Fleetwood Mac - Tusk (1979)

Musician, niet op de bonus maar op de gewone eerste cd?
Zo ja zal ik kijken of ik hem kan kopen........ was een reden voor mij om deze altijd links te laten liggen.

Nou heb hem dan maar gekocht vandaag, zag hem liggen niet voor al te veel geld.
Gek genoeg was de enkele net zo duur als de geremasterde dubbelaar.
Sommige nummers is wel wennen, ken die nog van toen ik de dubbelaar (lp) had.
Nr 12 hadden ze wel achterwege mogen laten

Heb hem nu 3 keer beluisterd maar naar mijn mening teveel vullertjes vooral 2, 4, 6, 15, 8,9 hadden er zo af gemogen en dan hadden we een subliem album gehad.
Misschien was dat ook altijd wel een reden om hem samen met dat verkorte nummer Sara deze nooit te kopen.
Maar heb er overigens verder geen spijt van dat ik hem nu toch gekpcht heb voor niet al te veel geld want er stan ook super nummers op.
En inderdaad Sara duurt op e remaster ruim 6 minuten en samen met Storms en siisters of te moon tot de betere nummers voor mij op de cd.
De 2de cd... zal ik niet vaak draaien na 1 keer beluisterd te hebben.

Sara op cd 2 toch wel hoop ik?

Ik begrijp dat juist Lindsey Buckingham eigenlijk thuis had mogen blijven Gert, behalve dan dat hij wat gedienstig gitaar had mogen spelen bij nummers van Stevie Nicks en Christine McVie. In feite ben je dus geen voorstander van de experimenteerdrift die vooral de nummers die je noemt juist kenmerken.

Er zit overigens wel lijn in je kritiek, zo werd het door velen ook ervaren ten tijde van het uitbrengen van het album. Dat heeft de band heel wat verkoopcijfers gekost. Pas veel later is men er de artistieke waarde van in gaan zien, waarvan ik zeg dat het ook wat minder en anders zou hebben gekund. Tusk terugbrengen naar 1 cd is ook een hele interessante optie.

Ik ben het niet met al je kritiek op Buckingham eens, Not that funny bijvoorbeeld is een ware klassieker gebleken. Zijn nummers zijn op Tusk ook niet slecht maar ik heb betere van hem gehoord. En experimenteren om het experiment alleen, daar heb ik ook een hekel aan, vooral als je het dan ook nog eens verplicht leuk moet vinden.


De cd met extra's heeft wel een aantal interessante momenten maar is natuurlijk geen luister-album. Het heeft een aantal aantrekkelijke tracks, o.a. The Farmer's daughter.

Leuk dat je dat nummer noem, Hans. Farmer's Daughter, geschreven door Brian Wilson en Mike Love, van de Beach Boys jaja!!!
Verder ben ik het gewoon met je eens, Hans.
En aan Gert dit: Na 3x draaien kan je nooit een definitief afgewogen oordeel vellen. Ik heb 'm misschien al wel 300x gehoord. Dan mag je, denk ik wél een definitief oordeel geven, waar je het natuurlijk niet mee eens hoeft te zijn. Tja, smaak!

En Farmer's daughter was (oorspronkelijk) natuurlijk ook een leuk singletje van de Live cd (1980) maar helaas, geen hitparade notering voor deze cover.

Op Fleetwood Mac live ( 1980 ) staat een weergaloze uitvoering van Not That Funny met een sublieme Buckingham , op Tusk vind ik het eigenlijk een onopvallend nummer maar op het live album is het een magistraal mooi nummer geworden!
Overigens vond ik de experimenteerdrift van Lindsey getuigen van lef en vind ik zijn nummers op dit album over het algemeen vrij goed.

Eigenlijk was en is Lindsey Buckingham een erg goede gitarist. Hij wordt altijd vergeten in het lijstje met beste gitaristen.

En terecht, want één van de beste gitaristen is hij bij lange na ook weer niet.

Ach ja, hij had zo zijn momenten, inventieve loopjes die net dat extra's gaven aan een nummer. Maar zijn enige echte wapenfeit is natuurlijk So Afraid.

En daarom ontving hij deze maand de Les Paul Award voor zijn gehele oeuvre.


Echt een van de allergrootsten. Mijn bescheiden mening.

Voor z'n oeuvre is iets anders dan voor z'n gitaarspel, daar gaat die award ondanks de naam niet om.

Sowieso hecht ik nooit zoveel waarde aan die awards, al is het alleen al omdat tientallen artiesten die het ook verdienen er nooit een krijgen.

Wat heb je aan gitaarspel zonder song, arrangement en productionele visie? Ik weet dat hij dit niet voor zijn gitaarspel alleen kreeg. Voor mij is hij een van de groostste omdat hij niet een eenzijdige gitarist is die enkel freakt op zijn spel, maar via de gitaar wonderen verricht in songwriting en arrangeerwerk, en altijd kiest voor de song en niet voor zijn eigen spel. Dat maakt hem bijzonder. Ik heb ook niets met die awards, al was het alleen al omdat hij er al die jaren nooit een kreeg

Ik heb ook niets met prijzen maar het is niet meer dan terecht dat LB eindelijk eens een keer waardering krijgt voor zijn vele en veelzijdige werk.

