Album 7:





Mijn grappige klasgenote


Zoals gezegd, ooit besloot ik dat jazz stomme toetermuziek was. Gelukkig maar dat een schoone deerne en een bassist me van dit waanidee af hebben geholpen. Even terug in de tijd: Maarten zit in de vierde klas van de middelbare school en als ik me niet vergis luistert hij de hele dag naar Leonard Cohen, Sophia, Portishead en Tom Waits. Ondanks die laatste blijft jazz een vies woord. Dat getoeter, dat komt er gewoon niet in.

Afijn, die schoone deerne. Vierde klas, dan krijg je clusterklassen en dan leer je nieuwe mensen kennen; zo gaat dat. Naar eigen zeggen hield ze van jazz, ik van The Velvet Underground. Kende ze niet. En jazz, daar hield ik dus niet van, maar dat heb ik uiteraard niet gezegd. Ik heb ooit een hele relatie lang, soit, die duurde nog geen twee maanden, verzwegen dat ik een schurfthekel heb aan Bon Jovi. Maar ja, je moet wat om indruk te maken op een aantrekkelijke jongedame, dus ik besloot me maar aan wat jazz te wagen. Gelukkig dat de Koninginnedagrommelmarkt in het dorp hier wat aan kon doen: ik kwam terug met onder andere het titelloze debuut van Jaco Pastorius en Don Juan’s Reckless Daughter van Joni Mitchell, waar Jaco trouwens ook op speelde. En op die van Jaco speelden onder andere Herbie Hancock en Wayne Shorter mee; voorwaar niet de minsten.

Waarom Jaco Pastorius, ik weet het niet meer. Die plaat van Joni Mitchell kocht ik omdat de hoes gaaf was en omdat ‘Hey Joni’ van Sonic Youth naar haar vernoemd is. Jaco’s naam zal ik wel ergens tegengekomen zijn; mijn hoofdverdachte is de Oor Popencyclopedie. Toen ik de plaat op de platenspeller legde bleek er maar weinig toetermuziek bij te komen kijken, maar des te meer virtuoos, elektrisch basspel, al lijkt die bas tijdens het openingsnummer zelf wel een blazer. Het contrast met het daaropvolgende door Sam & Dave gezongen soulliedje ‘Come On, Come Over’ kan bijna niet groter zijn, maar ook hier valt het fantastische basspel op. En Jaco Pastorius blijft alle kanten opschieten: atmosferische, langgerekte stukken, een nummer met alleen bas (want de opener heeft ook nog een percussionist aan boord) en stuiterjazz. Vooral de nummers in deze categorie, ‘Kuru/Speak Like A Child’ en ‘(Used to Be a) Cha-Cha’ vielen bij mij in de smaak.

Toch heeft het sfeervolle later ook flink terrein gewonnen bij mij. Ik moet zeggen dat mijn tweede ‘pure’ jazzplaat, Kind of Blue pas iets van een half jaar later is gekocht, maar dat ook die plaat mijn liefde voor jazz verder uitbouwde, al schafte ik verder nog nauwelijks jazzplaten aan. Maar toch, het vooroordeel van de toetermuziek was overwonnen.

Die schoone deerne, dat is ook zo’n hopelijk nog langdurige liefde geworden. Na een avondje bioscoop is er verder niks romantisch uitgerold, tot mijn toenmalige spijt, maar we zijn erg goede vrienden geworden. En zo af en toe bedank ik haar nog even omdat ze me aan de jazz gekregen heeft.

Wie? Ziet er interessant uit, zal hem ook eens proberen. Mooi stukske weer

Ik ook, en ik heb nooit meer achterom gekeken.

Een verstandig man.

Dat hoor ik wel vaker ja.

Ik ben geen racist hoor, Mr. T. Maar soit, ik heb niet zo gek veel negers in de kast staan, maar ik zal kijken of ik wat moois voor je kan doen. De laatste plaat gaat het hopelijk goed maken, hoop ik. En als het niet goed is, dan weet ik het ook niet meer.

Dat zal deze dan wel zijn: Mr. T (2) - Mr. T's Commandments (Vinyl, LP) at Discogs

Als ik dat album ooit tegenkom dan koop ik die onmiddellijk om mijn streetcred te pimpen

Een nummer als Mr T, Mr T, He Was Made for Love kan toch onmogelijk slecht zijn?

Ik heb hem helaas alleen in mp3-formaat.

De sterkte van dit topic zit volgens mij in twee troeven.

