Fijne plaat.

Plaat die allengs steeds minder waardering van mij heeft gekregen, nog los van de gecastreerde Ijslandse koorknapen is de muziek ook weinig beklijvend.. Beetje shoegaze-achtige rock met wat klassieke elementen, zonder werkelijke punch. Overgewaardeerd dus.

Voor mij het album dat de deuren openzette naar postrock-achtige dingen en sowieso iets volstrekt unieks in die tijd, het enige wat ik destijds hier enigszins mee kon rijmen was Cocteau Twins en Mogwai (als relatieve beginner). Het album ( ) vind ik een stuk beter, maar deze is heel wat essentiëler. Staan wel een paar bloedmooie nummers op, de melodie van Vidrar y Loftarasa is echt onovertroffen, en wat een spanningsboog heeft dat nummer ook nog altijd.

Bedacht me trouwens eergisteren (toen ik in de Melkweg stond) nog dat ik Sigur Ros in 2000 in de Melkweg heb gezien: Sigur Ros stond in de oude zaal en Coldplay tegelijkertijd in de nieuwe zaal. Van Coldplay heb ik toen nog 2 nummertjes meegepakt, maar daar vond ik geen zak aan.

Goede keuze, al is 't niet mijn favoriete Roots-plaat.
Dat hele Sigur Rós is overigens grotendeels aan me voorbij gegaan. Ik vind het wat te dun klinken allemaal, ik weet niet goed wat ik er mee aanmoet. Misschien voor later nog een keer, al staat het niet echt hoog op mijn favorietenlijst.

Mijn favoriete vogel is overigens de kip, vooral vanwege diens smaak. Pino is een goede tweede.

Ik ben ook niet zo'n enorme Jonsi-fan. Go heb ik een keer of 10 geluisterd en daarna was ik er eigenlijk wel klaar mee. Maar de oude Sigur Ros blijft na meer dan 10 jaar draaien ook nog zeer de moeite waard.

Ik ben tot nu toe aan Ágætis Byrjun nog maar twee keer toegekomen. Behalve dat het soort muziek op deze schijf een complete verrassing was, en ik het momenteel uitermate fascinerende muziek vind, kan ik er nog niet veel meer over vertellen. Dat het met Go muzikaal gezien niets gemeen heeft valt me ook meteen op, zelfs de vocalen klinken hier veel aangenamer. Vind ik de link van Radiohead met wat ik versta onder rock wel heel vaag, bij Sigur Ros vind ik die helemaal niet. Wel wat invloeden, maar dit soort muziek komt bij mij waarschijlijk in het vakje met mijn Dustin O'Halloran, Johann Johannsson, Jan Swerts, Julia Kent, Ludovico Einaudi, Max Richter, Olafur Arnalds enz. schijfjes terecht. Dat zal hier wel in vreemde aarde vallen, en te wijten zijn aan mijn gebrek van referenties aangaande andere Sigur Ros alike muziek. Toch is het wel opvallend dat de albums in dat betreffende vakje allemaal recenter zijn dan deze Ágætis Byrjun. Toeval? Of zou het toch kunnen dat Sigur Ros een invloed heeft gehad op deze meer klassiek (en piano) gerichte artiesten?

Deze muziek vergt gewoon een lange 'inklinktijd'. Heb ooit Sigur Rós - ( ) (2002) aan mijn zwager gegeven en die bedankte me na 2 weken hartelijk voor "ruim een uur kattengejank". Inmiddels heeft hij alle albums en is de bierbrouwershal (met idd de akoestiek van een leeg vat) geweest voor hun laatste concert.

@CB - voor zover ik de referenties ken (Jan Swerts?) vind ik ze aardig kloppen. De sfeer van Björk zit er ook een beetje in - en IJsland is en blijft een heel bijzonder en raadselachtig land. De dubbel-dvd Heima, waar Sigur Ros op allerlei locaties optreedt - midden in het land, een gymzaal, een oude visfabriek - is wat dat betreft een heel mooi document.

Door zijn geïsoleerde ligging heeft het land veel van de oorspronkelijke cultuur én taal behouden (de afstand tussen Urnordiska en IJslands is verbluffend klein) en dat vindt natuurlijk ook zijn weerslag in creatieve werken.

