David Bowie - "Heroes" (1977)

Beetje moeilijk uit te leggen als iemand dat zelf niet hoort Het is van een prachtige zweverigheid, een dreampop/shoegaze nummer voordat dat genre bestond, alsof de muzikale begeleiding een soort van continue waterval is en daardoor alleen nog maar mist te zien is. Daarnaast een mooie balans van Bowie die gelaten klinkt tot regelrecht wanhopig, vooral dat laatste grijpt de meeste liefhebbers van het nummer aan vermoed ik. Maargoed, ik kan ook zeker wel 10 Bowienummers bedenken die ik beter vind, deze is echter ook erg mooi!

Goede beschrijving wel. Ik wil er graag aan toevoegen dat het ook iets machtigs en majestueus heeft. Zo'n muur van geluid waar je niet omheen kan. Dat wanhopige, die desolate klanken van Fripp en dan toch die opzwepende baslijn smelten mooi samen zonder dat het opvallend contrasteert.

Ik ga niks aan beide heren toevoegen, ik ben het echter wel met ze eens. De wanhoop in de stem van Bowie vind godsgruwelijk mooi.

Okee, heb 'm nog eens een paar keer gedraaid. Het is inderdaad een behoorlijk zweverig nummer en ik kan de opmerking van orbit "continue waterval" ook goed plaatsen, maar dat is nou juist mijn bezwaar denk ik. De gitaar van Fripp dikt de wanhopige zang inderdaad wel aan, maar ik denk dat het grootste bezwaar voor mij is dat er niet erg veel melodie in zit. Het blijft zo vlak en hetzelfde. Geen slecht nummer hoor, maar het springt er voor mij absoluut niet uit.

Voor mij is het de zang van Bowie die het nummer zo goed maakt. Zingen doet hij altijd wel goed, maar zelden heeft hij zo gepassioneerd geklonken als op Heroes. Vooral als hij bijna begint te schreeuwen... schitterend.

"Heroes"... vanaf de eerste noten neemt het nummer je mee op reis, je wordt opgetild en al surfend over de gitaarlijn laat je je beroeren door Bowie's zang, wat een gevoel zit er in dit nummer... langzaam versterkt de emotie, er zit een duidelijk opbouw in, je moet je mee laten voeren door het gevoel. Dat gaat verder dan gewoon luisteren, het is je overgeven, je mee laten voeren. Melodie? De basis van de verse is eigenlijk slechts 2 noten. Maar dat is toch juist het mooie, dat je daar zo heerlijk op weg kan zweven.

De LP/CD versie van het nummer heroes duurt enkele minuten langer dan de single versie. Of vergis ik me nu?

Ja, dat is doorgaans zo met radio-edits. Zes minuten is nou eenmaal te lang voor radiostations en als een liedje toch hitpotentie heeft, dan maar zo.

Ik vind het ook best opmerkelijk dat de volgorde van de coupletten omgegooid wordt in de radio-edit.

@Slowgaze: er is niets omgegooid, alleen wat ingekort; na het intro duiken ze in de radio-edit meteen in minuut drie. En de fade uit is iets van anderhalve minuut eerder.

Nochtans blijft het curieus. Jou heb ik trouwens nooit eerder gezien. Waar kom je toch vandaan?

Amsterdam.

Berichten verplaatst naar David Bowie

In het kader van mijn inhaalrace betreft bepaalde David Bowie's albums, kan ik met veel plezier melden dat ook Heroes de revue is gepasseerd.
De Berlin trilogie kent dus nog 1 album Lodger, die als volgende gepland staat.

