Slowgaze bewijst dat men niet oud en belegen moet zijn om verstandig over muziek te schrijven.
Ik ben benieuwd wat we hier nog allemaal mogen meemaken in dit topic. MDV, verras ons!


Dat is stoer. Houd het hoofd maar koel. We willen je graag terug zien hier.

OK, ik zal zo beginnen. Er zullen een paar voorspelbare albums in voorkomen (voor wie mij een beetje volgt hier ), maar ook een aantal albums een stijlen die hier op Musicmeter in de obscure hoek liggen en dus voor veel mensen onbekend zullen zijn.

Het waren 10 leuke verhalen inderdaad.
Ik heb eens de Top 10 van MDV bekeken en ik denk dat dit weer eens 10 leuke verhalen kunnen worden.

- niels94:
1. Lil' Wayne - Tha Carter III (2008)
2. Eminem - Relapse (2009)
3. Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)
4. MGMT - Oracular Spectacular (2007)
5. Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)
6. Jedi Mind Tricks - Servants in Heaven Kings in Hell (2006)
7. Typhoon - Tussen Licht en Lucht (2007)
8. Tangerine Dream - Zeit (1972)
9. Negurã Bunget - Om (2006)
10. Orchid - Chaos Is Me (1999)
- Slowgaze:
1. Guns N’ Roses – Appetite for Destruction
2. Blur – The Best Of
3. Radiohead – Kid A
4. Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols
5. Leonard Cohen – Greatest Hits
6. Johnny Cash - American Recordings
7. Jaco Pastorius - Jaco Pastorius
8. Nina Simone - Little Girl Blue
9. Opgezwolle – Eigen Wereld
10. The Roots - Phrenology
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- inquestos
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar

Succes MDV! Ben benieuwd

Ook ik heb de verhalen van Slowgaze met veel plezier gelezen, en ben benieuwd naar de bijdrages van MDV. Zover ik het volg een jongen met een erg malle smaak soms, dus dat moet bijna wel onderhoudend worden.

Malle smaak? Wat is er in vredesnaam mal aan tohou metal, K-pop, lolicore en Indonesische indie poppunk? .

Toch niet weer die Japanners?

Overigens: mooie stukken, Slowgaze! Alleen jammer dat het overwegend platen zijn die mij absoluut niet kunnen boeien. Ik ben benieuwd naar de platen van MDV.

Mijn muzikale reis begon in de zomer van 2005. Voor deze tijd kon ik nauwelijks een muziekliefhebber genoemd worden. Ik luisterde vooral naar de radio, en vond eigenlijk alle muziek die voorbij kwam wel aardig, maar echt raken deed het me zelden. Ik had wel een mp3-speler, zo’n dikke waar ongeveer 14 nummers op pasten. Ik had er een paar schunnige liedjes uit South Park opstaan, en een paar nummers waaronder een samenwerkingsproject tussen Jay-Z en Linkin Park. Het luisteren naar deze muziek was verre van mijn favoriete bezigheid. Zoals eerder genoemd luisterde ik vooral naar de radio. Op een dag hoorde ik een nummer dat me voor de verandering wel raakte, namelijk Welcome to My Life van Simple Plan. Welcome to My Life was een schot in de roos en mijn enthousiasme voor dat nummer mag achteraf gezien best de voorafspiegeling van mijn latere voorkeur voor rockmuziek genoemd worden. Toch zette Simple Plan me niet meteen aan tot het opzoeken van meer muziek van de band.

Zoals eerder genoemd begon mijn reis in 2005, niet in Nederland, maar in Italië, op Sardinië. Ik was daar op vakantie met het gezin na een dramatisch brugklasjaar waarin ik twee keer bijna met doodslag te maken kreeg, een keer als dader en een keer als slachtoffer. Dat ik nu een aantal weken op een eiland ver weg van huis verbleef, gaf mij de gelegenheid om alle narigheid van de maanden daarvoor en vooral mijn eigen schuld daaraan te overdenken. Nadenken was waar ik mee bezig was toen ik ergens op de achterbank van een auto op weg naar weet ik veel welk plaatsje zat, en toen hoorde ik een nummer op de radio dat me raakte als niets dat ik voorheen had gehoord. Ik wist niet van welke band het was, maar ik kon wel raden hoe het nummer heette, Wake Me Up When September Ends.