Ach ja, Jan Swerts, een landgenoot. Even vergeten dat die blijkbaar niet erg gekend is. Ik heb mijn muziek echt een beetje onderverdeeld in "genres" in de ruimste zin van het woord. Daar even gekeken kwam ik ook Jan Swerts tegen. Muzikaal gezien heeft het niks te maken met Sigur Ros, maar past wel wat tussen het rijtje van die andere genoemde artiesten, vanwege de piano en de "sfeer" van zijn composities. Dat hij hierbij ook zingt ligt dan weer meer in het verlengde van Sigur Ros. Maar het is allemaal veel toegankelijker. Zijn album "Weg" kreeg veel lovende recensies in de Belgische pers.

Deze week het laatste album hier. Het topic wordt voorgoed begraven met, hoe kan het ook anders:


Funeral (2004), Arcade Fire





Lees meer hier bij het album.





>Topic overzicht (alle tot nu toe voorgestelde albums)

Introductie tot "De Cultuurkenner-2"

Toelichtingen:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

> Toelichting 6:

Voor mij weer een ontgonnen album. Ik heb van Arcade Fire alleen The Suburbs, toendertijds binnenghaald vanwege de fuzz eromheen, maar die nooit begrepen. De muziek deed me helmaal niks, ik vond er ook niets speciaals of opvallends aan. Is na een paar keer draaien in de vergeethoek terecht gekomen. Ik heb het er zojuist nog eens uit opgepikt, maar lijkt me niet mijn stijl. Ik ga Funeral toch ook wel eens opzoeken, en beiden 's avonds eens aandachtiger met de hoofdtelefoon beluisteren, wie weet heb ik toch ergens iets gemist terwijl ik aan't werk ben.

Ik weet dat sommigen hier die term verguizen maar die is voor mij toch wel een "groeiplaat" gebleken. Was in eerste instantie enorm teleurgesteld en begon met een schamele 3*, de maanden daarna stap voor stap gestegen en nu zowaar 4,5*.

Van dit album vond ik de afsluiter In the Backseat wel meteen heel erg goed.

Voor de rest, begonnen met Neon Bible die me redelijk beviel en verder stilaan in Arcade Fire euh... gegroeid.

Groeien in het vuur - daar leert men de ware christen kennen

Identiek instappunt: na alle toeters en loftrompetten in het (daar is ie weer) zo verguisde OOR, Neon Bible aangeschaft, in eerste instantie niet begrepen "just what all the fuzz is about" (zoals The Icicle Works zo mooi zongen), bleek het idd een blijverd en Funeral een half jaar later ook aangeschaft en This is where the stoy does not end, Suburbs volgde bij release.

Grote spijt dat ik in de zomer 2011 het concert in Düsseldorf niet bij kon wonen (te laat op de hoogte om te plannen). Band staat live als een huis en markeert net zoals The National de - breder gedragen - terugkeer van de introversie en melancholie in de popmuziek van de tweede helft van het eerste decennium van de huidige eeuw.

Ook voor mij is Funeral een groeiplaat gebleken. Begonnen op 3* en inmiddels op de 2e plek in mijn top 10. Het sleutelpunt lag bij de eerste keer dat ik ze live zag, ik meen mei 2005. Niet eens zo'n goed concert (ik heb later nog wel eens gesproken met een paar bandleden en zij vonden het zelf hun slechtste concert ooit), maar 'in voorbereiding' daarop vielen wel de kwartjes. Sindsdien ben ik fan en heb ik ze gelukkig ook nog een heel goed concert zien geven in Düsseldorf.

Staat op 2 in mijn top 10, 'prachtig' is niet goed genoeg om dat album te omschrijven

Ik vond dit album direct al erg goed, maar ook bij mij is het een groeibriljantje gebleken.

Arcade Fire wekt alleen maar irritatie bij mij op, die strijkers die zang ik kan er niks mee.
Kippevel maar dan die van de nagels op het schoolbord.