1. De aanpak en schrijfstijl van de user die aan zet is.
2. De regelmaat waarmee albums besproken worden.

Slowgaze speelt beide troeven succesvol uit.



Bij deze vraag ik toestemming om mij toe te voegen aan het reeds lange lijstje.

- niels94
- Slowgaze
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- inquestos
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler

Daar hoef je geen toestemming voor te vragen hoor

Mooi stuk.

Tel je vingers, wat kun je anders doen?


Eigenlijk had Unknown Pleasures hier ook gekund, maar net als bij m’n ‘punkperiode’ valt Joy Division buiten de boot. Doet trouwens niets af van de relevantie van die band voor mijn muzikale ontwikkeling. Eerlijk is eerlijk, eerst wilde ik dat Joy Division-album ook opnemen in mijn lijstje, maar aangezien ik er al een recensie aan gewijd heb en er toch vrij weinig zwarte muziek in mijn lijstje staat opteer ik vandaag voor een album dat bijna net zo mooi is en voor mij net zo goed bij een wat minder prettige periode in mijn leven past.

Het was meer een samenloop van ongelukkige omstandigheden die zich opstapelden tot één doffe ellende. Eén voor één zou ik ze wel aankunnen, maar samen helaas niet. Het werden een paar zware maanden vol stress, vervreemding en eenzaamheid, die ik nog wel eens ironisch liefkozend ‘mijn seizoen in de hel’ noem. ’s morgens me naar school slepen, over het industrieterrein fietsen terwijl ik Unknown Pleasures luisterde, op vrijdag- en zaterdagavond lamlendig op de bank liggen, al dan niet onder (lichte) invloed van alcohol, en Little Girl Blue draaien. Bij de eerste pianoakkoorden van ‘Mood Indigo’ voelde ik dan steeds een stekende pijn in m’n buik en dat bleef de kop op steken bij elke pianoaanslag van Nina. Ondertussen zingt Nina er wel zo mooi bij, maar dat is een neppleister op een echte wond, want het maakt de misère er echt niet minder op. Binnen een dergelijke context van terging werd zelfs ‘My Baby Just Cares For Me’, een opgewekt liefdesliedje, een stimulans om me extra eenzaam te voelen. Ik had geen schatje en liep met het gevoel rond dat er überhaupt niemand om me gaf. Voor de duidelijkheid: het was niet alleen zwelgen in m’n zelfmedelijden, maar er was absoluut ook de wil om verder te gaan; ik weet nog dat ik wakker werd met een citaat van Vic Chesnutt, in het rood, op m’n pols notabene (o, altijd die ironie van mij!): ‘I’m not a victim’. En zo was het verdomme maar net.

Wat maakt Little Girl Blue zo essentieel in mijn ontwikkeling? Geen idee. Ik geef het toe, Nina Simone is ook wel een beetje de excuusnegerin in mijn rijtje, maar wat voor een excuusnegerin! Ze heeft me vast nog veel meer dingen geleerd. Dat ze, om eens een cliché uit de kast te halen, uit het telefoonboek nog emotionerend zou kunnen zingen. En dat muziek niet altijd troostend hoeft te zijn, maar dat muziek ook gewoon zout in de wonde mag zijn. Zulk soort dingen. Afijn, zet gewoon die plaat op en geloof is mijn boodschap. Sta op en ween.

Weer een mooi stuk!

Ik ken de plaat niet, maar ik zal het snel eens gaan beluisteren

Mooi stuk weer idd

Dat was die recensie waar ik zo van genoten had, merk ik nu.
Een goed schrijver openbaart zich eens te meer in dit topic.

Dank je, Gunter, ik hou van veren in m'n bips.

Het is prettig dat de verhaaltjes zelfs leesbaar zijn zonder kennis van de muziek. Van Jaco Pastorius heb ik bijvoorbeeld nog nooit een noot gehoord. Nina Simone is een heldin natuurlijk.

Leuk verhaal inderdaad.

Album 9:





En Maarten zit nog altijd in zijn eigen wereld


Ten opzichte van veel anderen op MusicMeter lijk ik een omgekeerde reis gemaakt te hebben: vanuit de rock ben ik steeds meer hiphop gaan luisteren. De aanschaf van Eigen Wereld van Opgezwolle (in 2009) is daar het startschot voor geweest, besef ik me nu.

