Zoiets was natuurlijk te verwachten Ben erg benieuwd, dat is zeker. Weet niet of het enigszins op Tangerine Dream lijkt?

Nou niet gaan denken dat alles op TD lijkt

Niet?

Zie eigenlijk nu pas dat het uit 2004 komt trouwens dus nee, dat zal wel niet Ben benieuwd

EDIT: zijn trouwens tracks uit de jaren tachtig zie ik nu.

Das Synthetische Mischgewebe - Inventaire & Contradictions - Retrospective 1982-1988 (2004)
De twee tips hiervoor, van ArthurDZ en bennerd, waren voor mij erg gemakkelijk te doorgronden en waarderen, beide albums pasten redelijk tot precies in mijn straatje en waren verder nergens ‘moeilijk’. Tangmaster lijkt dat in één klap te willen neutraliseren met zijn tip.

“Een staaltje vreemdsoortige electronica” noemt hij het zelf. Nuja, dat dekt de lading inderdaad redelijk, want vreemdsoortige electronica is het. Het gaat om zeer minimalistische, zichzelf continu repeterende ‘geluiden’, meer eigenlijk niet. Af en toe doet het me wat aan een softe variant van noise denken en ook weleens aan een erg langzame vorm van industrial, maar meestal is het moeilijk te plaatsen wat het nu precies is. Het morrelt, ratelt, klappert, bonkt, schuurt en wat al niet meer in een ononderbroken tempo (want structuur zit er zeer duidelijk in!). Het doet sterk denken aan een soort machine, al hoor je ook af en toe duidelijke electronics: het nummer Work Pt. 2 heeft zelfs een heuse beat en is wat minder slepend. Af en toe zit er echter een lichte variatie in, maar dat zit hem dan in ‘nieuwe’ geluiden want de basis blijft gedurende het hele nummer steeds hetzelfde.

Tot zover wat het is, wat vínd ik er nu eigenlijk van? Ook dat vind ik lastig uit te leggen. Je moet ervoor in de stemming zijn, maar als je dat bent kan ik hier best van genieten. Door de herhaling heeft het iets hypnotiserends. Wat ik er verder precies ‘genietbaar’ aan vind kan ik eigenlijk niet zo goed zeggen, net als met noise. Misschien is het toch de duistere sfeer en de ‘trance’ die het toch wel enigszins oproept. Verder is het door de (soort van) afwisseling binnen de nummers ook redelijk vol te houden, maar het duurt mij met zijn kleine 60 minuten toch wel erg lang, ik heb dit soort muziek liever wat korter. Hierdoor krijgt het geen hoog punt, maar zeker ook geen onvoldoende. 3*

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona: Vampire Rodents - Lullaby Land (1993): beschrijving - bespreking
- Rhythm & Poetry: Curtis Mayfield - Curtis (1970): beschrijving - bespreking
- Fathead: Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008): beschrijving - bespreking
- Snoeperd: Comus - First Utterance (1971): beschrijving - bespreking
- sxesven: Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009): beschrijving - bespreking
- AOVV: Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth (1961): beschrijving - bespreking
- MAS: Showbiz & A.G. - Runaway Slave (1992): beschrijving - bespreking
- Mb.: Willie Hutch - The Mack (1973): beschrijving - bespreking
- ArthurDZ: The Shins - Oh, Inverted World (2001): beschrijving - bespreking
- bennerd: Touché Amoré - Parting the Sea Between Brightness and Me (2011): beschrijving - bespreking
- Tangmaster: Das Synthetische Mischgewebe - Inventaire & Contradictions - Retrospective 1982-1988 (2004): beschrijving - bespreking
- Masimo:
- korenbloem:
- Don Cappuccino:
- kobe bryant fan:
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:
- Ceasar:
- 2MY:
- Teunnis:
- jassn:
- tsjong:

Het is op dit moment niet meer mogelijk om achteraan te sluiten.

Meister Masimo: doe uwen ding.

Let op! Hier volgt plichtmatig gebrabbel!

'n Tip voor den Gelderse Niels. Onder druk gezet door meneer, uitgescholden voor verschillende gruwelijke dingen, type ik angstig en met vrees een 'begeleidend stukje', want dat was een eis van meneer. Welja, zie hier!