Op de boot terug naar het vasteland kwam ik tot twee conclusies. Namelijk dat de ellende van de maanden of wellicht zelfs de jaren daarvoor aan mijn eigen persoonlijkheid te danken had, en dat ik zodra ik thuiskwam zo snel mogelijk op moest zoeken van welke band dat mooie ‘Wake Me Up When September Ends’ nou was. Het bleek dat ik te maken had met en nummer van Greenday, en laat dat nou net de band zijn waaraan mijn twee jaar oudere broer zo’n vlammende hekel had dat hij mij zeker in elkaar zou slaan als hij erachter zou komen dat ik naar ze luisterde. Ik moest (van mezelf) dus geheim houden dat ik deze band goed vond. Naar de buitenwereld reageerde ik hard op Green Day af, maar als er niemand bij was zat ik aan de radio gekluisterd, hopend dat Wake Me Up When September ends, of dat andere mooie nummer, Boulevard of Broken dreams, weer eens een keertje werd gedraaid. Ik had geen andere optie, want mijn mp3-speler was stuk, en een winkel instappen om een nieuwe mp3-speler of een CD van Green Day te kopen vond ik doodeng .

Een aantal weken later kreeg ik een mp3-speler voor mijn verjaardag. Een van de eerste dingen die ik deed toen niemand keek was opzoeken op welk album Wake Me Up When September Ends stond, en het album downloaden op Limewire. Dat album was American Idiot.


Het valt te verwachten dat mensen een album gelijkstellen aan het titelnummer als het album naar het titelnummer vernoemd wordt, dit overkomt ook American Idiot. Voor mij betekent het nummer American Idiot vrij weinig, samen met Whatsername en Extraordinary girl heb ik het altijd een van de zwakkere nummers van het album gevonden. Niet American Idiot, maar Jesus of Suburbia is het nummer dat dit album belichaamt. 9 minuten ijzersterke poppunk met veel gezichten, dat is Jesus of Suburbia, en het blies mij als jochie dat nauwelijks ervaring met rock 'n roll had volledig van mijn stoel. Ik zal dat nummer destijds wel tientallen keren op het maximale volume van mijn mp3 speler gedraaid hebben. Slecht voor de oren? Welnee, dan zouden ze dat onmogelijk maken (zo dacht ik destijds). Tot op de dag van vandaag ken ik de tekst van Jesus of Suburbia uit mijn hoofd en zing ik het nummer met plezier mee.

Er wordt door grijze oude kerels op het balkon wel eens geklaagd dat American Idiot een hol album voor pubers is, en wellicht hebben ze gelijk. De band wist bij mij in ieder geval de gevoelige snaar te raken. Ik begon allerlei parallellen te trekken tussen de teksten op American Idiot en mijn eigen leven. Een voorbeeld daarvan is dit stukje tekst uit Homecoming:

Dit sloeg voor mij op mijn beslissing om mijn eigen persoonlijkheid radicaal om te gooien. Ik weigerde nog langer een agressieve en altijd naar conflicten zoekende alleshater te zijn en besloot van het ene op het andere moment om dit dus ook maar te doen. Een soort karakterzelfmoord dus. Overdreven dramatisch pubergedoe? Persoonlijke fabel? Dat zal best, maar het versterkte in ieder geval mijn enthousiasme voor American Idiot. Omdat Green Day mij zo beviel ging ik ook naar andere poppunk luisteren, denk aan bands als Sum 41, Yellowcard en het eerder genoemde Simple Plan. Maar zoals ik al zei wilde ik geen agressieve en altijd naar conflicten zoekende alleshater meer zijn, punkmuziek paste daar niet echt bij. Op Youtube, destijds hartstikke nieuw en onbekend, ging ik op zoek naar andere soorten muziek. Deze niet al te lange zoektocht leidde me naar de meest bepalende ontdekking van mijn muzikale reis.

Wat ik nu van het album vind:
In tegenstelling tot veel andere muziek die ik leuk vond in mijn poppunkperiode kan ik American Idiot van Green Day nog altijd waarderen. Ik vind de teksten lang niet meer zo goed als ik ze destijds vond, en zo knap musiceert de band helemaal niet, maar vermaken doet American Idiot mij nog altijd. Maar zoals zoveel albums uit mijn lijst heb ik American Idiot een beetje doodgedraaid, ik heb het uitgehold en het gaat me vervelen als ik er vaker dan één keer per maand naar luister. Maar toch, dit album deed mij kennismaken met de rockmuziek, en het is altijd leuk om op die kennismaking terug te kijken door American Idiot te draaien.

Mooi stuk MDV

American Idiot heeft bij mij ook een enorme impact gehad zo'n 4 jaar terug. Heeft me ook kennis laten maken met een hoop andere muziek.

Erg sterk verhaal MDV! Leuk om te lezen hoe muziek een mens kan doen veranderen.