Ik gaf al aan; '' Met Veel Plezier'', want Heroes heeft mij verbaasd, het nodige kippevel gegeven en gegrepen.
Ik vind het ook een rijker album dan voorganger Low. Het scheelt niet veel in kwaliteit, Heroes is met het zelfde idee gemaakt qua indeling en sfeer, maar Heroes heeft wat voordelen.
Ten eerste de niet geringe bijdrage van Robert Fripp die naadloos in het geheel lijkt te passen.
Bowie koos opnieuw voor een wat kille en zelfs wat rauwere produktie. Fripp's tegendraadse en herkenbare spel blijkt gemaakt voor de songs.
Brian Eno al een passant op Low, is nu nadrukkelijker aanwezig en ook hij is nuttig en functioneel.
De A-kant (om maar even een LP term te gebruiken.) kent evenals op Low de songmatige selectie.
Beauty & The Beast als opener heeft een bravourachtig verloop met een duidelijke New-Wave insteek. Een persoonlijke song die over Bowie zelf lijkt te gaan.
Vermoedelijk over zijn drugsperikelen die nogal een verwarrende persoon met meerdere gezichten liet zien.
Joe The Lion dan. Bowie zingt lekker over de top en het nummer rockt en swingt op de goede manier.
Heroes de single. Fripp die er perfect om heen speelt en de goddelijke melodielijn aandikt. Emotionele song met een gepassioneerde Bowie. Wat mij betreft zijn beste single ooit.
Sons Of The Silent Age is een pas op de plaats. Er wordt wat gas teruggenomen. Mooie song wederom.
Blackout wronst de wenkbrauwen enigzins. Is typisch zo'n song waar Bowie je weer mee laat zitten. Onder het motto van '' kom hier maar eens uit''. Ik weet nog niet precies wat
ik er mee aan moet.
V-2 Schneider is de ode aan Kraftwerk. De Duitse Synthesizer pioniers. Het leuke is dat het hele nummer weinig met die band van doen heeft. Wederom een legendarische Bowietrack.
Eigenzinnig, rauw en zelfverzekerd.
Het is de voorbode voor het 2e gedeelte, waar Bowie de zelfde aanpak hanteert als op Low.
Een zo goed als instrumentale rondleiding door het grimmige Berlijn.
Ik ben tot de ontdekking gekomen dat de stukken van deze B-kant mij meer aanspreken dan het overigens ook zeer aansprekende gedeelte van Low.
Het is instrumentaal net even wat pakkender. Er worden meerdere instrumenten gebruikt en de overgangen zijn net wat gevarieerder.
Bowie kennende zal hij daar een bedoeling mee hebben gehad, maar persoonlijk vind ik dit een boeiendere luistertrip.
Het eindigt enigzins swingend met het catchy dansbare The Secret Life Of Arabia wat kennelijk een aanloop is naar zijn volgende album.

Wederom een groeiplaat, maar dit soort albums zijn juist zo goed doordat je het moet leren doorgronden.
Op Low zal dat wat meer tijd kosten denk ik. Heroes vind ik tot nu toe vollediger.
Muzikaal net even interessanter en pakkender.
Dit is nu al 1 van mijn favoriete Bowiealbums aan het worden.

Scherp gezien sommige zaken Bikkel, en goed verwoord denk ik, zoals je opmerkingen over the beauty and the beast, dat dat over drugsgebruik gaat, zou je best eens gelijk in kunnen hebben.

Mijn korte toevoeging, het lange stuk op LOW, dan zie ik echt de muur, grijze gebouwen met wat nevel eromheen, Warschau, een sfeerbeeld macaber van die tijd, qua tijdsbeeld spot on, een heel andere tijd als nu natuurlijk, wat ik bedoel is dat zat jongeren die tijd niet bewust hebben meegemaakt dan is het anders luisteren naar deze muziek. Het lange stuk muziek op Heroes is meer, een sfeervol stuk muziek.

Kant 1 van Heroes is voor mij beter qua songs als die van Low. Low is het wat introvertere, reflectie album.....en voor mij op lange termijn ook het meest memorabel.

Zijn toch allebei op een kant vooral ENO albums.