Geeft nix - er is nog hoop. Het zou mij verbaasd hebben als je het echt postief had gewaardeerd - was het een mooi hoofdstuk geweest in het boek Opvallende bekeringen

Het had van mij ook Neon Bible mogen zijn, maar veel maakt me dat niet uit. Leerde ze kennen via die EP met David Bowie. Geen ideale kennismaking en ik was dan ook niet direct overtuigd. Daarna het titelnummer van 'The Suburbs' gehoord, die ik toch wat te poppy vond.

Toch bleef de naam maar rondzingen en ik had de gemiddeldes op MuMe gezien. Vind hun gelaagde nummers echt een lust voor het oor. Je blijft er dingen in ontdekken, al kan het wel even duren voor alles helemaal in je hoofd zit. Ik lees vaak dat het een groeiplaat is, misschien juist door de veelzijdigheid en gelaagdheid? Dat moet je even bevatten en vaker dan eens horen.

In mijn beleving (indertijd luisterde ik nog wel eens naar de radio) werd Arcade Fire groot toen ze op Lowlands stonden... half jaartje na het uitkomen Funeral? Ik was er vroeg bij, daar de Volkskrant-recensent een link met Rush legde. Weinig van teruggevonden overigens.

Erg veel heb ik er tot nu toe niet mee gekregen, maar de Funeralnummers die in de ladder staan blijken toch een enigszins toenemende overtuigingskracht uit te oefenen (dit in tegenstelling tot de andere AF-nummers die er ook in staan). Ben dus eigenlijk voornemens het album nog eens echt aan te schaffen en het zo een betere kans te geven.

Er is hoop, dat was altijd zo'n sticker met een regenboog erop, die hoopten ook dat ik mij zou bekeren en ook dat is niet gelukt.

Wacht maar tot de aflaten in de aanbieding zijn bij de lokale Lidl. Met een aflaat in de zak brandt een vagevuur een stuk prettiger.

Ik heb Funeral ondertussen een paar keer redelijk oppervlakkig (niet in optimale omstandigen) beluisterd, en echt enthousiast word ik daar niet van, maar het laat me toch de indruk dat deze me wel eens meer zou kunnen bevallen dan The Suburbs.

Het kan zijn dat ik hier af en toe nog wel eens een uitgebreider woordje schrijf over albums die hier aan bod geweest zijn, maar die ik nog meer moet beluisteren, of laten rijpen, voordat ik dit kan doen met een tevreden gevoel.
Maar in wezen is het afgelopen hier. Ik sluit wel af met wat gemengde gevoelens. Dat het topic soms een eigen leven is gaan leiden, is natuurlijk eigen aan een publiek forum. Wel raar ook, omdat het eigenlijk een persoonlijk initiatief was de lijst te beluisteren, en in eerste instantie niet bedoeld was als forumtopic. Om dit in een topic te gieten, met als doel andere jonge/nieuwe/andere-horizonten-opzoekende muziekliefhebbers een soort leidraad te bieden voor het snuffelen in de oude doos, ook het beoogde resultaat heeft gehad is moeilijk uit te maken. Niet elke lezer is ook een poster. De grootste verrassing was het somtijds enthousiast volgen van muziekliefhebbers met een reeds uitgebreide kennis betreffende het onderwerp, waaruit ik dan weer het idee had geput een vervolg aan de oudere originele lijst van 52 te breien. Al bij al is het erg mooi geweest, en heb ik het gevoel er nog juist op tijd mee begonnen te zijn. Vanwege al de heisa en paniek betreffende auteursrecht, en het daarmee gepaarde letter van de wet gemierenneuk, blijkt een opzet zoals dit nu, en in de toekomst niet meer mogelijk. Waarmee het weer maar eens duidelijk word, dat door het overdreven beschermen van creatieve werken, het creeren van nieuwe (de daarop gefundeerde dus) creatieve initiatieven sterk gelimiteerd word. In feite geen thema om hier ter sprake te brengen, maar acties van (te?) vlijtige moderators zoals hier laten me toch met een bitter gevoel achter, en temperen serieus het enthousiasme om er een beetje werk van te maken.
Maar goed, het zit er nu toch op. De aanbrengers van de albums voor de 13 aanvullende albums (Cultuurkenner-2) heb ik aan het begin van het opzet anonimiteit beloofd, en dat ga ik niet verbreken, al zijn ze natuurlijk vrij zich te "outen". Wat ik jullie nog wel wil meegeven is de lijst met alle genomineerden, en de puntenverdeling: (Alle nominaties) (jaar-album-aantal keer genoemd-rangnummer topic). De Sherlock Holmesen onder jullie moeten hiermee trouwens toch wel wat gegevens betreffende de Cultuurkenner-2 kunnen ontcijferen...