Ik vind het overigens geheel ten onrechte dat hij vrijwel nooit in één naam wordt genoemd met alle grote gitaristen van weleer, alles en iedereen die wij kennen van de afgelopen 50 jaar. Pure miskenning, zijn uiterst verzorgde spel, bewerkt in smaakvolle composities, behoort tot het beste dat er sinds 1970 is verschenen. Persoonlijk hoor ik liever een avondje Buckingham dan een avondje Peter Green, hoewel de laatste voor de vier jaar dat hij echt bezig is geweest nog steeds wordt bewierrookt.

Shackinup en ik worden het niet eens over Buckingham's spel inzake Tusk. Hoewel er aardige dingen op staan vind ik dat LB op menig album beter heeft gespeeld. Maar het was Buckingham's eigen keuze op Tusk niet meer te willen spelen als op Rumours (en daarvoor het witte Fleetwood mac album).

Maar inzake die discussie is ook Lindsey Buckingham inmiddels geruime tijd met zichzelf in het reine; de afgelopen 25 jaar speelde hij weer magistraal.

Gelukkig wordt Stevie Nicks wel gezien als een van de beste rockzangeressen van de afgelopen 40 jaar.

Musician, hij kan gitaar spelen maar om te zeggen hij hoort bij de groten nou nee.

Jawel, toch wel. En wie versta jij eigenlijk onder 'de groten'?

Zijn kenmerkende gitaarspel op Rumours, op elk nummer haarscherp en dominant aanwezig, is natuurlijk nagenoeg volledig verantwoordelijk voor het succes van dit album. Ik meen dat er meer dan 40 miljoen exemplaren van zijn verkocht.

Iedereen die de eerste noten van Go your own way hoort, weet welk nummer het is, wie hier zijn zo kenmerkende gitaarspel begint.

Voor vrijwel elk album waar hij op heeft gespeeld krijgt hij van pers en publiek lovende kritieken. Zijn kenmerkende fingerpicking leidt tot een herkenbaar (uit duizenden) geluid. Goed verzorgd ook, zowel de electrische als de akoestische gitaar.

Live speelt hij (nog steeds) grandioos lead, met een groot aantal geweldige, langdurige solo's, enfin, die nummers zijn natuurlijk overbekend.

Eric Clapton heeft, als erkende grote gitarist, ook zo zijn momenten gekend. Maar zijn reputatie op het gebied van 'langdurig janken' heeft hij slechts in een kleine periode opgebouwd, ten tijde van The Cream, Derek and the domino's. Relatief gezien een korte periode.

Prachtig, daar niet van, maar hij heeft ook veel gezapige albums gemaakt waar je echt haast letterlijk bij in slaap valt. Lindsey Buckingham heeft zich er nooit met een Jantje van Leyden van afgemaakt, bij Fleetwood mac niet en solo ook niet. Zijn gitaarwerk, ook het akoestische gedeelte, is altijd goed genoeg om op het puntje van je stoel te bljiven zitten.

Het is daarom wat jammer dat het wat langer soleren met de electrische gitaar, waar ik veel van hou, op Tusk nogal beperkt blijft. Alleen Sisters of the moon kent een prachtig slot en dat is dan ook gelijk van een zeldzame schoonheid.

Nee, het is echt ten onrechte dat Lindsey Buckingham niet bij de groten der aardse gitaristen wordt gerekend. Het komt waarschijnlijk vooral omdat de muzikale hoek waarin hij altijd actief is geweest (westcoast) niet als vernieuwend, vooruitstrevend genoeg, juist als conservatief wordt ervaren. Dergelijke criteria gelden ook al lange tijd voor een man als Steve Miller, die ook geweldig gitaar kan spelen, maar zichzelf nooit terug zal vinden in de top 100 van door kritische "vooruitstrevende" muziekjournalisten samengestelde lijstjes.

Ik geloof dat in die houding nu eens eindelijk wat verandering komt, die prijs voor Buckingham bewijst het een beetje.

Misschien zijn Buckingham's kwaliteiten als gitarist een beetje ondergesneeuwd . Hij is natuurlijk een creatieve duizendpoot en zeer inventief .
Maar ik vind dat musician wel een punt heeft , al maakt het mij wat minder uit of hij wel of niet tot de groten der gitaristen behoort . Volgens mij maken artiesten er zelf ook niet zo'n punt van .
Jan Akkerman bijvoorbeeld ging er heel laconiek mee om in 1974 toen hij notie nam van zijn uitverkiezing tot beste gitarist .
Ik ken Tusk niet goed genoeg ( schande eigenlijk) om zijn gitaarspel hier in het algemeen te beoordelen . Maar ik vind het een prima gitarist met een eigen geluid . Die fingerpickingstijl beheerst hij volledig . Zijn spel is functioneel aan de song en zijn solo's zijn smaakvol en vaak lyrisch .
Die prijs gun ik 'm volledig .