Exuma - Exuma (1970)



Ik begreep dat je van negers hield, en ach, wat ben ik voor wezen om die wens niet te kunnen vervullen? Maar, mijn keuze valt niet op een glimmend exemplaar, gehuld in gouden, blinkende kettingen, maar op een jungle-knul uit de Bahama's. Ik ben ghélemoal weg van de sfeer die deze knaap creëren kan, en ondanks dat je Brother Ali ongetwijfeld prefereert qua bro-sfeer, of weet ik veel, swagger blijkt dat te heten? Swagger heeft Exuma ook, en ook nog talent, dus wat mij betreft: Brother Ali - Exuma: 1-2

Het betreft vrij wereld'lijke muziek, met gave, gave, gave vocalen. In de stijl van Dr. John's Gris-Gris, en dat is zeker een compliment. Ik denk dat dit je wel zou kunnen bevallen. Als in liefhebben, niet als in kinderen krijgen.

Zo genoeg getypt? 500 woorden weet ik niet, maar de rest moet je er maar bij fantaseren. Toedels.

Brother Ali is trouwens wel albino, maar geen neger

Darn, faal

Brother Ali is wel moslim. Dat telt voor 23% op de negerschaal. Tel daar de pluizige baard bij op en je hebt al snel een aardige score van 49% te pakken.

Dan is Freeway 126% neger?

Edit: zelfs vergeten dat hij moslim was... 149% neger dus.

Huidskleur kan natuurlijk niet voor 100% meetellen.

Exuma - Exuma (1970)
Van een zomers soulalbum via loeiharde harsh noise naar depressieve screamohardcore, om vervolgens in het oerwoud van de Bahama’s te belanden: tot nu toe vermaak ik me opperbest met dit topic

Maar goed, muziek van de Bahama’s dus, waarvandaan een charismatische Caribische man ons toezingt. Hierin wordt hij begeleidt door vaak erg werelds (als in het genre) aandoende instrumentatie, waarbij een breed pallet aan percussie-instrumenten en de akoestische gitaar de boventoon voeren. De naam Dr. John heb ik verschillende keren voorbij zien komen in verband met dit album als het gaat om de zang. Nu ken ik nog geen muziek van hem (staat wel op de ‘to listen’ lijst, zeker na het beluisteren van dit album ), dus daar kan ik hem niet mee vergelijken. De enige waar ik enige associaties mee heb is Bob Marley. Dit komt deels vanwege Exuma's tongval, maar ook gewoon vanwege zijn stem. Toch prefereer ik puur qua stem Exuma boven Bob Marley, omdat hij in mijn beleving wat gepassioneerder en geëmotioneerder klinkt dan Bob Marley meestal klinkt.

Met deze stem weet hij mij op Dambala, mijn favoriet van dit album en van huizenhoog niveau, diep te raken. Echt een meesterlijk nummer: puur vanwege dit ene nummer is dit al moeite van het beluisteren waard. Dit album heeft echter nog wel meer te bieden dan Dambala: Dit album bestaat uit meer dan prima muziek. Wat er vooral zo fijn aan is, is de sfeer, al is die niet altijd even gemakkelijk. Met name Seance in the Sixth Fret, dat begint met een soort huilgeluiden en snikken en eindigt met een schreeuwende Exuma, doet ietwat vreemd aan. Verder doet deze muziek je toch op een exotische plek wanen. Waar dat precies is mag je zelf invullen, ik zie deze man zo in het oerwoud zitten met een groep muzikanten om hem heen, maar ook op een rotsblok bij de zee of in een dorp, bij een kampvuur. Niet in een luxe appartement met vloerverwarming in elk geval, al zou deze muziek daar bij wijze van spreken best opgenomen kunnen zijn uiteraard.

Toch is er wel degelijk een minpuntje. Zo besluit Exuma op Junkanoo het oerwoud (of het strand, zo u wilt) te verlaten en een voetbalveld op te gaan. Nu weet ik niet hoe hoog de Bahama’s op de wereldranglijst staan als het om voetbal gaat, maar als dat niet zo hoog is zou het me niet verbazen. De spelers luisteren namelijk zeer slecht naar de scheidsrechter waardoor die continu op zijn fluitje moet blazen. Ik zou geïrriteerd weglopen, Exuma heeft het opgenomen, er wat percussie en nog wat fluitjes aan toegevoegd en het op zijn album gezet. Nu goed, laat ik niet overdrijven: het is aan te horen, maar ik vind het erg weinig toevoegen aan het geheel. Verder vind ik het album aardig constant, al doet het laatste deel toch wel iets onder voor de eerste drie nummers, en dan met name voor Dambala.

