Het leuke aan de wat grotere ruimte tussen de stukken was dat ik ook de tijd heb gekregen om veel van de muziek te beluisteren die herman erbij leverde. Helaas kan ik niet zeggen dat ik een veel grotere dancefan ben geworden, sommige stukken vond ik nog steeds niet zo interessant en een uur lang Nathan Fake vond ik zelfs bijster irritant. Wel heb ik weer wat buiten mijn eigen lijntjes kunnen snuffelen, waardoor ik nu in mijn volgende kroeggesprek ernstig kan knikken en zeggen, 'mmm, ja, James Holden was vooral in 2006 toch vooruitstrevend.' Misschien ben ik ook meer een archeoloog dan ik eigenlijk wil.

Om een lang verhaal kort te maken, ik vond je stukken boeiend en verhelderend, en ik kijk uit naar de bijdragen van Korenbloem. Uitstekend topic is dit toch.

Dat Bowie de grootste contstante is tijdens je carrière als muziekliefhebber had natuurlijk òòk een argument kunnen zijn...

Of juist niet. Het heeft nooit een wending veroorzaakt of is niet van zulk groot belang geweest voor zijn verdere muzikale vorming dat het hier vermeldenswaardig is. Dan hoef je ook niet te gaan graven naar argumenten om dat toch te doen, toch?

Neutral Milk Hotel is al tijden mijn grootste muzikale liefde maar stond ook niet bij mijn 10 essentiële albums.

Waar begint mijn muzikale reis? Precies weet ik het niet. Maar zolang ik mij kan herinneren is muziek een onderdeel van mijn leven. Zo heb ik ook in mijn jeugd (5 – 12 jaar) een aantal platen die ik nog steeds in mijn bezet heb en die eigenlijk als een rode draad door mijn jeugd lopen. Naast de specifieke albums die als een mijlpaal figureerde in bepaalde periodes in mijn leven, zijn vriendjes, collegae, klasgenoten, mijn vader en iedereen die ik nu vergeet net zo belangrijk geweest.

Mijn aller eerste aanraking met muziek is waarschijnlijk dat mijn vader Purple Rain voor mij zong toen ik net geboren was. Ik was een onrustige baby, en alleen als mijn ouders met mij door de kamer liepen werd ik rustig. Mijn vader zette dan Purple Rain op van Prince en zong dit dan voor me.

Mijn aller eerste album is waarschijnlijk:

Ik zat in groep 4 en moest altijd voor 20.00 uur naar bed, maar soms heel soms mocht ik iets langer opblijven of mijn ouders vergaten precies de tijd. Maar goed…. 1 keer per week was er dan tour of duty op Veronica en de meeste van jullie zullen het introclipje wel kunnen herinneren. Ze maakten altijd gebruik van Paint it Black van The Stones. Dit nummer is voor mij ook tot mijn 13 het ‘nummer van Tour of Duty’ geweest. Maar ik vroeg zo vaak aan mijn vader wil je die cd kopen? Het was voor mij een grote teleurstelling dat het nummer niet op het album stond. Gelukkig maar aan één kant, want ik had waarschijnlijk dan alleen maar dat nummer beluisterd en nooit de tijd genomen om de rest van de cd te leren kennen. Mijn favoriete nummers waren: 1, 3, 6, 11, 12, 19. Later kwamen daar: 8, 21 en 22 nog bij.
De cd ligt nog steeds in mijn kast en het zijn nog steeds mijn favoriete nummers. Bij veel nummers kan ik nog leuke herinneren ophalen. Zou draaiden we vaak Rider on the Storm, terwijl we met He-man speelde . De teksten of de essentie van de nummers begreep ik nooit. Ik herinner me toen ik wat ouder werd en engels begon te begrijpen, ik een paar keer verbaasd dat teksten soms over hele andere dingen gingen dan waar ik over fantaseerde waar ze overgingen.


Het 2e album wat ook naam kan maken als het eerste album uit mijn jeugd is: The Rolling Stones – Flashpoint. Maar omdat de cd Tour of Duty eerder is uitgebracht krijgt hij de eer.
Tijdens het begin van de basisschool vond ik naast het album van Tour of Duty; Kinderen voor Kinderen heel erg leuk. Ik moet een jaar of 7 of 8 zijn geweest, werd overtuigd door het populairste meisje van de klas om dit te gaan luisteren.

