Fleetwood Mac - Tusk (1979)

Jij en ik kunnen inderdaad niet in iemands hoofd kijken, vandaar ik bewust het woord 'misschien' gebruik.
Maar dat neemt niet weg dat FM voor Buckingham al vele jaren nauwelijks enige prioriteit meer heeft. Dat is een keuze. Dus heeft het er de schijn van dat hij bewust kiest om de laatste jaren gas terug te nemen.

Jij begrijpt de relatie tussen Lindsey Buckingham en Fleetwood Mac helemaal niet goed.

Door te werken met woorden als "misschien" "schijn" etcetera wil je bovendien zaken suggereren die helemaal niet aan de orde zijn en als zodanig ook nooit zijn uitgesproken door Lindsey Buckingham.

Zijn laatste concerten met FM zijn van een paar jaar geleden, relatief heel kort voor FM begrippen, en ook gewoon rondom eigen solo albums die hij net had uitgebracht. Dus hoezo 'al jaren nauwelijks enige prioriteit'? Naast zijn bandlidmaatschap van Fleetwood Mac heeft hij ook nog altijd zijn haat-liefde verhouding met Stevie Nicks, wat in 2011 nog heeft geleid tot een broeierige duet-kraker op het In your Dreams album van Stevie Nicks.

Hij en Stevie, hoewel afzonderlijk van elkaar, zijn op termijn echt wel klaar met toeren en dan zien we wel weer.

Mochten John & George nog geleefd hadden, dan had jij toch ook nog steeds interesse gehad in een nieuw album van The Beatles? Ondanks onmiskenbare kwaliteiten van solo albums van McCartney had zo'n groepsgebeuren altijd nog wat extra's gehad. Dat geldt ook nog steeds voor Fleetwood mac.

Buckingham heeft de afgelopen 25 jaar slechts twee studio platen met FM gemaakt, waarvan de laatste al bijna 10 jaar oud is. Terwijl hij in dezelfde periode redelijk wat solo platen heeft uitgebracht. Die ik overigens veel beter vind als Tongo in the night en say you will. Je kan dan toch niet blijven volhouden dat FM nog veel prioriteit heeft voor Buckingham.

Als John & George nog hadden geleefd had ik niet zitten wachten op een reunie of een nieuw album. De mythe zal worden doorbroken. Dat gebeurde al een beetje met free as a bird. Ze zijn na een explosie van creativiteit op tijd gestopt. Tuurlijk is het in de fantastie leuk, maar de torenhoge verwachting zouden nooit waargemaakt zijn. Ik ben al blij met een goede solo plaat.

De tijd dat de band beter was dan de leden afzonderlijk is wel over om eerlijk te zijn. Hoewel Say You Will een prima album is zijn de Buckingham songs voor mij de absolute uitschieters die zo op een van zijn solo-albums hadden kunnen staan. In de tijd van Tusk was het een heel ander verhaal...

Toen waren er ook nog geen solo-albums ter vergelijk.

Het is toch prima dat er een én én situatie is, eigenlijk al vanaf 1981? In dat jaar verschenen Lindsey, Stevie en Mick Fleetwood al met een eerste solo cd.

Lindsey had het ook kunnen laten, maar uiteindelijk heeft hij zich toch weer gemeld bij de reünie van The Dance (1997). Na een afwezigheid van 10 jaar. Sinds die tijd neemt hij de band anders op sleeptouw dan dat gebeurde in de periode tot en met Tango In the Night (1987).

Hij en Stevie Nicks kunnen werkelijk nog voortreffelijk met elkaar op één cd. Het duet van beiden op de laatste studio cd van Stevie Nicks (In Your Dreams, 2011) met het nummer Soldier's Angel is een voorbeeld van een broeierig vuurwerk waar menig rockartiest nog een puntje aan kan zuigen. De harmonies zijn nog perfect en bovendien, het spel van Fleetwood en McVie is nog steeds onaantastbaar en van onschatbare waarde.

Wie live (grote) delen van Tusk wil horen, is toch afhankelijk van een reünie.

Ik hoop nog steeds dat ze als groep nog eens een keer wat willen gaan doen met die oude nummers van de Buckingham/Nicks cd (die officieel maar niet wordt uitgegeven) en de nummers die daarna zijn geschreven en zijn blijven liggen (geen platenmaatschappij!) en die deels terecht zijn gekomen op latere albums, solo of in FM verband. Dat is echt nog een klein schatkamertje waar een prima FM cd mee is samen te stellen.

Maar ja, medewerking van iedereen is wel een vereiste.