Al met al dus een zeer sfeervol album dat op één missertje na redelijk constant is. Het is een fijne luisterervaring, waarvoor ik Tomas dank. En wie weet gaat dit in de toekomst nog wel meer indruk op me maken. Voor nu in elk geval 3,5*

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona: Vampire Rodents - Lullaby Land (1993): beschrijving - bespreking
- Rhythm & Poetry: Curtis Mayfield - Curtis (1970): beschrijving - bespreking
- Fathead: Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008): beschrijving - bespreking
- Snoeperd: Comus - First Utterance (1971): beschrijving - bespreking
- sxesven: Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009): beschrijving - bespreking
- AOVV: Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth (1961): beschrijving - bespreking
- MAS: Showbiz & A.G. - Runaway Slave (1992): beschrijving - bespreking
- Mb.: Willie Hutch - The Mack (1973): beschrijving - bespreking
- ArthurDZ: The Shins - Oh, Inverted World (2001): beschrijving - bespreking
- bennerd: Touché Amoré - Parting the Sea Between Brightness and Me (2011): beschrijving - bespreking
- tangmaster: Das Synthetische Mischgewebe - Inventaire & Contradictions - Retrospective 1982-1988 (2004): beschrijving - bespreking
- Masimo: Exuma - Exuma (1970): beschrijving - bespreking
- korenbloem:
- Don Cappuccino:
- kobe bryant fan:
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:
- Ceasar:
- 2MY:
- Teunnis:
- jassn:
- tsjong:

Het is op dit moment niet meer mogelijk om achteraan te sluiten.

Ik zal deze week een album uit kiezen. Heb wel een paar opties in gedachte.

Terwijl we op korenbloem's tip aan het wachten zijn is het misschien leuk eens wat statistiekjes te plaatsen, nadat ik 14 tips gehad heb en ik er nog 11 moet.

Te beginnen met een top 5 tot nu toe:

1. Vampire Rodents - Lullaby Land (1993) (Ataloona) 4,5*
2. Touché Amoré - Parting the Sea Between Brightness and Me (2011) (bennerd) 4*
3. Comus - First Utterance (1971) (Snoeperd) 4*
4. Curtis Mayfield - Curtis (Rhythm & Poetry) (1970) 4*
5. Exuma - Exuma (1970) (Masimo) 3,5*

Van de tips tot nu toe kwam er slechts één uit de jaren 60, hetzelfde geldt voor de jaren 80. Twee komen er uit de jaren 90 en 10, en vier uit de jaren 00, wat ook geldt voor de ’70’s. Qua genres is er tot nu toe new wave, neoklassiek, industrial, soul, folk rock, progressieve freak folk, harsh noise, jazz, jaren ’90 hiphop, indie rock, post-hardcore, avant-gardistische electronic en wereldfolk van de Bahama’s gepasseerd. Heel wat dus. En ik vind het leuk

Het gemiddelde door mij gegeven cijfer: 3,54
Hiermee zitten jullie boven mijn algemene gemiddelde cijfer van dit moment, die 3,37 is.

De standaardafwijking: 0,48
Hier zitten jullie onder mijn algemene standaardafwijking van 0,71, wat iets positiefs is.

We zijn begonnen op 17 december (toen plaatste dazzler zijn eerste tip), dat betekent dat we nu alweer 86 dagen bezig zijn en op het tempo dat we nu hebben elke 6 dagen (en een heel klein beetje) een album wordt behandeld. Als ik in dit tempo doorga ben ik over 68 dagen klaar met dit lijstje, wat dus op 26 mei zou zijn. Eens zien wat er van die voorspelling terecht gaat komen

Het gaat goed dus En inderdaad, ik vermaak me nog altijd opperbest met jullie tips, dus jullie doen het goed Ik hoop dat ik sommigen van jullie ook nog een beetje weet te vermaken.

