Jammer dat Nelson je niet zo kon boeien, op naar Anthony Davis en The Jazz Composer's Orchestra Niels

Showbiz & A.G. - Runaway Slave (1992)
‘Oudere’ hiphop wil door mij nog wel eens ietwat saai gevonden worden, voornamelijk vanwege de beats. Vaak gebeurt er niet al teveel of klinkt het wat te stoffig naar mijn smaak waardoor het mij op den duur gaat vervelen. Het zijn dan ook alleen de echte groten die mij een album lang weten te boeien met dit soort beats, waarvan Pete Rock een goed bijvoorbeeld is.

Ook dit is een album met een dergelijke sound uit dezelfde tijd. Ik was blij met deze tip omdat ik me nog niet zo heel erg in de hiphop uit deze tijd heb verdiept en er zo weer wat van meepik. Tegelijkertijd waren mijn verwachtingen ook niet bepaald hoog gespannen omdat ik al gelezen had dat het hier om vrij kale beats ging en enkele users hier ook tegenaan liepen. Dat in beschouwing genomen is dit album alleszins meegevallen! Ik vind het wel meevallen met de kaalheid van de producties, die door het vele blazergebruik behoorlijk op die van Pete Rock lijken. Er zit aardig wat variatie in de beats die een fantastische sfeer weten neer te zetten, het heeft echt zo’n ‘vibe’. De MC’s die hierop te horen zijn kunnen prima uit de voeten op deze beats en vormen met hun fijne flow een belangrijk aandeel in de sfeer van dit album.

Wel is het een album met duidelijke hoogtepunten en wat mindere momenten. Zo is met name Still Diggin’ niet minder dan absoluut geweldig. Ook op bijvoorbeeld Catchin’ Wreck, Fat Pockets en Silence of the Lambs (Remix), die ik dus beter vind dan het origineel, kun je eigenlijk nauwelijks stil blijven staan, echt heerlijk gewoon. Wel duurt het met zijn zeventig minuten wel erg lang, mede omdat ook weer niet alle nummers van het hoge niveau van de eerder genoemde nummers is waardoor het op den duur toch weer als teveel van hetzelfde aanvoelt en gaat kabbelen. Verder is het gewoon een erg fijn plaatje die me erg goed is bevallen, bedankt dus! Een dikke 3,5*

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona: Vampire Rodents - Lullaby Land (1993): beschrijving - bespreking
- Rhythm & Poetry: Curtis Mayfield - Curtis (1970): beschrijving - bespreking
- Fathead: Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008): beschrijving - bespreking
- Snoeperd: Comus - First Utterance (1971): beschrijving - bespreking
- sxesven: Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009): beschrijving - bespreking
- AOVV: Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth (1961): beschrijving - bespreking
- MAS: Showbiz & A.G. - Runaway Slave (1992): beschrijving - bespreking
- Mb.:
- ArthurDZ:
- bennerd:
- Tangmaster:
- Masimo:
- korenbloem:
- Don Cappuccino:
- kobe bryant fan:
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:
- Ceasar:
- 2MY:
- Teunnis:
- jassn:
- tsjong:

Het is op dit moment niet meer mogelijk om achteraan te sluiten.

Ik ben benieuwd waar Mb. ons mee zal gaan verrassen

Misschien moet ik me eens aan een heel ander soort jazz wagen, free jazz of iets dergelijks, gewoon om iets heel anders te proberen. Wellicht bevalt dat ineens beter. Of misschien ook helemaal niet

Probeer eens jazz uit allerlei periodes Jazzmuziek bleef zich maar ontwikkelen en ontwikkelen dus er is veel verschil tussen jazzwerken. Probeer eens wat verschillende genres, free-jazz, bebop, cooljazz, hardbop, postbop, fusion, de Chicagomovement (uit de 70's en 80's) etc.

Probeer die 2 namen eens die ik net noemde. Anthony Davis is naar mijn mening één van de grootste jazzmuzikanten ooit. Zijn albums uit de 80's zijn magnifiek en zijn weer een heel ander kaliber van het genre. Hij wist free-jazz te mengen met post-moderne muziek. (kijk ff door mijn stemmen voor de juiste picks)

Even wat tips zodat ik jouw smaak wat beter kan inschatten, van boven naar beneden in essentie.