Micheal Jackson’s – Dangerous was een album waar ik me erg mee heb vermaakt. Een album wat ik blind kocht op een markt in Hongarije. Dit was op een cassette.
Ik was voornamelijk erg benieuwd door de hoes en had nooit van de beste man gehoord. Dat album heb ik die verdere vakantie (kleine 2,5 week) bijna 6 uur per dag elke dag weer beluisterd.
Mijn oom gaf mij Rolling Stones – Aftermath op een cassette, nadat ik hem en mijn vader hielp met het bestraten van de tuin van mijn opa en oma. Dit album heb ik door mijn leven heen erg gekoesterd en is lang een top tien plaat hier geweest.
Een hoop favorieten van mijn vader heb ik zelf overgenomen en sommigen staan nog steeds op 5/5.

Ah, een leeftijdsgenoot, we schelen goed 60 dagen, dat moet een hoop herkenbaars opleveren...

Om te beginnen Paint it Black, dat ook voor mij tot in mijn tienerjaren 'het nummer van Tour of Duty' is geweest (terwijl de song niet over oorlog gaat maar over iemand die depressief is na het overlijden van zijn geliefde).




Ik kan me nog als de dag van gisteren een aflevering herinneren waarin een Amerikaanse soldaat een jongen doodschoot die hij ten onrechte aanzag voor een Vietcong-strijder; de scenes die dit opleverde toen de moeder van de jongen en de soldaat samen snikkend in de helikopter zaten op weg naar het ziekenhuis, waren hartverscheurend en indrukwekkend (voor een klein kind).

Gelukkig voor kleine korenbloem was waarschijnlijk dat Paint in Black wèl op Flashpoint staat.

Ik heb dit album ook, vind het nog steeds een mooi overzicht van die periode.
Met de serie zelf had ik een stuk minder.

Ah, mijn ouders draaiden Tour of Duty 3 regelmatig. Nooit geweten dat daar een tv-serie bij hoorde.

In de laatste periode van de basisschool in groep 8: waren bands/ acts als 2 unlimeted, 2 brothers on the 4th floor etc erg populair. In groep 7 kocht ik mijn eerste cd, dit was: ‘Now Hits 7’. Deze kocht ik omdat andere vriendjes al ‘Yaba Daba Dance’ hadden en nog wat andere verzamel cds, waar ik de naam niet meer van weet. Dit was mijn eerste aankoop en had eigenlijk al direct spijt toen ik de winkel uitliep. Want toen ik genoeg gespaard had, was die cd al niet meer ‘in’ en kende ik de nieuwere cd’s niet voldoende om die te kopen.
Ik ben nooit een radio mens geweest, ik had altijd de voorkeur gehad om zelf te bepalen wanneer ik een bepaald liedje wilde horen en meestal werden de liedjes die ik mooi vond (uit de jaren 60, 70) bijna niet gedraaid op de radio. Ik had een neef die graag nummers van de radio opnam en ik gaf hem dan wel eens een bandje. Maar vaker dan 3 keer luisterde ik er vaak niet naar, en viel dan weer terug op mijn vaders zijn cd’s. Ik heb heel mijn leven een voorkeur gehad voor het rauwe en pure. En het zal dan ook niemand verbazen toen ik als 12 jarige jongen naar de middelbare school ging en Gabber house erg populaire was, ik een voorkeur ontwikkelde voor ‘echte’ Hardcore. Nu moet ik hier wel een kleine aantekening maken. Echt een groot fan was ik niet. De 2e cd die ik van mijn eigen geld kocht maar die wel erg belangrijk is geweest voor mijn verdere ontwikkeling en muzikale keuzes is:


