Misschien moet er even iemand Arrie waarschuwen.

Excuses, ik zal eerlijk bekennen dat ik mijn top 100 nog niet helemaal af heb en dat ik momenteel in een moeilijke periode zit. Wat dat betreft zouden jullie wellicht beter iemand anders voor kunnen gaan. Ik ben er wel mee bezig maar ik heb mezelf niet helemaal op orde, zeg maar.

Arrie whatever it is, veel sterkte! een top 100 klinkt als best ondergeschikt...

dus.... wie ruimte heeft is zeker van belang. hoi123 zat middenin een studievehikel, dus als degene die 'aan de beurt is' kan aangeven of er op voorhand beletsels zijn, lijkt me een idee.

of dattie bezig is met een cursus spotify

Ik heb vanaf zaterdag alle tijd. Dus als jullie niemand weten wil ik wel.

The_CrY is in principe na Arrie. Ik weet niet hoe ver hij is...

Nouja, ik denk dat als jullie nog een paar dagen moeten wachten op een ander het mij ook nog wel lukt. Dat ga ik in ieder geval wel proberen. Ik denk dat in de verhaaltjes ook wel wat naar voren zal komen over mijn persoonlijke situatie overigens. Het is bij sommige nummers wel een belangrijk onderdeel inzake wat ik er zo mooi aan vind.

godsamme, nou maak je het wel tot een dillemma! en ook nog es intrigerend!

en natuurlijk wil de een wachten, en de ander door....

ik stem voor wachten als je zaterdag kunt starten....

Er is meer in het leven dan MusicMeter (al zou je dat niet zeggen als je naar m'n postcount kijkt ), dus nog een paar dagen wachten vind ik helemaal geen probleem.

In principe heb ik mijn top 100 al klaar liggen. Dus als Arrie het fijner vindt om nog even rustig aan te doen zou ik kunnen beginnen. Laat maar weten.

met verhaal? dan kan je m met een lekker tempo posten, gaat mijn voorkeur sowieso naar uit.
heb al laten weten dat ik niet zo van de klifhengers ben...

Wel een beetje, de hele top-100 in één keer zou ik ook maar saai vinden...

De 2 weken regel vind ik ook wel een mooie. Dat kan een paar dagen afwijken natuurlijk, en bij een paar dagen drukte/niet posten kan je dat compenseren door andere dagen wat meer te posten. Met een voorbereide top100 kan iedereen dan wel een minuutje vrijmaken om weer wat muziek te plaatsen lijkt me.

Verhaaltjes nog niet. Ik wilde eerst even afwachten wat de opzet van Arrie zou zijn. Maar ik heb op het moment toch een weekje vrij dus dat is geen probleem. Ik wil wel graag eerst goedkeuring hebben van Arrie zelf voordat ik dan iets plaats. Lijkt me wel zo fijn.

Ga maar voor dan, The_CrY.

Da's duidelijk. Benieuwd naar de 100 favoriete nummers van een min of meer muzikaal maatje op de site...

As you wish

Ik zal vanmiddag de eerste paar nummers al plaatsen. Ik heb mezelf enkele restricties opgelegd om geprobeerd een zo divers mogelijke top100 te krijgen, dus maximaal 1 nummer per album, maximaal 3 nummers per artiest. Om te voorkomen dat bepaalde artiesten er vijftien keer in staan

Volgens mijn planning duurt dit precies twee weken. Ok, dan begin ik maar snel

Spotify Playlist


100. Deathstars – Cyanide
Album: Termination Bliss (2006)
Genre: Gothic/Industrial Popmetal

“Let the dark do what the dark does best, Let there be darkness!”

Om af te trappen geef ik de eer aan dit nummer. Hoewel eigenlijk zeer simpel in aard is het toch zo verdomde catchy. Het mag eigenlijk niet, de zang klinkt zo fout, en de tekst nog fouter, maar dit is toch wel de ultieme guilty pleasure. Maffe geschminkte Zweden in soldatenpakjes die over de duisternis zingen. Of het nou de opvallend grote mond is van zanger Whiplasher Bernadotte of zijn vieze manier van uitademen, niet serieus nemen, gewoon lachen en knikkebollen.