Benieuwd of er in 2017 hier iemand een vervolg voor de periode 2005 - 2010 zal opzetten.
Nog een bedankje aan iedereen die heeft bijgedragen hier!

Mijn lijstje:

1. dEUS - Worst Case Scenario (1994)
2. 16 Horsepower - Sackcloth 'N' Ashes (1996)
3. Amy Winehouse - Frank (2003)
4. Moby - Play (1999)
5. Nick Cave and The Bad Seeds - Let Love In (1994)
6. Jeff Buckley - Grace (1994)
7. Johnny Cash - American Recordings (1994)
8. The Gathering - Mandylion (1995)
9. The Prodigy - Music for the Jilted Generation (1994)
10. The Afghan Whigs - Gentlemen (1993)

6/10

Je bijdrage voor albums van na 2000 was wel erg beperkt

Edit: correcte score: 5,5 (nick Cave = 0.5)

Ah, daar hebben we al een van de boosdoeners voor het feit dat we zo lang in de (mid) '90s bleven hangen

Hier de Graf-lijst in chronologische volgorde:

1. Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92 (1992)
2. Dr. Dre - The Chronic (1992)
3. Johnny Cash - American Recordings (1994)
4. Autechre - Tri Repetae (1995)
5. Basic Channel - Basic Channel (1996)
6. Radiohead - OK Computer (1997)
7. Boards of Canada - Music Has the Right to Children (1998)
8. Interpol - Turn on the Bright Lights (2002)
9. Arcade Fire - Funeral (2004)
10. Richie Hawtin - DE9: Transitions (2005)

En hier de afvallers die wel op m'n eerste "long list" stonden maar niet de uiteindelijke top 10 gehaald hebben:

Tori Amos - Little Earthquakes (1992)
Orbital - Orbital 2 (1992)
Underworld - Dubnobasswithmyheadman (1993)
Slowdive - Souvlaki (1993)
Snoop Doggy Dogg - Doggystyle (1993)
Disco Inferno - D.I. Go Pop (1994)
The Future Sound of London - Lifeforms (1994)
Leftfield - Leftism (1995)
OutKast - ATLiens (1996)
Daft Punk - Homework (1997)
Carl Craig - More Songs About Food and Revolutionary Art (1997)
Biosphere - Substrata (1997)
Buena Vista Social Club - Buena Vista Social Club (1997)
Sigur Rós - Ágætis Byrjun (1999)
Bonnie 'Prince' Billy - I See a Darkness (1999)
Isolée - Rest (2000)
Gas - Pop (2000)
Björk - Vespertine (2001)
The Strokes - Is This It (2001)
Stars of the Lid - The Tired Sounds of Stars of the Lid (2001)
The Streets - Original Pirate Material (2002)
William Basinski - The Disintegration Loops II (2003)
Gridlock - Formless (2003)
Madvillain - Madvillainy (2004)
LCD Soundsystem - LCD Soundsystem (2005)

Dit was mijn tiental. Heb vooral lang getwijfeld tussen Pulp en Blur, maar uiteindelijk mijn nummer 1 maar geschrapt.

Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92 (1992)
Björk - Debut (1993)
The Prodigy - Music for the Jilted Generation (1994)
Blur - Parklife (1994)
Radiohead - OK Computer (1997)
Sigur Rós - Ágætis Byrjun (1999)
Daft Punk - Discovery (2001)
The Strokes - Is This It (2001)
Arcade Fire - Funeral (2004)
LCD Soundsystem - LCD Soundsystem (2005)

Graf: 5/10 (Geslaagd )
Herman: idem (5/10)
Deric, correcte score: 5,5/10 (Nick Cave in, maar met ander album)

Sorry Herman, zo te zien hadden we samen The Strokes en LCD in de lijst kunnen krijgen. Aparte keuze voor de tweede van Daft Punk overigens.