Ook dit album is achteraf gekocht puur om te hebben. Iedereen had dit album en ja als 13 jarige jongen wilde ik ook dit album hebben. Bepaalde fragmenten van de dj´s sets waren eigenlijk wel oke. Vooral de eerste 5 minuten van Bass D & King Matthew (Hold Me Now) Maar Neophyte was mijn favoriet van de cd. Ik geef het album nu 2* zag ik net. Maar goed heb het album misschien wel 16 jaar niet meer gehoord. De rede waarom ik dit album apart benoem is eigenlijk dat het eerste cd is die ik van mijn eigen verdiende geld gekocht heb en ik altijd dit album luisterde met een hele goede vriend, en ik terug denk aan de rottigheid die we samen uithaalde en vooral het plezier wat we samen beleefde. Maar daar zal ik nu niet over uitweiden. Dit is denk ik waarom het album nog steeds zo prominent aanwezig is in mijn geheugen, de emotionele herinneringen die ik er aan heb. Mijn vrienden keken voornamelijk tmf en the box, ik werd aangestoken door een kameraad die haast de hele dag door niks anders deed als videoclips kijken. En eigenlijk kon het hele videoclipsysteem mij gestolen worden. Maar als geile puper (en zonder internet!) was het natuurlijk wel interessant om de x-rated clips, zoals: Prodigy - Smack My Bitch Up te kijken en de verschillende r&b/ hiphop clips hadden natuurlijk ook hun positieve kanten . Maar echt muzikaal plezier kon ik er niet uithalen.

In de 3e klas kwam er voor mij een muzikale omzwaai. Deze omzwaai kent twee belangrijke invloeden/paden. Mijn eigenschool periode en vriendjes van toen en oudere collega´s op een bijbaantje. Ik zal beginnen eerst mijn school ervaringen uiteen te schrijven. Een klasgenote kende de Osdorp Posse en we spraken hier wel eens over. Zij leende van een vriend van haar de cd Afslag Osdorp en ik leende die cd dus van haar. Nu kende ik de teksten van 'de cassette' een klein beetje van een paar jaar eerder. Een groep jongens die altijd op ‘ons’ basketbalveldje hingen rapten wel eens Moordenaars, Commerciële aids en wat andere nummers. Dus ik was erg blij toen ik het album van haar mocht lenen. Als ik kijk naar mijn middelbare school tijd dan is dit echt 'mijn' album geweest:


Of liever gezegd dit was 'mijn band'. Ik kende alle nummers uit mijn hoofd. Ik stook mijn vrienden aan met deze muziek, en we staken de hele klas aan met ons OP-virus. En wanneer we terug soms oude verhalen ophalen, stoken we voor ons gevoel de hele school aan . We herschreven de teksten en vervormde ze zodat ze op ons eigen leven sloegen. Het was één en al plezier en Nederhop was gewoon onze hiphop. NWA, Tupac, Public Enemy etc alle old- en newschool gasten passeerde de review maar Nederhop was gewoon mijn/ons ding.
Een leuk feitje: Typhoon zat een klas onder mij, die toen voornamelijk nog van Engelse rap hield. In deze periode begon ik ook wat voorzichtig naar metal, waarover later meer. Maar de nederhop was toch echt mijn grote jeugd liefde tot mijn 16 levensjaar.
Zoals ik aangaf zijn er 2 stromingen verantwoordelijk geweest en in het volgende stuk zal ik het 2e pad bespreken.

Osdorp Posse
Verschillende malen live gezien.
Altijd energieke shows.

Haha. Vergeet ik helemaal. Mijn aller eerste concert (Hedon Zwolle) was ook de Osdorp Posse en tevens de officiële cd release van de Onderhonden. En ik heb ze ook meerdere keren live gezien. Maar helaas het legendarisch optreden op lowlands in '98 (uit mijn hoofd) heb ik gemist.

edit ik zie dat het optreden in '95 was.

Ik vond ze altijd vergelijkbaar met Heideroosjes.
Energieke shows, trouwe fans, en in dezelfde periode actief.
Kwam beide acts vaak tegen bij festivals.

Haha, Thunderdome . Nooit naar geluisterd eigenlijk, maar in groep 8 probeerden we allemaal dat ID&T-logo zo goed mogelijk na te tekenen.
Ik zie net dat Korenbloem en ik niet zoveel schelen qua leeftijd. Dat verbaast me eigenlijk niks tot dusverre.

Haha de Osdorp Posse. Dat is een tijd geleden. *gauw uit de kast trekt*

Dikke vette etterspetter, wil jij mij wel effe pletten?
Dan mag jij wel op gaan letten, dat ik jou niet op ga zetten.

