winkel. Er zit een random-factor in die ik niet snap. Bookashade, Lowlands 2010, werd ingestart door Erik Karton - ik was in mijn nopjes - maar dat duurde maar 2 minuten, want toen werd een uitgesponnen song van Underworld gestart. een hype wordt dus ook georkestreerd.

De film is beter dan het album.

Ik zie dat herman Walk the Line al aangeraden heeft. Inderdaad de moeite. Daar komt voor mij nog bij dat ik Joaquin Phoenix liever Johnny Cash hoor zingen dan Johnny Cash zelf, die een ontzettende zaag is in mijn oren. Ooit begonnen met At San Quentin en later heb ik The Man Comes Around nog gekocht. Die bevalt me wat meer.

Maar eigenlijk was er nog een andere man in het zwart die enkele jaren eerder een erg geslaagde comeback maakte. Roy Orbison. Hem had ik dan liever in deze lijst gezien dan Johnny Cash. Past toch meer in het poprock-straatje.

Wat country betreft, doe mij maar Gram en Emmylou.

De comeback van Scott Walker doet mij dan meer

Vandaag wint De Wereld Draait Door de popmediaprijs op het Eurosonic festival. Ongetwijfeld door hun op de platen van Cash geïnspireerde DWDD Recordings. Misschien dat dat in Nederland dan nog de grootste invloed van Cash is.

Vind Walk the Line zelf erg sterk beginnen, maar gaandeweg ontaard het wel erg in een 'boy loves girl' filmpje. Het had ook wel wat over z'n latere leven mogen behandelen.

Scott Walker lijkt mij net iets te summier qua invloed/status om hier in te staan.

Hij lijkt in de verste verte niet op Summer

Missschien summier? Da's nou juist het kenmerk van een échte cult-held en dat is Scott - Cash is meer the working man's hero, wiens naam zich letterlijk waar maakte.

Summier bedoelde ik, inderdaad. Typfoutje.

In die trant kunnen er natuurlijk nog veel meer artiesten in, aangezien Cash, Cave of Dylan in grootsheid door zeker 100 artiesten worden voorbij gestreefd.

Ik vind het wel okee dat Cash erin staat, ik was er zelf niet opgekomen, maar had hem eigenlijk net zo goed kunnen vermelden in mijn eigen lijstje. Meesterlijke comeback van een man die zijn demonen recht in de ogen heeft aangekeken en daar liedjes over schreef en zong die een ieder het kippenvel zouden moeten bezorgen. Er is ook nog niemand in dat vreselijke DWDD programma voorbij gekomen die ook maar in de buurt van die dodelijke oprechtheid van Cash kan komen. Prachtige platen, allemaal.

Volgens mij zijn ze maar op één hand te tellen, wellicht twee.

Duidelijk een jonge aardling - in Orbistan hebben mensen veel meer vingers aan één hand; in Mjumania (mijn planeet) hebben we zoveel handen dat uitdrukkingen als links- of rechtshandig volkomen inadequaat zijn. Er is daar ook veel 'handwerk'.

Grootsheid kun je verschillend definiëren natuurlijk, maar zowel muziekaal als commercieel en qua roem zijn er talloze bands te noemen. Als je in Americanaland woont is dat lastig voor te stellen, maar het is heus waar.

Ik dacht dat het geheim moest blijven wie er voor deze tweede reeks een lijstje ingediend hebben .

Onder country dus....
(wat mij doet afvragen waarom dit wel op MuMe staat als genre-aanduiding en o.a. flamenco, salsa en rai niet. Dat word met 'wereld' geduid. Is country voor ons hier dan zoveel minder exotisch? Voor mij alvast niet. Maar dit dus tussen haakjes)
Nu heb ik dus eindelijk(?) met dit album (en Johnny Cash) kennis gemaakt, en toch meteen twee vaststellingen:
Ten eerste ben ik redelijk onder de indruk dat dit album me niet ging vervelen: Een handsvol liedjes, gebracht door een zanger met slechts een very basic akoestische-gitaar begeleiding, je moet het toch maar doen.
Ten tweede ging een van mijn vooroordelen t.o.v. country in de mist op: Ik werd namelijk niet meteen in een sfeer die ik met rednecks en van mechanische stieren voorziene saloons met zatte would-be cowboys associeer gedompeld.
Neen, ik waande me eerder bij een Elvis, die Las Vegas, de glittershows en zijn Eddie Wally kostuum (of is het andersom ) achter zich heeft gelaten om in z'n stoffige jeans, met de gitaar op zijn schoot, bij een kampvuurtje in de woestijn mij d.m.v. de liedjes in het diepste van zijn ziel laat kijken.
Okee, dit zal dwaas klinken voor wie reeds met Cash bekend was, en hun stemmen zijn ook niet echt te vergelijken, maar met de weinige referenties die ik heb bij dit soort van muziek, was dat toch een aangename associatie.

Afgaande op de uitgelokte, interessante discussie hier, en het oetlulletje dat ik me voel(de) als volledige buitenstaander, vind ik alvast dit album wel passen binnen de strikte ( ) regels en algemene sfeer van de originele Cultuurkenner. (Mee kunnen in het betere cafe gesprek.)
Leuke ontdekking, al zal het nooit écht mijn cup of tea worden.

En op naar de volgende ontdekking, want weer een illustere onbekende voor mij:


Tri Repetae (1995), Autechre





Een begeleidend stukje hier bij het album gepost.



>Topic overzicht (alle tot nu toe voorgestelde albums)

Introductie tot "De Cultuurkenner-2"

Toelichtingen:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

> Toelichting 6:

Misschien wel de beste keus tot nog toe!! Geniaal album van een onnavolgbaar gezelschap wat de betere electronic permanent op de kaart heeft gezet na pionierswerk van meneer R.D. James. Eigenlijk zijn alle drie hun beginplaten essentieel, maar deze voor mij het meest. Clipper is het perfecte antwoord op de domme dance die de jaren 90 domineerde (en nu in sommige scènes nog steeds). Toen wist je meteen dat er veel meer mogelijk was.

Hier sluit ik me volledig bij aan, maar in plaats van Clipper wil ik graag een lans breken voor het geniale Eutow (al is Clipper bijna net zo geniaal natuurlijk).