Sonny Rollins - Saxophone Colossus
Jazz Composer's Orchestra - Jazz Composers Orchestra
Anthony Davis - Variations In Dream-Time
Albert Ayler - Spiritual Unity
Cecil Taylor - Unit Structures
Thelonious Monk - Brilliant Corners
Don Cherry - Mu Part One
Anthony Davis - Epitaph en Lady of The Mirrors
Dave Douglas - Convergence
Butch Morris - Current Trends in Racism in Modern America
Mahavishnu Orchestra - The Inner Mounting Flame

Op SLSK zit je ook weleens, evenals een aantal kenners dus komt wel goed

Ps. Het is overigens wel zaak om met jazz veel dingen te blijven luisteren. A Love Supreme heb ik ondertussen erg vaak gehoord, maar toch 'gebeurt het zo weer dat ik na de zoveelste luisterbeurt weer omver geblazen word, dat A Love Supreme zomaar doorschuift naar no. 2 in mijn top 10. Je moet je in jazz (net als in klassiek) meer oriënteren in het genre en zijn subgenres, voordat je echt dingen op waarde weet te schatten.

Kom ik er ineens achter waar de naam van de Kubus & Sticks albums vandaan komt, ook gezien de hoes...

Maar ik ga hier zeker mee aan de slag, bedankt

'Saxophone Colossus' is inderdaad een geweldige tip. Ook van Thelonious Monk ken ik één en ander, in de andere artiesten heb ik me nog niet verdiept, al bij al ken ik niet al te veel jazzmuziek. Ik ben een fan van Mingus, dat wel, hij is tot nu toe toch wel mijn favoriet jazzartiest.

Ik heb Saxophone Colossus beluisterd en dat is inderdaad een erg fijn album zeg!

Overigens heeft Mb. al gemeld dat hij vanavond zijn tip zal plaatsen. Want daar gaat het natuurlijk eigenlijk om

Eigenlijk wilde ik een rapalbum voordragen, maar omdat MAS mij al voor is geweest ga ik het in een andere hoek zoeken. En wat heeft naast Hip-Hop mijn voorkeur? Soul. Echter schrok ik even toen ik las: "het klinkt allemaal goed, maar echt raken kan het me zelden." Dan toch maar een rapalbum? Nee, want ik ga de uitdaging aan: ik ga proberen je te overtuigen van de Soul. Dat is lastig. Misschien is het genre zelfs te breed. Immers wordt de gemiddelde X-Factor kandidaat Soul toegedicht. Dat moet niet deren. Het wordt Soul. En een beetje Funk, maar dat mag, want dat zijn twee handen op één buik.

Nu is het genre bekend, maar het album moet nog gekozen worden. Eigenlijk heb ik het probleem al aangegeven: je kan met Soul alle richtingen uit. En ik wil je niet afschrikken. Ik zie in je stemmenlijst dat Otis Redding het met een 3,5* moet doen. Mooi hoor, die stem, maar toch iets te oudbollig? Laat de liefhebber het niet lezen, Niels! Toch wist Otis ook mij niet geheel te overtuigen, dus laat je dat niet afschrikken. Bobby Womack krijgt niet eens een voldoende. Wat dan wel? Ik zie dat je Baby Huey op een 4* hebt gezet en ook de tip van R&P krijgt een 4*. Dat geeft me hoop. Beide albums kenmerken zich door de swingende instrumentatie en maatschappij-kritische teksten. Baby Huey schreeuwt om de aandacht, waar Curtis het met zijn fluwelen stem wat lichter brengt. In de geest van Curtis zet ik door en dan wel met het volgende album: Willie Hutch - The Mack.




Dit is eigenlijk de soundtrack van een gelijknamige blaxploitation film, maar ik raad je af om de film te bekijken. Waarom? Dat doet af aan je eigen interpretatie van de muziek. Als je de raciale karikaturen niet in perspectief zet - de zwarte vrouwenhandelaar en de corrupte blanke politieman - dan geef je de muziek een naar smaakje mee. En dat is niet de bedoeling, want de muziek is heel mooi! Probeer het verhaal vooral aan de hand van de muziek te volgen. Willie Hutch heeft niet de meest bijzondere stem, maar zingt wel met overtuiging het verhaal van "The Mack". Het gaat echter verder dan het verhaal. Je moet de onderwerpen in breder context plaatsen om een bepaald punt van identificatie te vinden. Dat is belangrijk, want anders merk je dat de boodschap je voorbijgaat: Brother's Gonna Work It Out.