Leuk verhaal! Met Green Day heb ik nooit veel gehad, wel heb ik 21st Century Breakdown en wat later ook een keertje American Idiot beluisterd in mijn 'tussen MGMT en MusicMeter' dagen (om het zo maar even te noemen), maar erg bijzonder heb ik het nooit gevonden, al blijven nummers als Boulevard of Broken Dreams aardige poprock nummers (want kom op, dat nummer heeft toch weinig met punk te maken ).

Ik heb 21st Century Breakdown niet één keer beluisterd. Boulevard of Broken Dreams heeft inderdaad niet zo veel met punk te maken. Maar ach, ik heb geen vrienden die niet meer met me om willen gaan als ze erachter komen dat ik ooit naar iets anders dan echte punk heb geluisterd, dus veel zorgen maak me daar niet over .

Allé American Idiot is toch veruit het beste lied van Green Day

21st Century Breakdown was het album dat in 'mijn tijd' uitkwam (lees: toen ik met muziek bezig was, want je bent maar iets meer dan een jaar oud dan ik waarschijnlijk, maar toch flink wat eerder begonnen met muziek luisteren ). Maar ook dat album zal ik niet vaker dan 2x in zijn geheel hebben beluisterd...

Nah, ik vind het door de teksten een beetje flauw. Beetje het soort nummer waar mensen die Amerikanen haten 'omdat ze allemaal bevooroordeeld zijn' naar luisteren. Het riffje is dan weer wel leuk.

Ah het is dan ook het enige liedje dat ik leuk vind van hen, dat album ligt hier nog altijd niet volledig gedraaid (ooit eens als verjaardagscadeau gekregen terwijl ik niks heb met green day buiten dat ik het titelnummer wel leuk vind) Misschien dat ik het ooit eens goed beluister.

Nou, met zo'n opening zal ik niet kunnen komen.

Hoog te lang; niet gelezen gehalte?

Eentje met zoveel (persoonlijke) diepgang.

Was ook mijn eerste reactie

Wanneer komt plaat nummer 2 MDV?

Waarschijnlijk vanmiddag of vanavond .

Ben benieuwd

Om even terug te komen op Dazzler en Bennerd; bedankt voor de complimenten. Ik zal het even kort houden, want het topique is nu aan MDV, niet aan mijn ego.
Maar MDV dus. Ik heb z'n eerste bijdrage al een keer vluchtig gelezen, maar omdat ik nu de tijd had heb ik 'm ook maar even aandachtig gelezen. Die plaat heb ik vroeger ook als een gek gepompt, daarna 't gebrande schijfje aan m'n zusje overgedragen die het wel tof vond en een paar jaar geleden weer toevallig de hele plaat opnieuw gehoord. Verrassend genoeg bleek het toch nog een best prettig album te zijn, een stuk minder plat dan ik al vreesde en de lange nummers 'Jesus of Suburbia' en 'Homecoming' zijn toch wel erg geslaagd te noemen. 'Novacaine' is trouwens ook eigenlijk wel verdomd sterk. Nee, American Idiot steekt wat mij betreft met kop en schouders uit boven al die platte, banale emopop die voor punk door moet gaan.

Bij mij was het niet American Idiot maar Dookie die ik helemaal kapot draaide. Het beste nummer van American Idiot is inderdaad Jesus Of Suburbia, sowieso een van de beste nummers van de band. Homecoming zit vol met invloeden van The Who maar aan het eind wordt het heel zeikerig.

Hoewel het einde van mijn pop-punk periode er achteraf gezien aan zat te komen, kwam de belangrijkste ontdekking van mijn muzikale reis min of meer uit de lucht vallen. Ik weet niet zeker meer wanneer het nou was, in ieder geval aan de vooravond van het WK voetbal van 2006. Een belangrijke stap die naar deze ontdekking heeft geleid was het uitproberen van een animeserie. Howel mijn interesse in de desbetreffende serie al gauw doodbloedde, vond ik de soundtrack wel aardig en zocht ik de nummers op op youtube.
De nummers die ik zocht vond ik niet, wel vond ik een videoclip van ene zangeres genaamd Yui die kennelijk iets met Bleach te maken had. De auteursrechtengestapo heeft de clip al lang van youtube afgehaald, maar hier is deze nog te bekijken. Ik vond het een goed nummer, meer dan dat. Hoewel ik er weinig van verstond maakten vijf korte woordjes uit Life een diepe indruk op me.

Hoe vaker ik het nummer hoorde en de clip zag, hoe sterker het gevoel werd. Dit was de boodschap die ik nodig had. Ik wilde veranderen, een beter mens worden. Ik verstond alleen de paar Engelse woordjes uit Life, maar toch, ik had het gevoel dat ik zat te luisteren naar iemand die mijn leven bezong. Dat ik mezelf zo haar teksten meende te herkennen was een overeenkomst tussen mijn enthousiasme voor Green Day en Yui. Green Day was echter een band die zong over gangsters, zuipen en en blowen, bovendien droeg Green Day samen met hun genregenoten een politieke boodschap uit waar ik me totaal niet (meer) in kon vinden.