De onderdompelingmethode is de naam van een methode om mensen een nieuwe taal bij te brengen. Je weigert gewoon om hun moedertaal tegen ze te gebruiken en zo leren ze een nieuwe taal, door steeds maar aan die taal blootgesteld te worden. Ik denk dat het ook op muzikaal vlak mogelijk is: niet met Kind of Blue beginnen, maar gelijk met een flinke portie stuiterjunglejazz waar je bang van wordt, maar waar je ook danig door geïmponeerd raakt. Het enige risico is dan nog wel dat dat album ook wat jou betreft dé plaat binnen het genre zal worden omdat het je maat aller jazzalbums wordt, maar dat moet je dan maar voor lief nemen.

Eigen Wereld is voor mij zoiets geweest als het op hiphop aankwam: ik waardeerde hiphop heus wel, maar de toevallige aanschaf (uitverkoop bij de bieb), maar verder dan wat losse liedjes draaien kwam het niet echt. Maar deze plaat, het is een ongelofelijke explosie van taal en geluid. Ik heb de eerste tien luisterbeurten steeds opnieuw moeten lachen om punchlines die geweldig bleven, hetzij omdat ze grappig waren, hetzij omdat ze verbazingwekkend waren, of om nieuwe taalvondsten die ik bleef ontdekken. De vraag ‘Waar komt dat geluid vandaan?’ aan het begin van de cd is heel, heel illustratief.

Het jaar er op schafte ik albums aan van Public Enemy, Wu-Tang Clan en The Roots; cd’s die nog altijd een speciale plek in mijn hart hebben. In 2011, vorig jaar dus, heb ik sterke albums van onder andere Typhoon, Nas, Gang Starr en OutKast aan m’n collectie toegevoegd. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de plaat die Rico samen met Kubus maakte en die vorig jaar en dit jaar nog flink wat rondjes hebben gedraaid in mijn cd-speler. Dit bijzondere duo heb ik recentelijk nog live mogen aanschouwen en daar merkte ik weer eens wat voor een geweldige rapper Rico is.

Maar Rico is natuurlijk de helft van een duo, want vlak de rol van producer Kubus ook zeker niet uit. Hetzelfde geldt voor Opgezwolle: die groep bestond uit nog twee mensen. En ik denk dat deze drie mensen een soort Heilige Hiphoppende Drie-eenheid vormden. Ik kom nog terug op het album in een lange, uitgebreide recensie, dat beloof ik, maar ik heb na Eigen Wereld niet vaak meer een album gehoord waarop het zowel op vlak van raps als beats zo’n ongelofelijk niveau bereikt wordt, zonder dat de muziek de rappers doet vergeten, of andersom natuurlijk. En dat is nou een recept dat tijdens die eerste tien luisterbeurten zowel intimiderend als verslavend werkt.

Wat betreft hiphop is er daarna denk ik niks meer voor me geweest wat over het niveau en de ervaring van Eigen Wereld heenging, zelfs de plaat van morgen niet (al komt-ie in de buurt). Ook het beluisteren van Vloeistof, hoe ijzersterk die bij vlagen ook is, illustreert wat mij betreft hoe sterk de derde worp van Opgezwolle is. En hoe goed Rico nog altijd is, hoe goed de beats van Delic destijds waren (van met melancholische zigeunerinvloeden gelardeerde tracks tot synthesizerzware grime), maar hij ze nu niet meer bakt en hoe Sticks eigenlijk redelijk afgezakt is vanaf z’n Opgezwolle-tijd, het doet geen enkele afbreuk van deze monumentale plaat, die alleen gemaakt had kunnen zijn door dit magische trio. Klassiek.

JAAAA Staat dan ook in mijn top 10. Opgezwolle

Je eerste alinea, de koude douche methode om het zo maar even te noemen, is voor mij erg herkenbaar. Zo ben ik ook enkele genres ingerold (metal bijvoorbeeld).

Een recensie over dit album van mijn kant gaat er zeker ook nog komen

Haha, dit zou ik zelf geschreven kunnen hebben en het gaat dan om deze plaat: The Jazz Composer's Orchestra - The Jazz Composer's Orchestra (1968)

Erg leuk topic dit

- niels94
- Slowgaze
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- inquestos
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556

- niels94
- Slowgaze
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- inquestos
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar

Inderdaad erg herkenbaar. Weer leuk geschreven, Maarten

Album 10:




Dingen vallen samen


Over dat The Roots geweldig zijn en over dat Phrenology[i] naar mijns inziens een meesterwerk is, daar heb ik het al geregeld over gehad. Zie bijvoorbeeld mijn recensie van het album. Gelezen? Mooi. Dan heb je ook gelezen hoe [i]Phrenology een opwindend mozaiek van verschillende genres zwarte muziek is; sterker nog, een korte samenvatting van die geschiedenis. Naast hiphop biedt het album ook plaats aan soul, funk, blues en zelfs drum ‘n bass. Maar ook worden verwante (voornamelijk) blanke genres als garage, psychedelische rock, ambient en punk binnengehaald.