Ik durfde het niet aan om je een volledig Soulalbum - zo'n één die snijdt door de ziel - te tippen, maar met The Mack zet ik hopelijk een stap in de juiste richting om je enigszins te kunnen ethousiasmeren.

Veel plezier!

Je geeft het zelf al aan, mijn 'probleem' (voor zover je van een probleem kan spreken, meestal krijgt het gewoon een voldoende van me) met soul muziek is dat ik het soms wat saai vind door de minimale instrumentatie. Nu weet ik ook dat dit gedaan is omdat het natuurlijk vooral om de zanger gaat, maar toch heb ik liever een wat rijkere instrumentatie, onder andere ook daarom mijn hoge cijfers bij Curtis Mayfield en Baby Huey. Als ik jouw stukje zo lees voldoet dit album daar aan, dus ik zou niet vrezen voor lage cijfers. Maar goed, we zullen zien Je had trouwens best een 'zo één die snijdt door je ziel' album mogen tippen hoor

Dat is niet helemaal waar, want dat gaat eigenlijk alleen op voor de klassieke soulalbums uit eind jaren 50' en de jaren 60'. Ik wist niet dat deze redenatie erachter zat, want anders had ik het wel aangedurfd. Ik kreeg echter de indruk dat het op zijn minst moet "swingen". Dat gebeurt zeker op The Mack, maar het pakt ook de rust om wat meer op de stem te leunen - zonder dat de instrumentatie verloren gaat. Enfin, hopelijk bevalt het je. Ik waardeer je open houding, in ieder geval.

Willie Hutch - The Mack (1973)
Ik ben er nog altijd niet helemaal over uit wat ik nou precies van soul vind. Enerzijds zijn er enorme klassiekers die mij zeker wel bevallen maar die hun klassiekerstatus voor mij niet waarmaken, anderzijds zijn er albums die ik wél fenomenaal vind, zoals het eerder in dit topic getipte Curtis van Curtis Mayfield. Nu werd mij wederom een soul album getipt, één die helaas een stuk minder is bevallen.

Het opent erg sterk met Vampin, wat een heerlijke instrumentale track is, maar daarna zakt het toch behoorlijk in. De instrumentale stukken zijn oké, maar niet bijzonder genoeg om echt te kunnen boeien. Daarnaast ben ik bepaald geen fan van het vrouwelijke koortje dat hier veelvuldig te horen is, een enkele keer vind ik die zelfs irritant. Als er gezongen wordt is het stukken beter, helaas wordt er dan weer véél te veel ge-‘oeh’d, ge- ‘tututu’d en ge-‘oh yeah’d door zowel het koortje als Willie Hutch zelf, wat een enkele keer zelfs ergernis bij mij opwekt. Dit laatste is eigenlijk mijn grootste probleem met dit album, verder is het niet bijzonder maar ook niet slecht, zeker als er 'gewoon' gezongen wordt, zonder koor of extra geluiden, is het goed te doen.

De muziek is dus op zich best goed en zal als filmmuziek ongetwijfeld goed werken. Het is niet echt vervelend, maar weet me, op een enkele uitzondering na, nergens echt te boeien. Hierdoor wordt het toch nogal saai op den duur. Ook zijn er nog enkele echte minpunten, zoals het koortje en het teveel aan ‘oh yeah’s en ‘tutututu’s. Om deze redenen heb ik besloten het geen voldoende te geven. Wel leuk om de intro van Rat-Tat-Tat-Tat van Dr. Dre terug te horen. Toch bedankt voor de tip Mb., dat er eens een tip tussenzit die wat minder bevalt is bijna niet te voorkomen natuurlijk 2,5*

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona: Vampire Rodents - Lullaby Land (1993): beschrijving - bespreking
- Rhythm & Poetry: Curtis Mayfield - Curtis (1970): beschrijving - bespreking
- Fathead: Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008): beschrijving - bespreking
- Snoeperd: Comus - First Utterance (1971): beschrijving - bespreking
- sxesven: Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009): beschrijving - bespreking
- AOVV: Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth (1961): beschrijving - bespreking
- MAS: Showbiz & A.G. - Runaway Slave (1992): beschrijving - bespreking
- Mb.: Willie Hutch - The Mack (1973): beschrijving - bespreking
- ArthurDZ:
- bennerd:
- Tangmaster:
- Masimo:
- korenbloem:
- Don Cappuccino:
- kobe bryant fan:
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:
- Ceasar:
- 2MY:
- Teunnis:
- jassn:
- tsjong:

Het is op dit moment niet meer mogelijk om achteraan te sluiten.