Was Osdorp Posse in die tijd ook in Belgie wat populair? Ik denk dat ik de naam toendertijd al wel eens heb horen vallen, maar ze zijn me nooit echt opgevallen.

Ik was 16-17 in die tijd en hier in Vlaanderen was de Posse zeker bekend hoor. Als ik me niet vergis heb ik ze hier ooit op pukkelpop gezien en hebben we ze nog bekogeld met modder. niet omdat ze slecht waren,maar ze daagden ons uit

Natuurlijk hadden ze stoere teksten, en ging het vaak over wietje roken, dus dat was voor ons zoete koek. Sommige tekstfragmeneten ken ik nog:

King's plantage wat een ravage

Van harddrugs heb ik geen hoge dunk,ik rook alleen skunk dus noem me geen junk,punk!

Later brachten ze een plaat uit samen met Nembrionic hammerdeath (?), een voorloper van Linkin Park zou je kunnen zeggen lol

Tot half jaren negentig kwam ik ook nog wel op pukkelpop, maar daar zal ik wel druk met andere optredens zijn geweest. Studio Brussel en Humo waren nog huisgenoten, vandaar verbaast het me dat ik er geen scherpere herinneringen aan over heb gehouden. Met rap (en Nederlanders ) had ik wel zo goed als niets, dus ik veronderstel dat ik er selectief moet overheen heb gekeken/geluisterd.
Vanwege de enthousiaste reacties hier nu ga ik er toch eens wat van opzoeken. (Wie weet blijkt het toch nog ergens bekend te klinken.)

"Briljant, hard en geslepen". Deze cd heb ik nog steeds! Toen der tijd gekocht voor een pakje 'Van Nelle, half zwaar'. Maar daar over 'straks' meer.

Ken je deze nog?

"Geen slet in mijn bed met een sigaret, ik rook alleen mét vol pret!"

Toen ik als 15 jarige jongen mij helemaal liet gaan met de Osdorp Posse. Waren er in de hitlijsten nog wat resten over van de grundge invloeden van begin jaren negentig. Alternatief was eigenlijk gewoon hip! Ik had een bijbaantje. Hier werkten ook wat oudere vaste krachten en deze hadden de basis van hun muzieksmaak ontwikkeld begin jaren negentig. En deze vonden het nodig om ons (ik werkte daar met een aantal vrienden) muzikale scholing te geven. Iedereen kan wel raden welke muziek en bands er regelmatig door de fabriekshal knalde. Over deze periode zou ik misschien wel 6 verschillende albums kunnen bespreken. Veel van het 'studiemateriaal' bestond uit begin jaren 90 indie. Het was een erg leuk systeem. Er was een geel heineken cd rek en deze rouleerde dan tussen de verschillende collega’s. In deze periode had ik een grote voorkeur voor Nu-metal. Korn, Deftones, Machinehead en Biohazard waren op dat vlak mijn favoriete bands. Dit was dan ook het soort muziek waar ik naar opzoek was: ‘Harde muziek’. En ik kreeg per 2 maand iets van 10 nieuwe cds in huis die ik dan kon beluisteren.
Ik weet nog heel goed dat ik het gele rekje thuis had en Lauryn Hill - The Miseducation of Lauryn Hill er in vond.


En iedereen zal begrijpen dat ik wat verbaasd was.
De eerste luister beurten was ik niet heel erg overtuigd en overdonderd. Ik had een duidelijke bias voor harde hiphop en ´harde’ muziek in het algemeen. Dus de veelvoudige r&b elementen pasten niet direct in mijn toenmalige straatje. De raps van Hill klonken als een skinny Missy Eliot en het geheel ervoer ik als een incoherent geheel. Maar vrij snel leerde ik de r&b elementen waarderen. Misschien werd ik volwassener, maar de teksten begonnen mij meer aan te bespreken. Ik miste wel de woede en het om je heen schoppen wat bands als O.P. en hun Amerikaanse idolen deden. Maar ik begon me te realiseren dat Lauren Hill misschien wel meer ‘Hardcore’ was dan al haar mannelijke rivalen. Lauren Hill verwoorde in haar liefdes ballades niet alleen haar eigen emoties, maar was gelijk de stem van een hele generatie, maar vanuit het vrouwelijke perspectief. Waar agressieve gevoelens als: 'ik sla of ne*k je kapot' wegbleven overvloeit dit album met gevoelens: intimiteit, verlies, hoop ,vreugde, ´the battle of sekses’ en boven al de eeuwen oude mentaliteit wat ons zowel mannen en vrouwen heeft geholpen: ´Kop op en schouders er onder´.
Na zoveel jaren later kan ik mij nog steeds vinden in mijn interpretatie van dit prachtige album.
Ik herinner me net dat dit het album is, wat er voor zorgde dat ik geïnteresseerd raakte in jazz en wat nu een van mijn favoriete en meest beluisterde genres is. Ik wilde dit album eigenlijk gebruiken als intro voor een bepaald ander album, maar besluit toch dat Lauryn Hill een eigen berichtje verdient!