99. Blue Öyster Cult – (Don’t Fear the) Reaper
Album: Agents of Fortune (1976)
Genre: Ontspannen 70s Rock

“Seasons don't fear the reaper
Nor do the wind, the sun or the rain
We can be like they are”

Zoveel heb ik niet met BÖC, maar sinds ik dit nummer heb gehoord als soundtrack bij de serie Supernatural een hele tijd terug blijft het me pakken. Prachtige melodieën gezongen met een hele geruststellende stem. We hoeven de dood niet te vrezen. Dat gitaartokkeltje blijft ook nog uren lang nagalmen in je hoofd.


98. Elbow – Lippy Kids
Album: Build a Rocket Boys! (2011)
Genre: Rustige Alternatieve Rock

“You were a freshly painted angel
Walking on walls
Stealing booze and hour long hungry kisses
And nobody knows me at home anymore”

Dit is nou echt zo’n nummer dat met pure ingetogenheid zijn grootste kracht bezit. De stem van Garvey klinkt zo triest, alsof er iets goed mis is. Ik zal eerlijk bekennen dat ik geen idee heb waar de tekst over gaat. Suggesties zijn welkom. Maar het klinkt alsof er iets voorbij is gegaan, en nu wil hij ontsnappen aan de realiteit. Of zoiets. Magisch nummer.
 

97. Killing Joke – The Pandys Are Coming
Album: Revelations (1982)
Genre: Post-punk/New Wave

“There was a rhyme that wasn't a rhyme
In a time that wasn't a time”

Het jaren 80 werk van deze band kenmerkt zich door rebelse eigenzinnigheid. Veruit mijn favoriete album uit die periode is Revelations met als één van de vele hoogtepunten dan dit nummer. Er hangt een soort absurdistische, surrealistische sfeer dat niet voor een klein deel te wijten is aan de allesbehalve geruststellende tekst. Een staaltje Jaz Coleman op zijn meest verwarrend, verontrustend en apocalyptisch. Er zit wat dat laatste betreft nog een leuke anekdote achter dit album, maar daar zal ik jullie nu niet mee vervelen. Bereid je voor op de onheilspellende gitaar van Geordie, de haast tribal drumritmes van Paul Ferguson, de dreigende bas van Youth en de maniakale geest van Jaz Coleman.


96. The Meters – Cissy Strut
Album: The Meters (1969)
Genre: Oer-Funk

“[instrumentaal]”

Dit staaltje muziekgeschiedenis brengt mij helemaal terug naar mijn gitaarlessen. Funk is vooral een genre dat er leuk is om te spelen en vanuit dat opzicht kon ik deze niet weglaten uit mijn toplijst. Vier mannen die weten wat grooven is. Twee simpele thema’s die worden afgewisseld met elkaar en nooit verveeld het omdat het met zulk een speelsheid en passie wordt gebracht dat het gewoon blijft boeien. De fade-out komt steeds te vroeg.


95. Sonata Arctica – Fly with the Black Swan
Album: Unia (2007)
Genre: Symfonische/progressieve power metal

“Buy me a drink, and I'll tell you
'bout the Black Swan”

Dat deze zo laag in de lijst kwam deed mezelf ook schrikken, want deze band mag ik graag. Echter, in albumformaat blijken ze sterker. Zeer schizofrene zanggedreven prog/power metal. Het ene moment waan je je in een catchy popdeuntje, het andere moment heerst er paniek. Melodie en chaos perfect op elkaar afgestemd. En als kers op de taart nog een gitaar- en toetsensolo om je vingers bij af te likken.
 

94. Blaze Bayley – Life and Death
Album: Blood and Belief (2004)
Genre: NWOBHM

“If you don't know where you belong
Wherever you feel safe is home
And if you're weak remember you can grow strong... grow strong...”

Blaze Bayley is natuurlijk voornamelijk bekend als de ongelukkige, tijdelijke vervanger van Bruce Dickinson bij Iron Maiden, maar bij zijn solo-platen hoor je pas echt wat een stem deze man heeft. Nu is dit nummer misschien niet het beste voorbeeld van een staaltje zangspierballen, maar zijn donkere stem staat hier in het midden, omringt door de duistere instrumentatie, vergezeld van een tikkeltje melancholiek. Let ook vooral op die geweldige drummer en zijn groove, maar ook op hoe hij helemaal los gaat tegen het einde.

Begint in ieder geval interessant. Cyanide is gewoon een lekkere stamper.