Echt met elkaar versmelten doet het niet, maar om nou te zeggen dat de afzonderlijke elementen geïsoleerd blijven, nee, dat ook absoluut niet. En daar zit denk ik de hele lol in de plaat: niks geen naadloze vermenging, want dat is zo saai; juist de juxtapositie kan heel sterk werken. ‘The Seed 2.0’ is de legendarische single van het album en is een opwindende combinatie van garagerock, funk en raps. Referentiekader: beetje Rolling Stones, maar vooral veel Prince. Cody ChesnuTT, wiens compositie ‘The Seed’ hier bewerkt is, wordt door sommigen dan ook als de nieuwe Prince gezien.

Ook de gastenlijst weerspiegelt de eclectische koers. Naast ChesnuTT en gastrappers Dice Raw en Talib Kweli, komt Jill Scott langs, naast Musiq Soulchild en Nelly Furtado, die voor het (neo-)soulaspect van de plaat zorgen. Daarnaast is de legendarische blues- en jazzgitarist James ‘Blood’ Ulmer te gast met een verschroeiende gitaarsolo waar Sonic Youth bang van kan worden. Het nummer waarop Ulmer te gast is, ‘Water’, begint als een furieus hiphopnummer met onverwachte sample van The Flying Lizards, maar gaat via een portie ambient over op die solo, waar ik niets dan lof voor heb (en normaliter heb ik altijd zo’n hekel aan gitaarsolo’s, kun je nagaan!). Ook andere nummers zitten vol avontuurlijke, onverwachte wendingen of elementen, naast een aantal meer straight-forward hiphopnummers.

En natuurlijk, The Roots blijven The Roots, dus er zijn ook een aantal gastsprekers. Oude bekende Ursula Rucker doet twee korte stukjes gesproken woord, maar Amiri Baraka doet een langer, interessant stuk. Deze dichter en toneelschrijver was vroeger bekend als LeRoi Jones en schreef een aantal erg controversiële stukken. Dit heeft hem de reputatie opgeleverd van ‘de enige dichter waar mensen ook echt bang voor zijn’. Maar militant is toch niet een van de adjectieven die als eerste in me opkomen als het om The Roots gaat, al is ‘Rhymes & Ammo’ veelzeggend. Sociaal betrokken, jazeker. Avontuurlijk? Absoluut. Phrenology is een mooie staalkaart aan zwarte muziek voor me geworden. De muziek van Bill Withers, Sly & the Family Stone, Herbie Hancock of zelfs Robert Johnson, die ik ná Phrenology leered kennen, ik herken er, soms hoe miniem ook, wat van The Roots in terug en hun muziek klinkt ook door bij The Roots.

Erg mooi stuk weer.
Erg goede Hip-Hop groep inderdaad. Al moet ik Phrenology nog altijd eens beluisteren.
Al ken ik wel al The Seed 2.0.

Laatste woorden

Dat was het, tien albums, tien verhaaltjes (exclusief in- en uitleiding). Vanaf morgen zal MDV zijn essentiële platen presenteren, een gebruiker die ik niet zo goed ken, maar dat zal waarschijnlijk z’n verhalen des te interessanter maken. Morgen ga ik het eerst op een zuipen zetten, dus dinsdag zal ik zijn bijdrages wel lezen denk ik. Ik ben in elk geval benieuwd. Jullie allemaal bedankt voor het lezen en de reacties, ik waardeerde het.

Nog even het lijstje:
1. Guns N’ Roses – Appetite for Destruction
2. Blur – The Best Of
3. Radiohead – Kid A
4. Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols
5. Leonard Cohen – Greatest Hits
6. Johnny Cash - American Recordings
7. Jaco Pastorius - Jaco Pastorius
8. Nina Simone - Little Girl Blue
9. Opgezwolle – Eigen Wereld
10. The Roots - Phrenology

Het was weer leuk Mooie lijst

Ik moet dat album van The Roots nog altijd een keer beluisteren, weer een mooi stuk!

Ben benieuwd naar de platen van MDV.