Ik was helemaal vergeten dat dit album bestond, maar ik heb het nog eens gewonnen met de top-40 quiz (of zo) van Radio 538. Paar keer gedraaid, daarna weggedaan. Was totaal niet wat ik graag hoorde in die tijd (misschien nog steeds wel niet).

Heb de plaat nooit in zijn volledigheid gehoord, maar de singles die er van af kwamen zijn iig prima

Een beetje een late reactie

Ik heb niet al te lang geleden dat album van Osdorp Posse geprobeerd. Ik luister nogal veel Nederlandstalige hiphop en Osdorp Posse zijn toch wel pioniers geweest op dat punt, dus vandaar. Ik vond het echter helemaal niets. De teksten en de manier waarop ze gebracht worden vind ik vreselijk en de rauwe muzikale begeleiding is aardig, maar niet half goed genoeg om voor de rest te compenseren.

Lauryn Hill ken ik alleen omdat Eminem haar in een nummer noemt Meermaals zelfs... Ze schijnt racistisch te zijn en niet te willen dat blanken haar albums kopen

Leuke stukjes, interessant om te volgen en ik ben benieuwd hoe je terecht komt bij waar je nu staat

Van de Fugees heb je ook nooit gehoord Niels?

Misschien weleens van gehoord... Maar eigenlijk niet, nee

Het solo album is wel heel anders! Maar dit is toch The Fugees hun bekendste nummer in Nederland.

Fugees waren toch wel erg bekend, niet alleen met die cover van Flack. Ook wel met Fu-Gee-La, Ready or Not en hun cover van No Woman, No Cry.

Overigens is dat solo-album van Wyclef Jean (ook Fugees) destijds ook wel de moeite waard.

O ja, dat nummer die Stefan plaatst ken ik wel natuurlijk

Wyclef Jean vond ik niks aan en mist toch echt de artistieke excessen wat Lauryn Hill wel in haar solo project wist te leggen.Wyclef Jean zijn optreden op Woodstock '99 was wel erg gaaf!

Het betalen van belasting is voor mevrouw ook een heikel punt.

Zo, even bijgelezen. En ook een hoop herkenbare dingen tegengekomen. Tour of Duty was voor mij de eerste grote-mensen-serie die ik volgde, maar de muziek ervan heb ik nooit gekocht. Wel grappig dat je door zo'n serie meteen begint met een hoop leuke jaren '60 liedjes.

Daarna raak ik Stefan al kwijt. Thunderdome werd populair in een periode dat ik de populaire dance zat begon te worden en eigenlijk vond ik het maar hersenloos gebeuk toen. Pas later ben ik een paar namen (idd. Neophyte) wel gaan waarderen, maar echt mijn ding is het nooit geworden. Om de Osdorp Posse kon ik wel moeilijk heen als 'alto' in die tijd, maar helemaal mijn ding was dat ook niet, want ik heb er nooit een album van gehad. Ze waren wel de eerste grote band die ik live zag, op een Belgisch festival.

Wat Lauryn Hill betreft: ik ben zo'n blanke die dat album wel gekocht heeft. Sorry Lauryn.
Het heeft mij nooit helemaal gegrepen, maar de singles Doo Woop en Everything is Everything (met prachtige videoclip) vond ik wel erg tof.

Ben benieuwd naar de volgende keuzes, qua muziek zijn we nog eind verwijderd van Stefan's top 10.