Ik vind de versie van Sara van Disc 2 beter dan de korte versie

Met de absentie van de galmende backing vocal harmonieën en de mooie gitaaroverdubs die de song toch naar dat hemelse plateau tillen vind ik de song, zeker in een bijna 9 minuten durende versie, op een gegeven moment wat saai worden. Ieder z'n ding natuurlijk

Een album die ik naarmate meer draai meer ga waarderen. Vooral het evenwicht is treffend.
De melanchonische toonzetting van Nick's haar songs , de romantiek van Christine Mcvie en de puurheid, back to earth benadering van Buckingham.
Ik vind het in al haar afwisseling een zeer genietbare plaat. Een beetje zoals '' de witte'' van The Beatles.
Minder compact dan Fleetwood Mac(1975) en het alom geprezen Rumours(1977)
Het vliegt in feite alle kanten op, maar het is allemaal wel heel eerlijk en oprecht.

Stevie schreef 3 van haar mooiste songs: Sara, Storms en Beautiful Child

En vooral Angel en natuurlijk Sisters of the Moon!

Welkom terug! Vergis ik mij of was je er een tijdje tussenuit?

Nee Hans, je vergist je niet. Ernstige PC problemen. Kon internet niet meer op, bleek achteraf toch aan mijn computer te leggen.
Blij dat ik er weer ben. Terug op mijn favoriete site. Ik heb het gemist !!

Ik heb exact dezelfde ervaring ; een groeibriljantje. Maar inmiddels merk ik dat wanneer ik zin heb in de Mac, ik sneller naar dit album grijp dan naar Rumours. Ik ga duidelijk door mijn "witte" fase. En inderdaad, het beste werk van Stevie Nicks staat op dit album.

Rumours ken ik al veel langer. Op het moment van uitkomen kocht of kreeg ik die al.
Tusk is langs mij heengegaan toendertijd. De singles Tusk en Sara waren mij bekend.
Geen idee meer waarom ik de Lp toendertijd links heb laten liggen.
Ik kon een aantal stukken, en ik heb 'm ooit eens geleend, maar het kwartje viel toen niet.
Nu duidelijk wel. Vooral Buckingham's bijdragen, die duidelijk gaat voor een rauwere en minder commercieele insteek, vind ik bijzonder geslaagd.
Van Christine Mcvie's songs hier, ben ik wat minder onder de indruk. Zij valt wat in herhaling, terwijl Stevie's bedenksels juist weer heel sterk zijn.
Inderdaad een groeibriljantje. Als ie eenmaal pakt is het een uitstekende plaat, die je bij de lurven pakt.

Christine heeft hier de bizarre tracks Honey Hi en vooral Brown Eyes zeker voor haar begrippen buitengengewoon experimenteel.

Heb je wel gelijk in, maar haar bijdragen vallen toch wat in het niet vind ik. Christine is een traditionele songsmid. Ik vind dat haar uitgangspunt in liedjes vaak een beetje op hetzelfde neer komt. Bekende structuurtjes en tekstueel in romantiek gedompeld.
Ik hoor haar graag hoor, daar niet van, maar Buckingham en Nicks dragen Tusk.
Honey Hi is inderdaad een liedje met een ietwat andere aanpak, sympatiek gedaan, maar duidelijk geen highlight op Tusk.
Op Fleetwood Mac en Rumours bekoort Christine mij meer. Met name Daddy is een wat vergeten klassiekertje, maar zeker 1 van haar meest beladen songs.

hé devel hunt, kon je het weer niet laten om over de beatles te klappen jong? maar goed, tusk dus. opvallend sterke nicks nummers, c.mcvie is ook niet slecht bezig hier, het is juist buckingham die hier tegenvalt; zijn nummers moesten op de 1 of andere manier persé uit de toon vallen (wat bij tusk een goed resultaat oplevert maar in de meeste andere NUMMERS niet).toch een hoop muziek waarvan te genieten is.

Tusk vind ik zo'n geweldig nummer,maar hij duurt veel te kort.
voor mij had ie wel 10 minuten mogen duren!!!!!!

In die tijd hadden ze nog geen remixen

Op de verzamelaar (de dubbel-cd) The Chain (1992) staat wél een geremixte versie van Tusk. Ander intro en outro, maar niet veel langer. Zeker geen 10 minuten

Ik bedoelde meer dat Lindsey er wel een langere uitvoering van had mogen maken destijds,.Het nummer geeft mij het ultieme oergevoel!!!!

Halfje erbij. Ik krijg steeds meer een behagelijk gevoel bij het draaien van deze plaat.
Het onvoorspelbare karakter van Tusk bevalt me steeds meer.
Beautiful Child gisteren 3x op repeat. Wat een fantastische song, emotie zoals alleen Mevr. Nicks dat kan overbrengen.

Heel andere plaat dan Fleetwood Mac en Rumours. Maar waar ik juist die 2 al veel eerder in bezit had, is Tusk mijn meest gedraaide album van de groep.

Ik kan echt niet anders dan verhogen.