Overigens wil ik even zeggen dat ik het geweldig vind gaan, het schiet alle kanten op: muziek uit allerlei genres uit allerlei tijden, van obscuur of experimenteel tot gemakkelijker behapbaar, precies zoals ik voor ogen had Hopelijk is het ook voor anderen nog enigszins leuk om te volgen.

Mijn internet begaf het net toen ik dit bericht wilde postten. Dus, met een beetje vertraging, presenteer ik jullie mijn tip voor Niels:

Ik heb heel, heel erg getwijfeld over wat ik Niels nu precies ging tippen. Het laatste wat ik en met mij waarschijnlijk ook de meeste andere deelnemers hier willen is dat we een album tippen dat bij Niels niet in de smaak valt. Wij zijn mannen, wij zijn competitief omdat dat in ons bloed zit en als we iemand een luistertip geven dan willen we een goede, en liefst de beste, luistertip geven. Dat is zo, mij maken jullie niks wijs

En zo komt het dat ik vrij lang heb nagedacht over mijn tip. Niet dat ik er nachten van heb wakker gelegen, maar over één nacht ijs ben ik evenmin gegaan.

Nu heb ik dit topic vrij goed gevolgd, en het viel me op dat de meeste users hier ofwel Niels een heel moeilijk album tipten, ofwel Niels wilden laten kennismaken met een ‘nieuw’ genre, of op zijn minst een genre waar Niels nog niet echt in thuis was. Wat is mijn neiging dan? Ik kies voor iets helemaal anders. Verwacht van mijn geen moeilijk, obscuur, lastig te beschrijven plaat, Niels, en verwacht ook niet dat ik je op weg ga zetten in één of ander subgenre. Hoewel je dat vast ook helemaal niet deed…

Nee, ik presenteer je een band waar je vast al van gehoord hebt, of misschien zelfs al een paar nummers van kent. Maar ik zie nog geen albums van hen in je stemmenlijst. Dus hier is ie dan, mijn tip voor jouw: Oh Inverted World, de debuutplaat van de sympathieke Amerikaanse band The Shins.




Waarom The Shins? Simpel: omdat het van The Bealtes en Crowded House geleden is dat er nog een band was die zo catchy uit de hoek kwam. Ik garandeer je dat nummers als Know Your Onion en Girl Inform Me dagenlang door je hoofd zullen blijven spoken, zonder dat het zelfs maar even op je zenuwen gaat werken. Ikzelf heb het album op 4.5* staan, omdat er misschien 1 of 2 mindere nummers op te vinden zijn, maar dat mag de pret niet bederven, de rest van de plaat is van hoog, heel hoog niveau. Een extra drijfveer om deze plaat te kiezen is dat er nog geen recensie bij het album te vinden is, en ik niet meteen inspiratie heb om er zelf één neer te pennen.

Dus Niels, veel plezier met de plaat! Ik hoop dat het je bevalt

Noem je nou net hun minste album, Arthur.

Ik ken alledrie de albums al behoorlijk lang, en die andere twee zijn Oh, Inverted World uiteindelijk ruim voorbij gegaan. Die blijken niet kapot te draaien te zijn en zijn zelfs leuker geworden. Oh, Inverted World heeft wel weer een paar geweldige uitschieters.

Dit is wel iets dat veelvuldig aanwezig is in het soulgenre. Aan dat laatste maakt ook Curtis zich schuldig. Misschien is Soul toch niet zo weggelegd voor jou. Dat kan - en dat mag, uiteraard.

Het is tot nu toe de enige die ik helemaal ken.

Laten we het zo zien: als Niels dit al een sterk album vind, komt het met de andere twee (binnenkort drie) albums ook helemaal goed

The Shins ken ik inderdaad, maar ik heb er nog nooit iets van beluisterd. Ben zeer benieuwd


Klopt, maar hier ergerde ik me er aan, bij Curtis Mayfield is het me nooit op een negatieve manier opgevallen. Bovendien was het wel erg veel aanwezig op dit album.