De laatste keer dat ik iets fouters heb gezien dan Deathstars moet ergens in het vorige millennium liggen, Blue Oyster Cult heb ik nooit zo super gevonden, Elbow was mooi (maar dat wist ik al), Killing Joke is verrassend leuk in zijn lelijkheid (wist niet dat dit nog wel een interessante band was), The Meters is niet onprettig maar nogal vlak (ook niet mijn genre), Sonata Arctica vond ik een beetje grappig - sorry - en Blaze Bayley heb ik afgezet - sorry.

In ieder geval één aardige ontdekking, toch beter dan verwacht aangezien onze smaak toch nogal verschilt dacht ik zo.

Oja, dit soort muziek totaal buiten mijn hokjes luisteren vind ik altijd wel lachen, dus verwacht in ieder geval maar één helemaal vaste luisteraar.

jaja, en MET spotify Roeland! luistert makkelijk...

Nog even een hiervoor.

Ik zie trouwens dat je nu ook offline tracks kan zien. Je kan ze niet afspelen, maar je ziet in ieder geval wat je mist. Is dit een nieuwe functionaliteit of was deze er altijd al bij de webplayer?

dat laatste. moet je alleen wel beschikken (als samensteller) over die nummers. dan kan de volger gericht zoeken

Ik ga je volgen The_Cry!!! bedankt alvast voor ear-openers, Deathstars en Blaze! Ik opende de eerste vanmiddag op mijn werk, gezien de locatie kan ik maar zachtjes muziek luisteren, dit in combinatie met de stomme koppen (ik heb zo'n hekel aan dit theatrale gedoe) kwam het niet over.... Zojuist via spotify, op hifi zonder beeld, geweldig!!! Gezien je gave top10 gaat er nog heel wat interessants komen...

Tof al die reacties! Was er eerlijk gezegd een beetje bang voor gezien de beduidend andere muziektonen ivm de vorige paar toppen. Bedankt!

Niet echt mij ding maar wel interessant om af en toe eens wat te proberen.

Leukste nummer is van de Meters.

Lippy Kids en Don't Fear the Reaper vind ik leuke nummers. Mijn eerste kennismaking met laatstgenoemde was met de versie van HIM, die vind ik nog steeds net iets beter. Blaze Bayley heeft een fijne stem moet ik zeggen, vooral in de rustigere delen. De andere nummers vind ik allemaal op hun manier wat minder, van Sonata Arctica verwacht ik nog wel wat beters in de lijst.

93. Flogging Molly – Black Friday Rule
Album: Swagger (2000)
Genre: Folk-punk

“I want to believe in a freedom that's bold
But all I remember is the freedom of old”

Flogging Molly is natuurlijk live een waar feestje. Ik was dan ook meer geneigd om een vrolijke stamper als “Devil’s Dance Floor” of “Salty Dog” te kiezen voor deze toplijst, maar “Black Friday Rule” gaat dieper. De tekst komt recht uit het Ierse hart en de pijn en emotie spat er vanaf. Om deze redenen is dit voor mij het ultieme Flogging Molly nummer.


92. Amy Macdonald – Mr. Rock ‘n Roll
Album: This is the Life (2007)
Genre: Alternatieve Pop

“And they'll meet one day, far away and say
I wish I knew you, I wish I knew you before”

Van alle popzangeressen die er ronddwalen heb ik echt een zwak voor de stem van Amy Macdonald. Het imago van een meisje met een gitaar is natuurlijk al gauw een leuke, maar als ze dan ook nog eens nummers kan schrijven die in je hoofd blijven plakken is zo’n cd snel gekocht. “Mr. Rock ’n Roll” is ook veruit mijn favoriet met zijn offbeat ritme en de stem van Amy die de lucht in vliegt bij het refrein. Volgens mij heb ik die periode dat dit nummer veel gedraaid werd op de radiostations helaas gemist.

 
91. Korn ft. Ice Cube – Children of the Korn
Album: Follow the Leader (1998)
Genre: Nu-metal met sterke hip-hop invloeden

“We're talking shit, 'cause life is a bitch.
You know it is. Everybody tryin' to get rich. God damn!
All I wanna do is live. All I wanna do is live.”

Korn is altijd een leuk bandje vind ik. Echter soms stijgen ze even boven de middelmaat uit en dit nummer is daar zo’n voorbeeld van. Ze slaan de handen in één met rapper Ice Cube om even de frustraties van rebelse pubers uit de 90s in muziek om te zetten. De angst, de paniek, het protest. Ice Cube is woede, Jonathan Davis is depressie. Dit nummer dondert door en laat je achter met een ongerust gevoel. All I wanna do is live.