Blijft een weergaloos album, echter Storms van Mevrouw Nicks krijgt mijn voorkeur boven Beautiful Child, maar beide nummers zijn van een adembenemende schoonheid.
Lindsey Buckingham stijgt in artistiek opzicht met deze plaat wel boven zichzelf uit.

Het is minder een eenheid, vooral omdat Buckinham veel puurder en ook wat eigenzinniger te werk gaat met zijn songs. Meer een soort voorbode van wat hij solo zou gaan doen.
Nicks lijkt hier echt op haar top, terwijl ze op de vorige albums ook al hele gave songs aanbracht.

Het springt erg van de hak op de tak, maar dat is ook de charme van Tusk. De creatitviteit spat er van af.
Natuurlijk loopt een ieder weg met Rumours, ook door de achtergrond van die plaat en de hits.
Schitterend album, maar Tusk heeft iets ongrijpbaars en er staan echt stukken op die tot hun beste behoren.
Het begint in deze succesvolste line-up steeds meer mijn favoriete plaat te worden.

Ik zei het al eerder; een groeibriljant van het beste soort.

Ik sluit me volledig aan bij de opmerkingen van heer Bikkel boven mij. Ik gooi daar graag nog een schepje bovenop: dit is inmiddels niet alleen mijn favoriete album van de Mac, maar in mijn ogen ook één van de beste albums ooit gemaakt. Rumours verlaat na jaren mijn top 10 en de vacante positie wordt vervuld door dit creatieve meesterwerk.

Nicks en Buckingham stijgen naar enorme hoogten, enkel McVie blijft iets achter maar levert met Brown Eyes misschien wel haar beste song ooit af.

Als dit album alleen bestond uit de nummers van lindsey ,en had hij dat album solo uitgebracht,was het hoogst waarschijnlijk een van m'n favoriete albums geweest!!!!
De songs van Christine spreken mij hierop niet zo aan daarentegen zijn de songs van Stevie op dit album superstrak!!!!
Ik ben erg dol op de neurotisch gekke composities en geëxperimenteer van Lindsey Buckingham,vandaar mijn mening!!!!
Favorieten zijn:Sara,The ledge,Not that funny,Sisters of the moon en Tusk.....

Is mijn mening ook. Mcvie brengt de wat mindere songs. Een verschil met haar aandeel op Rumours waar ze een stuk beter voor de dag komt.
Buckinham en Nicks dragen composorisch Tusk.
Eerstgenoemde met de wat lossere experimentele bijdragen die meestal erg aardig uitpakken en down to earth zijn ingespeeld.
Lady Nicks vooral met prachtig beladen werk. Ik vind dit haar beste werk wat ze ooit schreef voor een Fleetwood Mac album.

Al met al een plaat vol verrassingen. Heerlijk album.

Ben dit album aan het ontdekken, tweede draaibeurt loopt naar het einde. Nu eens op random proberen.
Beautiful Child is alvast erg mooi. Zit helaas met de korte versie van Sara opgescheept (4:37). Leuk dat Not That Funny erg lang duurt op het album Fleetwood Mac Live, een ander album dat ik geleend heb.

Prima album van Fleetwood Mac. Kan me de release van de single Tusk nog goed herinneren. Erg apart. Leek in geen velden of wegen op de lp Rumours. Pas toen ik enige tijd later de hele lp luisterde viel dat kwartje.

Not that funny live is van een geheel andere orde, maar dat merk je wel als je de live cd gaat draaien.

Het hoefde niet op Rumours te lijken, maar het experiment duurt met een dubbelalbum te lang. Teruggebracht naar 45 minuten is het een zéér waardige opvolger van Rumours, hoewel inderdaad uit een ander vaatje wordt getapt.

Het album werd bij de release massaal genegeerd, zowel door het platenkopende publiek als door de progressieve rockpers die Fleetwood Mac alleen wilde bestempelen als dinosauriërs. De artistieke erkenning is pas later gekomen en gaat tot nu door. Ik draai meestal alleen mijn favoriete 45 minuten.

Not That Funny Live is weergaloos niet te vergelijken met de studio versie op dit album.
Dezelfde ervaring heb ik met het nummer I"m So Afraid; de studio versie is aardig maar niet meer dan dat maar op Fleetwood Mac live is het een knaller van jewelste.
Tenminste dat is mijn luisterervaring.
Het album Tusk heeft mij altijd in zijn geheel kunnen bekoren, erg mooie gevarieerde plaat.

Not That Funny op het live album werkt me juist op mijn zenuwen.Muzikaal is het wel lekker stuwend ,maar die infantiele uithalen van Buckingham het voor mij de skipper.Hier is het binnen de perken en is het een heerlijk nummer,zoals ik eigenlijk alles van dit album wel kan waarderen.Ik gooi hem maar eens naar de volle mep ,want zo langzamerhand mag dat weleens.