Toch zou ik dit niet willen zeggen. Mijn favoriete genre zal het niet worden misschien en wellicht zijn er soorten die me niet liggen, maar ik heb toch al een aantal 3,5'en en zelfs 4'en uit kunnen delen aan soulalbums, dus het kan me zeker wel bevallen.

Niels heeft me op het idee gebracht voor een eigen topic.

Niet 't sterkste album van The Shins, neen, Chutes Too Narrow is hier favoriet. Desondanks een heel leuk bandje, moet je wel bevallen, Nielsjepielsje

Ik ben om de één of andere reden in een ietwat droge bui merkte ik tijdens het schrijven, dus excuses als dit stukje ook zo overkomt Het is in elk geval lekker uit de losse pols:

The Shins - Oh, Inverted World (2001)
Na al dat moeilijke gedoe in dit topic werd het eens tijd voor een heel ‘normaal’ album, aldus ArthurDZ. Het werd het debuut van the Shins: ‘Oh, Inverted World’. De bandnaam komt me bekend voor en gezien de populariteit van de albums op MusicMeter lijkt me dat niet zo vreemd: het blijkt een vrij grote band te zijn. Nummers ervan kende ik er echter niet (voor zover ik weet, hebben ze hits gehad?). Het werd dus tijd om daar eens verandering in te brengen!

Van die ‘normale’ poprock bandjes, daar heb je er bijzonder veel van. Ook the Shins zou ik tot die groep (oké, oké, de term is vaag, ik weet het, maar je begrijpt hopelijk wat ik bedoel ) willen rekenen. Dit hoeft echter totaal niet erg te zijn als de band maar voldoet aan het volgende criterium: leuke muziek maken!

En dat doen ze hoor: Zomerse liedjes die opvallen door het brede pallet aan instrumenten en elektronische geluidjes waar ze zich van bedienen. Kort (slechts zo’n 33 minuten!) maar absoluut krachtig als het gaat om vermaak. Door de leadzanger met zijn hoge stemgeluid en de samenzang doet het mij sterk aan the Beach Boys denken, waar ze overduidelijk een groot deel van de mosterd vandaan hebben gehaald. Geen gezeik, gewoon leuke riffjes, fijne melodietjes en mooie zanglijnen schrijven en spelen.

Of het mij ook benieuwd heeft gemaakt naar de volgende albums, die volgens enkelen veel sterker zijn? Enerzijds een beetje, anderzijds heeft het nou ook weer niet een dusdanige indruk gemaakt dat ik al mijn andere muzikale plannen ervoor opzij wil zetten: Wellicht komt het ooit. Tot die tijd staan hier absoluut een paar nummers op die het erg goed zouden doen in een zomer playlist. Zorgeloosheid op een schrijfje. 3,5*

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona: Vampire Rodents - Lullaby Land (1993): beschrijving - bespreking
- Rhythm & Poetry: Curtis Mayfield - Curtis (1970): beschrijving - bespreking
- Fathead: Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008): beschrijving - bespreking
- Snoeperd: Comus - First Utterance (1971): beschrijving - bespreking
- sxesven: Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009): beschrijving - bespreking
- AOVV: Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth (1961): beschrijving - bespreking
- MAS: Showbiz & A.G. - Runaway Slave (1992): beschrijving - bespreking
- Mb.: Willie Hutch - The Mack (1973): beschrijving - bespreking
- ArthurDZ: The Shins - Oh, Inverted World (2001): beschrijving - bespreking
- bennerd:
- Tangmaster:
- Masimo:
- korenbloem:
- Don Cappuccino:
- kobe bryant fan:
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:
- Ceasar:
- 2MY:
- Teunnis:
- jassn:
- tsjong:

Het is op dit moment niet meer mogelijk om achteraan te sluiten.

Ok Niels, ik ga je niet te lang laten wachten. Ik was even aan het twijfelen wat ik je ging aanraden: veel te veel keuze... Ging het obscure metalcore zijn? Of lompe stoner metal? Of chaotische mathcore? Toen viel mijn oog op een plaat die mij een erg goeie tip leek. Omdat je ook niet continu je muzieksmaak moet verbreden, ga ik een plaat voorleggen die helemaal in het verlengde van je smaak ligt.