Maar goed, wie was deze Yui nou eigenlijk? Een straatmuzikante uit Fukuoka die op haar achttiende ontdekt werd en naar Tokyo was vertrokken om een carrière als singer-songwriter. Dit is hoe ze er destijds uitzag. Yui was voor mij een ontzettend inspirerend persoon. Ik wilde alles van haar weten en al haar nummers horen. Zelfs wilde ik haar taal leren om haar muziek beter te kunnen begrijpen. Ja, een verliefde obsessieve fan was ik zeker. Dat heb je op die leeftijd. Yui was iemand aan wie ik me vastklampte. Dat ik Yui zo goed als zeker nooit in het echt zou zien en ik waarschijnlijk de enige in heel het land was die ook maar van Yui gehoord had maakte de obsessie erg eenzaam en hopeloos. Maar toch, het is een cruciale periode geweest in mijn muzikale reis, en ook voor mijn ontwikkeling als persoon in het algemeen. Mijn Yui-obsessie bereikte zijn hoogtepunt rond 4 April 2007, toen het tweede album van Yui uitkwam, Can’t Buy My Love.


Dat ik er belachelijk veel zou betalen en dat ik er weken op moest wachten na mijn bestelling boeide me niet, ik moest deze CD hebben! Ik heb 'm ook gehad, en ik heb er van genoten. De intro van It's All Right was eigenlijk al genoeg om mij te overtuigen, Yui was op dit album gewoon weer bezig waar ze goed in is, namelijk bijzonder prettige poprock spelen. Ik word ook nog altijd sentimenteel als ik naar Thank You My Teens luister. Can't Buy My Love was beter dan Yui's eerdere album omdat het allemaal wat professioneler in elkaar steekt, maar nog geen authenticiteit in te leveren (zoals latere albums). Een opgewekt liefdesliedje als CHE.R.RY, een nostalgische ballad als I Remember You en ietwat krachtig en gefrustreerd nummer als How Crazy, Can't Buy My Love had veel gezichten en ze bevielen allemaal. Maar het mooiste nummer op Can't Buy My Love moet toch wel Good-bye Days zijn, een prachtig sentimenteel nummer dat waarschijnlijk altijd veel voor me zal blijven betekenen.

Hoewel ik Yui's muziek nog altijd kan waarderen was Can't Buy My Love toch wel het begin van het einde van mijn Yui-obsessie. Toen dit album uit kwam had ik alle andere nummers van Yui doodgedraaid, en toen ik Can't Buy My Love eenmaal dood had gedraaid, was het echt tijd om op zoek te gaan naar iets nieuws. In de Japanse hoek uiteraard. Door Yui had ik de J-popscene echt een beetje ontdekt en stond mijn nieuwe mp3-speler vol met nummers van artiesten als Utada Hikaru, Hideaki Tokunaga, Rie Fu en Crystal Kay. Toch was het volgende essentiële album voor mijn muzikale reis een rockalbum, waarschijnlijk het album waardoor ik een malle smaak kreeg (om maar even de woorden van Sandokan te gebruiken ).

Wat ik nu van het album vind:
Ik vind het nog altijd een goed album, al zal dat vooral met nostalgie te maken hebben. Wel ben ik tot de conclusie gekomen dat Yui's beste materiaal niet op reguliere albums staat. Vroege optredens, B-kantjes en akoestische opnames zijn het beste werk dat Yui afgeleverd heeft. Vandaar dat ik niet Can't Buy My Love, maar Yui's verzameling B-kanten in mijn top 10 heb gezet. Zou ik dit album goed vinden als ik het nu voor het eerst zou horen? Ik zou het in ieder geval niet slecht vinden, maar de indruk die het toen maakte zal het niet weer maken. Jammer genoeg kan ik niet heel mijn leven 14-15 blijven.

Erg goede tekst weer en een interessant album!

Ik heb zo´n voorgevoel dat het volgende album van DIR EN GREY is.

- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- inquestos
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar
- arcade monkeys

Wederom een leuke bijdrage, een interessante smaakontwikkeling (en smaak) heb je

Dan zit je er naast. Er zit nog een belangrijke schakel tussen Yui en Dir en grey. Als ik het hardere werk van Dir en grey in mijn Yui-fase had gehoord, had ik het vast naast mijn bord geschoven als niet om aan te horen geschreeuw. Zoals gezegd moest ik nog even gek worden .