Dit is lastiger dan gedacht, geef me nog een paar dagen, zou ik bijna willen zeggen. Kan wel een Faust achtige plaat voor Niels uitzoeken. Maar ik zie dat hij een paar essentiele jazz albums nog niet bestemd heeft. En een halfjaar geleden schreef hij bij Charles Mingus - The black saint.....:



Tja, wat te doen, Niels proberen enthousiast te maken voor het Jazz genre? Eigenlijk zou ik dit wel willen. Maar wat zou een prima plaat zijn hiervoor: Bij mijzelf was het John Coltrane's - A Love Supreme. Een spiritueel, utopisch scharnier-album tussen postbop en freejazz. Maar dit album krijg je als muziekjunkie vanzelf een keer in je leven te horen (misschien kun je dit als een verkapte tip lezen ). Toch lijkt het me dan leuk om een album te kiezen wat je niet snel mensen over zult horen hier op Mume, en toch is het een klassieker.





Dit album is een definitieve brug tussen tonaal en atonaal, gestructureerd en vrijheid. Een significant bewijs dat 4 totaal verschillende cultruren en ideeen een prachtige cohesie kunnen vormen. In dit werk hoor ik de essentie van muziek. Het is spannend, uitdagend, brutaal. Maar tergelijk spelen de blazers serieus dat het haast theatraal lijkt. Holland zijn standaards zijn catchy en tergelijk weerspiegelen ze een intense visie van improvisatie en vrijheid.
Dit is het aller eerste album wat ik een topic op mume (Jazz album van de week topic) heb aangeraden realiseer ik me nu net. Hoop dat de plaat je bevalt.

ps: ik lees net dit topic terug en zie dat er al een jazz album getipt is en niels schreef hierbij:


Nu, ben ik helemaal blij dat ik voordeze plaat heb gekozen en niet voor iets Faustachtig

Niels veel plezier!!!

Gaaf, ben benieuwd! Je hebt gelezen wat ik van de meeste jazz die ik tot nu toe ken vind, maar dat ik er toch wel benieuwd naar ben en er meer van wil ontdekken, ook omdat ik weet dat jazz breed is. Je beschrijving klinkt goed in elk geval. Je ziet mijn reactie wel verschijnen

For Dave's information trouwens: Saxophone Colossus klinkt goed! Toch zal ik ook daar geen hele hoge punten voor uitkeren vermoed ik.

Werk dan maar eens mijn lijstje af, staan 2 albums van in mijn top 10 dus dat moet je dan maar eens proberen

Over Stefan's tip: Had zelf Saxophone Serie in F verwacht als jazz album, maar dit is ook niet bepaald een slechte tip, een geweldige zelfs. Tijdje geleden ook voor het eerst gehoord en het is ook zeker een jazzalbum dat de term klassieker zonder twijfel verdient.

Leuke tip!

Ondanks dat ik in een SE week zit tóch een albumbespreking. Omdat ik zo van jullie hou

Dave Holland Quartet - Conference of the Birds (1973)
Het is een beetje zwart-wit, maar ik ben een beetje op een tocht op jacht naar ‘de nieuwe The Black Saint and the Sinner Lady’ (moet andere albums van Charles Mingus nog beluisteren trouwens, misschien maar eens doen ). Eigenlijk is dat een metafoor voor mijn jazz ontdekkingstocht. Het is een tocht waar ik mezelf nou niet bepaald op gestort heb, maar langzaam maar zeker maak, af en toe eens een (meestal volgens korenbloem of Ataloona) pareltje beluisterend en telkens weer tot de conclusie komend dat het prima muziek is die vrijwel altijd op een voldoende kan rekenen, maar nooit echt een hoge beoordeling krijgt. De enige uitzondering hierop is tot nu toe dus het eerder genoemde album van Charles Mingus. De volgende stap die ik hierin maak is dankzij korenbloem in het Niels Tip-Topic: weet het Dave Holland Quintet wél zo te overtuigen als ik hoop ooit overtuigd te worden door een jazz album? Het antwoord is, misschien helaas, niet volmondig ja, maar het heeft me zeker wat dingen geleerd over jazz en een soort primeur voor dat genre (zoals ik zo uit zal leggen) en is absoluut bevallen.

Wat direct opvalt, intrigeert en bevalt is de ‘achtergrondinstrumentatie’ (de bas en percussie dus). Waar die op de meeste jazzalbums die ik ken een soort onveranderlijke basis op de achtergrond vormt waarover de, meestal, blaasinstrumenten hun ding kunnen doen, hebben ze hier veel meer een eigen leven en een belangrijke rol, Q & A is hier het beste voorbeeld van. Misschien is dit net zoiets als zeggen: “leuk dat ze gebruik maken van samples” bij een hiphip album (even voor de duidelijkheid: ik ken dus nog maar erg weinig jazz), maar mij viel dat positief op. Het maakt de muziek extra interessant en spannend.