Touché Amoré - Parting the Sea Between Brightness and Me




Touché Amoré houdt het midden tussen hardcore, emo en screamo. Gewoon op snelheid nummers erdoor gooien, niet te veel over de 2:00-grens gaan, maar dan wel met de nodige streep drama en melancholie erin (die bij screamo zo overheerst). Normaal gezien hou ik daar niet van, maar Touché Amoré flikt het wel om met die ingrediënten een prachtige plaat te maken. Neem zeker ook het tekstboekje erbij.

Veel woorden ga ik er verder niet aan verspillen: gewoon luisteren die hap.

Niels, luister van The Shins ook eens het nummer Saint Simon. Dat is voor mij popperfectie.

Die van Touché Amoré is erg goed, kort en krachtig!

Ben benieuwd, Bennerd, ziet er inderdaad goed uit!


Zal ik binnenkort eens doen.

Touché Amoré - Parting the Sea Between Brightness and Me (2011)
Bennerd beschreef het juist: een kruising tussen hardcore, screamo en een vleugje emo. Een kruising ook die me erg goed is bevallen: dit is een erg sterk album! Ik prefereer screamo boven hardcore omdat ik de screamovocalen vaak stukken mooier vind dan die van hardcore albums, er wordt veel meer emotie in gelegd, er klinkt meer wanhoop in door. De zanger op dit album combineert hardcore- en screamovocalen eigenlijk: het zijn geen echte ‘screams’ (niet dat de zanger niet schreeuwt ) maar het ‘screamorandje’ zit er onmiskenbaar aan. Dit is voor mij absoluut een pluspunt. Overigens is de zanger opvallend goed te verstaan en daardoor gewoon prima te volgen (iets wat toch wel een rariteit is binnen zowel de hardcore als de screamo). Ik heb het ‘tekstenboekje’ dan ook niet nodig gehad om af en toe wat van de teksten op te pikken en ik moet zeggen, die zijn inderdaad de moeite waard (en weinig gezellig uiteraard).

Niet alleen de zanger is goed, ook op instrumentaal vlak weet deze band van wanten: alles is zeer strak gespeeld. Mooie melodieën, fijne riffs, goed basspel: allemaal meer dan dik in orde. Een extra compliment voor de geweldige drummer, die hier werkelijk vreselijk goed werk aflevert (Art Official! ). Ook een mooi moment is het wonderschone nummer Condolences, waar de schreeuwen van de zanger gecombineerd worden met niets dan gevoelig pianospel, een combinatie die ik van La Quiete al eens gehoord had en die ook hier niet minder dan fantastisch uitpakt.

Valt er deze band dan helemaal niets te verwijten? Eigenlijk doet deze band inderdaad weinig echt fout. Het enige dat je zou kunnen aanmerken is dat zeook weer niet een erg onderscheidende sound hebben, maar dat maakt mij als je zulke goede muziek maakt geen klap uit. Een fijne tip dus, bedankt! 4*

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona: Vampire Rodents - Lullaby Land (1993): beschrijving - bespreking
- Rhythm & Poetry: Curtis Mayfield - Curtis (1970): beschrijving - bespreking
- Fathead: Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008): beschrijving - bespreking
- Snoeperd: Comus - First Utterance (1971): beschrijving - bespreking
- sxesven: Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009): beschrijving - bespreking
- AOVV: Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth (1961): beschrijving - bespreking
- MAS: Showbiz & A.G. - Runaway Slave (1992): beschrijving - bespreking
- Mb.: Willie Hutch - The Mack (1973): beschrijving - bespreking
- ArthurDZ: The Shins - Oh, Inverted World (2001): beschrijving - bespreking
- bennerd: Touché Amoré - Parting the Sea Between Brightness and Me (2011): beschrijving - bespreking
- Tangmaster:
- Masimo:
- korenbloem:
- Don Cappuccino:
- kobe bryant fan:
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:
- Ceasar:
- 2MY:
- Teunnis:
- jassn:
- tsjong:

Het is op dit moment niet meer mogelijk om achteraan te sluiten.

Dan is het nu in spanning wachten wat Tangmaster voor moois zal tippen

Ik blijf dit topic leuk vinden

Da's fijn om te lezen

Das Synthetische Mischgewebe - Inventaire & Contradictions - Retrospective 2004

Dit is een staaltje vreemd soortige Electronica uit Duitsland, je moet soms doorbijten maar als dat lukt dan heb je ook wat. Een lastig te verklaren album.

eindelijk eens een korte uitleg