Inderdaad de invloed van Eno is merkbaar en het past voorteffelijk moet ik zeggen.De sfeerbepaling op de tweede kant van Low geef je goed weer.
Ik heb er ook op gelet en het geeft een erg sombere vibe met zich mee.
Maar ik ben nog niet klaar met Low. Het heeft iets ongrijpbaars, ook na meerdere luisterbeurten, terwijl ik het toch een indrukwekkend geheel vind.
Het houd mij vooralsnog een beetje op afstand, maar het zal ook met een bepaalde groei te maken hebben.
het songmatige gedeelte van Heroes vind ik ook inderdaad wat sterker dan op Low.
Nogmaals ik heb Fripp hoog zitten en vind het eigenlijk jammer dat Bowie die samenwerking nooit heeft voortgezet. De lyrische partijen van Fripp komen echt perfect tot uiting in het eigenzinnige materiaal wat Bowie ook songmatig hier tentoonstelt.

Leuk weetje misschien: De King Crimson met Andrew Belew erbij vertolkt vrij regelmatig Heroes live.
Belew speelt ook mee op Lodger(die ik vanavond voor het eerst globaal beluistert heb.) Fripp op Heroes en zo is die cirkel ook weer rond.
Ik meen ook dat Belew op tour ging met Bowie in 1978(?)

Denk dat Bowie vrij wilde blijven, hij bindt zich nooit te lang aan andere artiesten, dus ook niet aan Fripp.
Hij pakt gewoon de goede hem uitkomende dingetjes erbij om zijn eigen pallet te verrijken.
Het is een beetje een collage muzikant.

Het is net als bij interviews, daar houdt hij ook afstand, als iemand hem naar de betekenis van een song vraagt antwoord hij cryptisch, ja ik geloof dat ik toen sympathie had voor de hoofdpersoon, maar nu is het meer medelijken (Life on Mars). De luisteraar moet zijn eigen creativiteit inschakelen.

Respect dat je tijd steekt in deze oude plaatjes.

Een artiest als Bowie uitdiepen is zeker geen straf. Afgezien van een aantal albums die ik kon, heb ik het lange tijd gelaten zoals het is.
De jaren 70 zijn voor mij glorietijden qua muziek en Bowie heeft daar heel veel aan bijgedragen.
Ik ben blij dat ik deze inhaalrace ben gestart.
MuMe speelt daarin een zeer stimulerende rol. Veel mooie verhalen, de meningen, de kennis en de beleving.
Dat werkt aanstekelijk.

Ik heb alleen maar begrip voor mensen die veel oude muziek luisteren (doe ik zelf ook). Respect heb ik voor mensen die nieuwe muziek proberen te luisteren. Vrijwel allemaal rommel en klinkt het wel goed dan is het vrijwel altijd gebaseerd op oudere muziek. Dat we Bowie nog kunnen luisteren is een geluk.

Nou nou is wel heel zwart-wit. Ook het nieuwere werk van Bowie is niet altijd een onverdeeld genoegen en bijv het nieuwste werk van DCD verbleekt imo bij het 2e - 5e album.

En nieuwere muziek ontdekking vergt soms tijd en geduld, maar om nou te roepen dat het vroeger beter was, nee dat hoor je mij niet doen en dan ben ik nog wel O qua W, maar zeker niet van de OLM.

Open your mind, maar ook veel klassieke muziek (Mahler, Wagner) vergt doorzettingsvermogen. En soms is het ook gewoon leuk om oude dingen te herontdekken - of gegegrepen te worden tijdens een live concert door een band die je tot dan toe nog niet kende, zoals Rae & Christian (NSJ) of The Besnard Lakes (Le Guess Who).

Ik vind dat je zeker moet kunnen openstaan voor nieuwe dingen.
Zelf volg ik het redelijk d.m.v festivals of bijv. Later With Jools Holland, die altijd hele goede nieuwe lichting bands/artiesten laat aantreden.
Maar het verleden kent voor mij nog vele dingen die ik graag wil ontdekken.
Zoals nu Bowie.

Paul, je bent een prima vent, maar dat ik een dergelijke conservatieve opmerking van jou te horen krijg, dat valt me een beetje van je tegen. En bovendien, alsof Bowie zich niet baseerde op oudere voorbeelden. Er is genoeg nieuwe muziek die jou aan zou moeten spreken, of je zoekt gewoon niet goed.