Zoals ik al zei heeft dit album een ‘primeur’ op jazzgebied, het bevat namelijk het eerste nummer die mij echt raakt zoals ik hoopte dat jazz mij ooit eens zou raken. Dat zwevende gevoel… ach, jullie kennen het wel Het gaat hier om het werkelijk prachtige titelnummer. Die is dus niet alleen interessant, want er gebeurt van alles, maar ook nog eens oprecht mooi. De rest van het album raakt me niet zoals dat nummer, maar is alleszins erg fijne muziek. Sterk ook is de balans die ze hebben gevonden tussen gestructureerd en ongestructureerd. Het bevat spanning die ik mis in te ‘brave’ jazz en is toch niet dusdanig structuurloos dat het in de oren klinkt als een verzameling onsamenhangende noten. Gewoon een erg fijn album dus. Maar, om even terug te komen bij het begin, de ‘nieuwe’ The Black Saint and the Sinner Lady is het niet en het eerste jazz album dat mij écht betoverd ook niet. Misschien is jazz gewoon niet voor mij weggelegd op een manier waarop het voor sommigen is weggelegd, wat inhoudt dat ik er wel degelijk van kan genieten, maar ik zie me er nog altijd geen 4,5 of zelfs 5 sterren aan geven. Zo ook voor deze niet, al verdient het natuurlijk een prima cijfer voor een prima plaat.

3,5*

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona: Vampire Rodents - Lullaby Land (1993): beschrijving - bespreking
- Rhythm & Poetry: Curtis Mayfield - Curtis (1970): beschrijving - bespreking
- Fathead: Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008): beschrijving - bespreking
- Snoeperd: Comus - First Utterance (1971): beschrijving - bespreking
- sxesven: Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009): beschrijving - bespreking
- AOVV: Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth (1961): beschrijving - bespreking
- MAS: Showbiz & A.G. - Runaway Slave (1992): beschrijving - bespreking
- Mb.: Willie Hutch - The Mack (1973): beschrijving - bespreking
- ArthurDZ: The Shins - Oh, Inverted World (2001): beschrijving - bespreking
- bennerd: Touché Amoré - Parting the Sea Between Brightness and Me (2011): beschrijving - bespreking
- tangmaster: Das Synthetische Mischgewebe - Inventaire & Contradictions - Retrospective 1982-1988 (2004): beschrijving - bespreking
- Masimo: Exuma - Exuma (1970): beschrijving - bespreking
- korenbloem: Dave Holland Quartet - Conference of the Birds (1973): beschrijving - bespreking
- Don Cappuccino:
- kobe bryant fan:
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:
- Ceasar:
- 2MY:
- Teunnis:
- jassn:
- tsjong:

Mijn tip is er...

Ik las dat je de Jazz-tip erg goed vond en daarom speel ik hier verder op in. Ook weet ik dat je een liefhebber van grindcore bent dus daar speel ik ook op in. Wat krijg je als je deze stijlen combineert?




Painkiller - Talisman: Live in Nagoya

Painkiller is dus het antwoord. De band bestaat op dit album uit John Zorn, Mick Harris en Bill Laswell. Ze komen allemaal uit zeer verschillende muzikale achtergronden. John Zorn is een avant-garde jazz saxofonist en is recent bekend van zijn geweldige gastbijdrage op de nieuwe Napalm Death, ook speelde hij al een combinatie van grindcore en jazz in de band Naked City.

Mick Harris drumde in de beginperiode van Napalm Death en was een van de grondleggers van de blastbeat. Dit betekent dat er extreem hoge snelheden gehaald worden. Op Talisman is dit ook te horen. Bill Laswell is dan weer een funkbassist. Alle invloeden zijn goed op dit livealbum te horen.

Er zijn enorme erupties met snerpende saxofoon van Zorn en de metaldrums van Harris en ze zijn ook niet vies van een pot elektronica en noise (ook een ding wat je goed vind). Het is af en toe chaotisch en het is compleet geimproviseerd. Het is een trip van 48 minuten die je echt op het puntje van je stoel laat zitten.

Mocht je het album niet kunnen vinden, stuur me een PM. Veel luisterplezier!

John Zorn

Dit ziet er zeer interessant uit

John Zorn

Nog niet zo gek als zijn werk op Astronome (oa. kotsgeluiden ed.), maar Painkiller is top!