90. Scorpions – You and I
Album: Pure Instinct (1996)
Genre: Power Ballad

“It's all written down in your lifelines
It's written down inside your heart”

Van ernstig storende herrie naar de mooiere momenten in een leven. Liefdesballades zijn ongelofelijk cheesy, maar als er één band is die daar heer en meester is op dat gebied dan is het wel Scorpions. Deze romantische Duitsers kunnen goed en hard gillen als ze willen, maar hier zijn ze een romantische rockband. Klaus Meine is een echte Romeo die op elk album sinds 1984 zeker vier nieuwe manieren heeft gevonden om een meid via muziek de liefde te verklaren. Dit is verreweg mijn favoriet van al die ballades. Op Spotify heb ik een akoestische live-versie toegevoegd bij gebrek aan het origineel.


89. De Staat – Old Macdonald Don’t Have No Farm No More
Album: Machinery (2011)
Genre: Alternatieve/Industrial Rock

“Permission to kill
Permission granted”

De Staat is naar mijn bescheiden mening een van de meest veelbelovende bands uit ons eigen landje. Ze hebben ook echt een heel eigen geluid en een houding waarvan je nou niet weet of ze heel erg scherp zijn of heel erg flauw. Hoor de charisma van frontman Torre Florim aan in deze parodie op ritueel slachten. Ik kan er weinig woorden meer aan vuil maken.

 
88. Judas Priest – A Touch of Evil
Album: Painkiller (1990)
Genre: Classic Heavy Metal \m/

“Without warning you're here
Like magic you appear
I taste the fear”

Classic metal kan bij mij óf precies goed óf precies verkeerd vallen omdat het enerzijds enorm gemeen en kwaadaardig kan zijn, maar anderzijds ook enorm cheesy en fout. Judas Priest neigt meestal naar de goede kant van deze tweedeling en op dit nummer hoor je waarom. De tekst is driewerf onzin, maar zodra ik Rob Halford hoor zingen zoals hier krijg ik gewoon kippenvel. Painkiller is ook het album waar het gitaartandem Downing & Tipton wat mij betreft voor het eerst echt de aandacht trekt en ook hier komt de climax net na de heerlijke gitaarsolo’s.


87. Ultravox – The Voice (live)
Album: Monument – The Soundtrack (1983)
Genre: Post-punk/New Wave

“Native these words seem to me
All speech directed to me”

Ultravox kan mij bij tijd en wijlen goed boeien en dan wel op hun live album, waar “The Voice” toch echt opbloeit tot een fantastisch nummer. Of het nou de hoge toetsen zijn, de opzwepende basriff, de met emotie beladen stem van Midge Ure, of gewoon de energie van het samenspelen, ik krijg hier nauwelijks genoeg van. Dit is nou echt zo’n nummer dat van mij gewoon een symfonische metal cover moet krijgen, omdat ik denk dat zoiets echt perfect zou klinken...… Maar of het in de buurt zou kunnen komen van het origineel…...


86. U2 – Red Hill Mining Town
Album: The Joshua Tree (1987)
Genre: Alternatieve rock

“ We're wounded by fear
Injured in doubt
I can lose myself
You I can't live without”

Tja, U2, ach, wat zal ik zeggen. Eigenlijk mag ik ze een stuk grager dan dat deze lage plek op de ranglijst zou doen vermoeden, maar albumformaat siert ze toch beter. Dat wil niet zeggen dat dit nummer niet terecht hier staat. Hoewel aanvankelijk een niemendalletje op het geweldige The Joshua Tree vind ik juist hier de kracht van de band op dat stadium het best naar voren komen. De rust die de band uitstraalt terwijl Bono zijn ziel geeft in die uithalen.

hahaha, gevarieerd is t zeker. ik heb een grafhekel aan the scorpions, de staat vind ik daarentegen erg lekker.
fijn tempo The_CrY!

Uit dit rijtje vind ik Mr. Rock 'n Roll denk ik de beste. Liefdesballads van rockbands is op zich niets nieuws, maar Scorpions kan wat mij betreft echt beter met Still Loving You en Send Me An Angel. Flogging Molly heeft ook wat betere zoals What's Left of the Flag, vind ik dan. Ik wacht nog op de echte klappers...

De Staat

Gisteren toevallig onvoorbereid live in het Patronaat gezien en de manier waarop ze Old Mcdonald vertolkten zal ik wel een tijdje blijven onthouden.