Ja duh, het is een beetje kort door de bocht natuurlijk. Er is ook wel nieuwere muziek die ik wèl goed vind. Helaas is er te veel nieuwe muziek die ik bar slecht vind. En dat is toch muziek die de grote massa luistert. Een groot deel van de mensen die hier rondhangen kijkt gelukkig wel wat verder dan dat. Ik luister tegenwoordig in elk geval graag oude muziek (vergeet niet dat er door mijn webwinkel jaarlijks duizenden oude platen door mijn handen gaan). Daar valt voor mij nog steeds nieuws in te ontdekken, zelfs al heb ik al duizenden platen gehoord. En daarnaast luister ik graag wat ik goed vind en ik merk dat ik dan toch vaak teruggrijp naar oudere muziek. (zelfs als ik ook nieuwere muziek die best ok is heb staan)

In elk geval is het me goed gelukt om jullie reacties uit te lokken. Ga zo door!

Voor iemand uit mijn generatie moet ik eigenlijk ook bekennen dat ik heel veel teruggrijp naar de wat oudere muziek. Al heb ik wel een balans tussen oud en nieuw. Maar om de één of andere reden begint de oudere muziek met een inhaalmanoeuvre en zal het me niet verwonderen dat ik nu al meer luister naar oudere muziek dan nieuwere muziek.

Ik denk dat de basis van de betere muziek van nu (als ik kijk naar mijn smaak uiteraard ) toch ligt in alles wat er in de jaren 60, 70 en 80 is gemaakt. Dus vrij logisch om dan ook veel terug te grijpen naar het verleden als je goede muziek wil horen.

Nou ja, dat jij nou liever naar Anny Schilder luistert dan naar pak 'm beet Perfume Genius of EL-P is verder uiteraard jouw gebrek.

Logisch is een onlogisch woord in deze context. Alles heeft te maken met voorkeuren en houding tav muziek, of wat bepalend is voor iemands denkstijl (metaforie, metonomie of associatie), in een notendop focus op inhoud (meer van hetzelfde), sfeer of beelden.

Daarnaast is een zekers escapisme de moderen mens niet vreemd en dat verklaart ook wee de interesse in het verleden - en het verleden is in zekere zin ook makkelijker te duiden (we weten er meer over).

Natuurlijk kan het geen kwaad om bij te bljven in de muziek van je eigen tijd: dat kan een extra dimensie geven. Het is imo echt lullig als je als 15-jarige (bijv.) Bowie hebt gemist omdat je er toen niet mee bezig was, terwijl je dan als 30+er moet constateren dat after the facts de muziek je toch erg aanspreekt - kan je alsnog op zoek gaan naar die bijzondere relaeses die je 20 eerder gemakkelijk had kunnen kopen - en als je 't geld niet had, kon je het wel van je ouders lenen

Een gelijktijdige, (contemporaine) first impression - nothing beats that Daarbij komt misschien ook wel dat het toentertijd allemaal wat kleinschaliger was: Ahoy (Bowie) bevatte 5000 - 7000 mensen. Het hele rock-in-stadion-gebeuren dateert van de 90's.

Eerst maar eens beter leren lezen jullie (Slowgaze, jou had ik wat hoger ingeschat in je reacties en inschattingsvermogen naar mijn smaak; blijkbaar neem jij mijn top 10 na nummer 5 nog steeds serieus hahaha...) en Mju, ik ben uit 1971 dus heb de gloriejaren van Bowie sowieso niet bewust meegemaakt. Toen ik 11 of 12 was kwam Let's Dance uit en dat heeft me nooit ertoe aangezet te kijken wat de man verder nog had gedaan. Dat kwam pas jaren later.

Denk je nou echt dat ik je top 10 serieus neem? Dat doe ik toch al sinds je Alle 13 Goed-schermafbeelding niet meer, gekkie.

Overigens luister ik nu recente muziek waar geen enkele user van musicmeter ooit van heeft gehoord. Dus het valt nog best mee met mij hoor.