Haha heb ooit een cd gekocht van Zorn, dat klonk als compleet gestoorde, Chinese, op percussie gestoelde death metal. Het gebeurt me niet vaak, maar die dag heeft mijn gehoor ervaren waar mijn grens van perceptie van muziek is. Succes dus

Overigens kan ik hier gewoon lui achterover hangen en zien hoe zo'n beetje mn complete obscure 5*-lijst getipt wordt hier...

Painkiller - Talisman (2002)




Het moge duidelijk zijn: mijn nieuwsgierigheid naar dit album was aangewakkerd naar aanleiding van dergelijke reacties op Don Cappuccino’s tip. Mijn verwachtingen? Een soort gestoorde metal/grindcore in combinatie met jazz. Gezien de quotes hierboven toch niet zo vreemd dat ik dat dacht, lijkt me. Daar ben ik toch wel iets in teleurgesteld: hard gaat dit namelijk, op een aantal gillende saxofonen na (als je dat hard wil noemen), helemaal niet. Teleurgesteld in die zin dat ik toch wel benieuwd was hoe echt harde muziek zou klinken in combinatie met jazz. Misschien maar eens op zoek gaan naar een ander album van Painkiller/John Zorn daarvoor (tips zijn welkom). Overigens is er wel degelijk flink wat gekte te horen, zoals al eerder gezegd zijn er de gillende saxofonen en wat gefreak op de achtergrond is ook weleens hoorbaar (het einde van Ahamkara bijvoorbeeld, het beste stukje van de plaat met die vuile vocalen). Verwacht dus geen vrolijke jazzplaat als je het gaat luisteren, maar qua ‘hardheid’ valt het ontzettend mee.

Maar goed, dat het niet zulke herrie is als verwacht heeft helemaal niets te maken met de kwaliteit van de muziek natuurlijk. Ook wat dat betreft is dit album me niet bijster goed bevallen. Het bestaat voornamelijk uit een geïmproviseerd saxofoonspel, behoorlijk aanwezige percussie en op de achtergrond nog wat instrumenten als bas en gitaar en andere (noise)geluiden. Er is dus ook weinig structuur te vinden. Dat hoeft helemaal niet erg te zijn allemaal, integendeel, maar dit album doet me gewoon niet zoveel. Er zitten wat aardige stukken tussen (grappig genoeg vooral op de twee korte nummers), maar al met al weet het me niet zo te boeien, zeker geen 50 minuten lang. Ik vind het vooral veel gedoe en weinig wol, daardoor wordt het toch een beetje saai. Verder irriteert het me ook niet echt (al zijn er momenten waarop de saxofoon íets te lang doorgilt), maar het laat me allesbehalve 'op het puntje van mijn stoel zitten'. Dan duurt zo’n plaat toch wel erg lang. Derhalve geef ik hier ook geen voldoende voor, al is het echt niet zo dat het een vreselijke plaat is, een lage onvoldoende is het dan ook niet. Live was het misschien zelfs wel indrukwekkend geweest, op deze manier komt het niet helemaal goed over in elk geval.

2,5*

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona: Vampire Rodents - Lullaby Land (1993): beschrijving - bespreking
- Rhythm & Poetry: Curtis Mayfield - Curtis (1970): beschrijving - bespreking
- Fathead: Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008): beschrijving - bespreking
- Snoeperd: Comus - First Utterance (1971): beschrijving - bespreking
- sxesven: Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009): beschrijving - bespreking
- AOVV: Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth (1961): beschrijving - bespreking
- MAS: Showbiz & A.G. - Runaway Slave (1992): beschrijving - bespreking
- Mb.: Willie Hutch - The Mack (1973): beschrijving - bespreking
- ArthurDZ: The Shins - Oh, Inverted World (2001): beschrijving - bespreking
- bennerd: Touché Amoré - Parting the Sea Between Brightness and Me (2011): beschrijving - bespreking
- tangmaster: Das Synthetische Mischgewebe - Inventaire & Contradictions - Retrospective 1982-1988 (2004): beschrijving - bespreking
- Masimo: Exuma - Exuma (1970): beschrijving - bespreking
- korenbloem: Dave Holland Quartet - Conference of the Birds (1973): beschrijving - bespreking
- Don Cappuccino: Painkiller - Talisman (2002): beschrijving - bespreking
- kobe bryant fan:
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:
- Ceasar:
- 2MY:
- Teunnis:
- jassn:
- tsjong:

Een tip zoeken voor Niels is zoals velen al zeiden niet moeilijk.
Hij kent van ieder genre wat, maar toch kan dat misschien net in mijn nadeel spelen.
Er is zoveel keuze, toch heb ik snel een tip gevonden.
De tip die wou geven lag namelijk op mijn bureau.