Hendrix werd en wordt gezien als een hele grote . Dat is ook zo , maar ik ben nooit echt kapot geweest van zijn spel . Het blijft uiteindelijk allemaal een kwestie van smaak .

Nou er zijn massa's goede gitaristen die nauwelijks bekend zijn zijn zoals Brian Josh, en Joe Bonamassa zijn er maar 2 van.
Nee hij dat jochie van Fleetwood mac is niet slecht maar ook niet super goed,
En dan hebben we het nog niet eens over de gitarist van Dream theater John Petrucci.
en zo kan ik er wel meer noemen , bijvoorbeeld de gitaritst van Rush... nee droom verder met Buckinham.

Het zal mij echt een grote zorg zijn wie nu de beste gitarist is . Petrucci is een geweldenaar ,echt een fabelachtige muzikant , maar mij bereikt hij niet , evenals de Vai's en Malmsteen's van deze wereld .

Mij gaat het erom of de gitarist in kwestie mij iets voorschotelt wat mij raakt . Buckingham kan dat wel , evenals een Gilmour , The Edge of Page . Technisch lang niet de beste gitaristen , maar wel functioneel en de juiste timing en vooral een eigen sound .
En nogmaals , onderschat Buckingham niet . Maar hij wordt toch vooral gezien als een songwriter volgens mij .

Ik ben het helemaal met je eens, een gitarist moet in je persoonlijke smaak vallen!!!!!
lindsey heef een geheel eigen manier van spelen en ik hou van zijn klank kleur in zijn virtuoze gitaar spel. Voor mij is lindsey samen met zappa en gilmour een van de betere gitaristen maar wel 3 totaal verschillende in hun soort.

Lindsey is vooral een erg sfeervol gitarist, hij kan geweldig sfeer creëren met zijn gitaar. Daarnaast is zijn gitaar nooit te veel op de voorgrond, maar kan hij er toch erg mee opvallen en dat is toch wel knap.

Dit album is een soort stad, met de liedjes als inwoners. Niemand heeft echt een connectie met de ander en ze lopen maar een beetje langs elkaar heen. Iedereen een eigen karakter, vrolijke karakters, verdrietige karakters, onschuldige karakters, ondeugende karakters. Achter sommige van die mensen schuilt echter een verhaal, een mooi verhaal.

Eigenlijk is het in die stad een beetje een rommeltje, zonder echte eenheid. Toch kan je niet anders dan van die stad te houden.

Zo is het Rock-Rick. Mooi gezegd. Na dertig jaar, en eerlijk gezegd al eerder, is het echter toch een groep mensen geworden in die stad. Ze hebben ook steun aan elkaar zonder zich veel met elkaar te bemoeien. Ze leren toch via via elkaars verhalen kennen. Dat bindt.

Schitterende metafoor. Ik daag je uit te verhogen naar 5 sterren.

Uitdaging aangenomen , ik hoorde namelijk dat ze daar een leuk café hadden die ik nog niet gezien heb.

Wat is een goede gitarist?? Volgens mij heeft dat niets met techniek of vingervlugheid te maken. Er zijn duizenden gitaristen die technisch perfect zijn en toch nooit één emotie raken. De echte goede gitaristen zijn uit duizenden te herkennen, niet door hun techniek, die vaak niet eens wereldschokkend is, maar vooral door de emotie en het gevoel die er word opgeroepen en door het feit dat ze een stijl hebben die uit duizenden te herkennen is, hoe het technisch ook aan alle kanten rammelt, de karaktereigenschappen van de gitarist knalt uit de spieker. En dat kan Buckinham wel.

Ik ben niet begonnen over goede gitaristen maar buckingham behoort voor mij in de b catagorie. niet meer en minder.

Ik vind Buckingham wel een speciale gitarist. Hij kan heel goed een bepaalde sfeer neerzetten en zijn sound is heel breekbaar. Deze Fleetwood Mac raakt mij daarom ook deels door dat breekbare gitaarwerk. John Petrucci is bijvoorbeeld een goede gitarist en ik kan best met plezier naar hem luisteren, maar mij raken zal hij nooit.

Daarom neigt John Petrucci bij mij veel meer naar de b-categorie en is Buckingham bij mij wel echt een a.

That's LA in a nutshell... En laten ze daar op dat moment nou net hun thuisbasis hebben. Zo gaan we ineens op een ander niveau met dit materiaal aan de haal.

Ik ben bezweken onder al die pracht op dit album. Zelden vind je zo veel variatie, maar toch een bepaalde constante kwaliteit op één album. 20 nummers die individueel niet allemaal even goed zijn, maar elkaar maar al te best weten te ondersteunen.

Beautiful Child . Echt kippenvel