Er zijn verschillende redenen waarom ik nou net deze plaat aan jou als tip geef.
Zo heeft deze plaat nog niet zo veel stemmen en denk/hoop ik dat je het kunt waarderen.
Het is een donkere maar toch verwarmende plaat, met schitterende pianospel.
Met tracks rond de 8 minuten en zelfs een track van 21 minuten.
En dat met alleen maar klassiek geschoold pianospel, blazers, strijkers, en de onzeker maar toch mooie zang. Het is ook een plaat van Belgische bodem.


De plaat waar ik het over had is: Weg van Jan Swerts.

Ziet er goed uit! Hopelijk klinkt het ook zo

Ga ik ook eens beluisteren

Mooie tip, en aandacht voor Jan Swerts! Wonderschoon plaatje!

Jan Swerts is een sellout.

Jan Swerts - Weg (2010)
Rustgevende avondmuziek beschrijft mooi wat dit album is. Een man met een stem die doet denken aan William Fitzsimmons of Iron & Wine en zijn piano die licht melancholieke, sfeervolle en bij wijlen zelfs ontroerende muziek laten klinken. Als er dan ook nog eens af en toe een prachtige blazer of ander fijn instrument bijkomt heb je mij al gauw tevreden, zeker als al het spel gewoon ontzettend goed is. Er staan ook enkele prachtnummers op.

En toch geef ik geen echt hoog cijfer. Ondanks dat dit album nergens minder wordt, vind ik de muziek ook niet boeiend genoeg om mij meer dan een uur in beroering te houden. Onherroepelijk verdwijnt mijn aandacht op gegeven moment, hoeveel moois Jan Swerts ook uit zijn piano weet te toveren. Zeker bij de langere nummers, die an sich best mooi zijn, is dit het geval. Mooie muziek dus, maar toch mist er iets: het is niet echt meeslepend en niet vaak genoeg ontroerend om me zo lang te boeien. Wellicht heeft de kaalheid van de muziek hier ook mee te maken. Het lijkt me meer muziek die je op de achtergrond draait en waar je af en toe eens wat moois van oppikt, met alle respect voor de kunsten van Jan Swerts. Als ik de nummers los beluister kan ik mijn aandacht er wel moeiteloos bijhouden en er behoorlijk van genieten. Had hij het ingekort, dan was mijn cijfer wellicht een halfje hoger geweest. Qua niveau is het dus bovengemiddeld, maar als geheel gewoon te lang. Tenminste, zoals ik het nu beleef: wellicht vallen er binnenkort nog wat kwartjes die nu nog ergens boven mijn hoofd zweven.

3,5*

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona: Vampire Rodents - Lullaby Land (1993): beschrijving - bespreking
- Rhythm & Poetry: Curtis Mayfield - Curtis (1970): beschrijving - bespreking
- Fathead: Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008): beschrijving - bespreking
- Snoeperd: Comus - First Utterance (1971): beschrijving - bespreking
- sxesven: Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009): beschrijving - bespreking
- AOVV: Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth (1961): beschrijving - bespreking
- MAS: Showbiz & A.G. - Runaway Slave (1992): beschrijving - bespreking
- Mb.: Willie Hutch - The Mack (1973): beschrijving - bespreking
- ArthurDZ: The Shins - Oh, Inverted World (2001): beschrijving - bespreking
- bennerd: Touché Amoré - Parting the Sea Between Brightness and Me (2011): beschrijving - bespreking
- tangmaster: Das Synthetische Mischgewebe - Inventaire & Contradictions - Retrospective 1982-1988 (2004): beschrijving - bespreking
- Masimo: Exuma - Exuma (1970): beschrijving - bespreking
- korenbloem: Dave Holland Quartet - Conference of the Birds (1973): beschrijving - bespreking
- Don Cappuccino: Painkiller - Talisman (2002): beschrijving - bespreking
- kobe bryant fan: Jan Swerts - Weg (2010): beschrijving - bespreking
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:
- Ceasar:
- 2MY:
- Teunnis:
- jassn:
- tsjong: