Deep Purple - Machine Head (1972)

Hombre mi corazon! Claro , si! Aceptado, no!
Smoke on the water zal best een overgewaardeerd nummer zijn. Maar is dat niet altijd zo met nummers die je "te" veel hoort. Dat maakt het dan nog niet meteen een slecht nummer. Het kan je hooguit een moment gaan vervelen. En stairway to heaven? Ook al overgewaardeerd?
Even terugkomen op Machine Head. Misschien verdient Pictures of Home niet de hoofdprijs. Dan noem je er drie die je waardeert als steengoed! Smoke on the water is wellicht wat overgewaardeerd maar ik heb het dan liever over een mogelijke verzadiging. (mijn voorkeur gaat trouwens uit naar de live-versie!) En dat je Lazy maar even gemakshalve vergeet begrijp ik helemaal niet.
Dit alles wil overigens niet zeggen dat ik daarmee In Rock en Fireball wil diskwalificeren. Integendeel! In Rock is één van de beste hardrock albums en tiempo alguno, die zich met gemak kan meten met Machine Head. In Rock is steviger, meer basaal. Over Fireball heb ik onlangs ook een en ander gepost. Minder dan In Rock en minder dan Machine Head. Maar mogelijk weer ondergewaardeerd. En dat verdient dat prachtige album zeker niet.

@Wammel:

Tsja, Lazy... Ik vind het gewoon niet echt bij Deep Purple passen, dat jam-achtige. Hetzelfde idee heb ik bv. ook bij Place In Line. Het lijkt nogal onaf. Op Made In Japan vind ik Lazy ook het zwaktebod (verder is MIJ uitstekend, beste Purple-album, naar mijn bescheiden mening).

Begrijp me goed: Ik vind het album verre van slecht, maar de vorige 2 vind ik consistenter, klinken meer als een geheel.

Smoke On The Water... Tja, ik snap gewoon niet wat dit nummer 'populairder' maakt dan bv. No One Came of Never Before... De Zappa-referentie vind ik uiteraard grappig, maar er zijn zoveel andere Purple-nummers die minstens dezelfde aandacht verdienen. Ik vind het zelf gewoon een aardig Purple-nummer, niet bijster opvallend.

Hier ben ik het grondig oneens. Er valt wel wat voor te zeggen om Smoke on the Water en vooral ook Stairway to Heaven overschat te noemen maar Lazy is een heel slimme compositie. Om dit te begrijpen moeten we eerst even terug naar Smoke on the Water en ook Black Night.
Deze liedjes en ook andere zijn gebouwd rond twee thema's. Het eerste is een krachtige riff dat ter herkenning dient. Het tweede valt veel minder op en begeleidt Gillan's zang. Het geheel wordt dan in de typische couplet-refrein-couplet-refrein-solo's-couplet-refrein-coda (afsluiting) structuur gestopt.
In Lazy is deze structuur flink uitgebreid. De kern bestaat uit vier coupletten met een bluesschema, waarvan de derde Gillan's harmonicasolo is. Deze kern wordt geflankeerd door het typische herkenningsthema (de hoofdriff). Zeer ongebruikelijk zijn twee solo's voor deze kern geplaatst. De riff werkt nu niet alleen als herkenningspunt maar ook als brug tussen de verschillende secties. Voor deze solo's komt dan ook nog eens de improvisatie van Jon Lord. Dit idee is overgenomen van Joseph Haydn, die als eerste enkele symfoniën met een langzaam, afwijkend intro liet beginnen.
We krijgen nu de volgende structuur:

intro met vrije improvisatie (Lord), een korte variatie op het hoofdthema (Blackmore), solo (B) op het neventhema, hoofdthema, solo op het neventhema (L), hoofdthema, kern met zang en mondharmonicasolo (G) waarbij het neventhema gemoduleerd is (een hogere toonsoort), hoofdthema in een nog iets hogere toonsoort, solo op het neventhema (B) en coda.

Kortom, het jammen is ingebed in een zeer goed doordachte compositie. De heren hebben de eenvoud van het neventhema tot het uiterste uitgebuit. Ze combineren de agressie van de hardrock (het hoofdthema) met een bluesschema (de kern en twee van de solo's), met enkele technieken uit de klassieke compositieleer en de vrijheid van de jazz.
Het zal niemand nog verbazen dat Lazy een enorme favoriet van me is.

Wat een super album! Echt briljant. Vooral het nummer 'Lazy'!

Nieuweboer, je bent geweldig! Fantastisch hoe je je intense liefde voor Lazy schriftelijk hebt weten uit te drukken. Ik ben het he-le-maal met je eens. Lazy is één van de gaafste nummers van Deep Purple en daarmee één van de gaafste nummers aller tijden.

Highway Star ooit een keer voor de grap aangevraagd bij "Tukkerteam" een geheime zender die Frans Bauer-shit draaien.
Het werd verkeerd uitgesproken en halverwege afgezet,duidelijk geen verstand van muziek.
Maar het nummer is natuurlijk heerlijk,weer een hele goede opener.
Maybe I'm a Leo en Pictures of Home (dankzij Blackmore) zijn meer dan gewoon "goed".
Bij het nummer Never Before (goed nummer) vind ik dat je het verschil goed kan zien tussen Led Zeppelin en Deep Purple.
Als Robert Plant en Jimmy Page dit nummer zouden doen weet ik bijna zeker dat het 'net' iets beter zou zijn.
Maar goed,mijn liefde voor Led Zeppelin doet er niet toe.
Het bekende Smoke on the water is de volgende op de lijst.
Valt niks over te zeggen,gewoon een 5.
Lazy valt me na een paar keer luisteren wat tegen...helaas.
Let's go SPACE TRUCKIN .....goede afsluiter.
Ik beschouw dit als hun "meesterwerk",zeg liever gewoon beste album.
4.0*

Laten we het er maar op houden dat Never Before (uitgevoerd door Plant en Page ) net iets "anders" zou klinken. Want laat één ding helder zijn: niemand maar dan ook helemaal niemand, dus ook Page en Plant niet , waren in staat om de mannen van Deep Purple te overklassen.

Zal een eeuwige discussie zijn welke band er nou beter is.
Jij zegt Deep Purple,ik zeg Led Zeppelin.
(Het is Led Zeppelin )

Deep Purple èn Led Zeppelin zijn de meest gedraaide bands in huize Brouwer

De remix van dit album is de geniaalste zet ooit. Een 5 sterren album wordt opgewaardeerd tot een meer dan 5 sterren album!

Machine Head is na Deep Purple In Rock mijn favoriete DP album. Het album vind ik persoonlijk toch wat beter/mooier dan Fireball. Het doet me meer dan Fireball , maar wel minder dan het agressievere, waanzinnige en wat mystieke DPIR. Overigens moet ik wel zeggen dat, het weliswaar platgedraaide, Smoke on the water mijn favoriet blijft. Het heeft een simpele , doch zeer effectieve riff en het baswerk ''pompt" het nummer lekker weg;een heerlijke 'groove'. Bovendien vind ik het bluesy Lazy persoonlijk (wat) beter/mooier dan The Mule van Fireball.

Dat lijkt mij net zoiets als Rock'n'roll uitgevoerd door Deep Purple. Dat zie ik ook niet echt zitten.
In huize Nieuweboer zijn mét Uriah Heep deze twee bands eveneens het meest gedraaid. De eerste (UH) tot chagrijn en de tweede en derde (DP en LZ) tot grote vreugde van zoonlief.

Ik ben dan toch weer wat hoger gegaan.

De laatste tijd luister ik weer wat vaker naar deze band en ik heb dit album ook maar eens aangeschaft (originele cd, uiteraard) en ik heb het in z'n geheel wat beter leren te waarderen. Smoke On The Water vind ik nog steeds niet het hoogtepunt, maar Pictures Of Home springt er toch ook wel degelijk uit en Lazy, die ik al een hele tijd niet meer gehoord heb, vind ik toch ook wel veel beter dan Place In Line, waarmee ik het vergeleek. Vooral die begeleiding tijdens het zang-gedeelte valt positief op. Maybe I'm A Leo blinkt uit in z'n subtiliteit (Ian Paice valt hier op). De krakers die ik eerder al noemde blijven de krakers, dus is er toch sprake van een zeer goed album.

Dat Never Before door Led Zeppelin beter zou worden kunnen uitgevoerd vind ik absolute onzin. Het is totaal niet in Zep's stijl (Deep Purple klinkt veel funkier, Zep grooved weer meer). Never Before is wat het is, en naar mijn bescheiden mening het beste Deep Purple nummer ever. De essentie van deze band gevangen in 4 minuten!

Daar ben ik inmiddels ook achter. Mijn album favorieten: Maybe I'm a Leo en Lazy.

Mooi album, alleen jammer dat je hem nu alleen nog maar in de dubbel disc versie kunt krijgen. ik zou hemel en aarde willen bewegen om gewoon het originele album te hebben zonder de extra cd, en zonder die poppenkast bonus nummers, want die kunnen mij gestolen worden. ik vind Deep Purple een goede band, alleen valt het mij op dat het zowat de enigste band is die een overdreven aantal bonusnummers altijd moet bijvoegen. als je b.v Rush, AC/DC, Pink Floyd of Motorhead hebt die doen er geen enkel bonusnummer op, en die brengen gelukkig de normale albums nog op de markt. ik vind dat DP wel een beetje vooroploopt met bonus nummers op de reguliere albums te plaatsen. hoeft van mij niet, liever niet zelfs. als ik geintereseerd ben in een album van een artiest gaat het mij om de reguliere nummers, meer vraag ik niet. laat ze de bonusnummers maar op de div verzamelaars gaan zetten en niet op de reguliere albums. nee dat is eigenlijk zonde.

Zoek dan gewoon op Ebay.
Doe ik altijd. Het is betrouwbaar (je kunt ieders profiel en feedback bekijken) en het maakt het shoppen ook zoveel leuker, vooral als je een versies-fetisjist als mij bent.
De mijne heb ik heel goedkoop uit Amerika weten te bemachtigen (originele cd van Warner Bros, hun platenlabel aldaar).

Als Europeaan wil je Machine Head toch gewoon op het EMI label hebben??? Ik begrijp de aversie tegen de remix/remaster uitvoering van Machine Head niet zo goed. Het komt allemaal fris en zuiver uit de luidsprekers. De originele uitvoering ken ik niet maar ik kan mij niet voorstellen dat de originele uitvoering beter klinkt dan de geremasterde / geremixte versie van Machine Head.

Dat doet ie ook beslist niet. De originele geluidskwaliteit hield al niet over. Ik heb zowel de LP als de analoge CD gehad en tenslotte de remaster. Meer dynamiek, transparanter geluid, en daarbij het authentieke klankbeeld onaangetast. Aanrader.

ha ik heb binnenkort de originele versie in huis met de 7 tracks, veel beter dan die dubbel disc versie vind ik, het geluid zal wel wat minder zijn, maar dat mag de pret niet drukken. made in japan heb ik wel de 2 disc versie van, want daar voegt het 2 de schijfje wel wat toe met een paar extra nieuwe live nummers erop.

Ach, 1 pot nat. Kon 'm goedkoop krijgen via Ebay, dus heb niks te klagen, al staat er een brandmerk op.

Klinkt tof in mijn oren, ik zet 'm gewoon even wat harder, dan heb ik Machine Head van Deep Purple.
Bonusspul.. zal allemaal wel. When A Blind Man Cries heb ik al op een andere cd.

Ik ben in het gelukkige bezit van zowel de originele analoge cd Machine Head (Sstttt, op het EMI label ) als de 25th anniversary 2 cd set. De eerste cd van de 25th anniversary 2 cd set bevat het Machine Head album remixed. De tweede cd van de 25th anniversary 2 cd set bevat het Machine Head album remastered met nog 3 bonusnummers. Hoewel de analoge cd mij zeer dierbaar is en ik deze voor geen prijs wil missen, kan ik toch ook erg genieten van de 25th anniversary set. De nummers van Machine Head knallen a.h.w. crystal clear uit de luidsprekers. Werkelijk een genot om naar te luisteren. Dat de nummers kraakhelder te horen zijn is niet alleen van toepassing op de 25th anniversary 2 cd set Machine Head maar ook op de anniversary edities van Deep Purple in Rock, Fireball, Made in Japan en Burn. En..... voor belachelijk weinig € te koop .

Ik zit nu op kantoor. In Utrecht. Alleen. Collega's zijn vrij of naar een receptie en een aantal accountmanagers zijn op klantbezoek. Ik neem de telefoon aan en zorg dat aan het eind van deze week 41 de boeken weer kloppen. Het voordeel van alleen op kantoor zijn is dat je zo nu en dan een bericht op MusicMeter kunt plaatsen, zonder dat collega's met gefronste werkbrauwen over je schouder staan mee te kijken èn dat de radio hard aan kan op de favoriete zender. Volumeknop op driekwart zal ik maar zeggen. En waar luistert Ssttttt op dit moment naar? Juist, naar Arrow Classic Rock waar op dit moment de finale van de Arrow Rock Top 500 2008 wordt uitgezonden. Op nummer 12 staat een juweeltje van Deep Purple: Smoke on the Water. Over circa twee uur volgt bij Arrow nog een nummer van Deep Purple nl. Child in Time. Het album Machine Head heb ik inmiddels tientalle keren gedraaid en het wordt tijd voor mijn waardering: 4****

Toch wel jammer dat Deep Purple in de Arrow Rock Top 500 2008 Led Zeppelin voor zich moet dulden. Volgend jaar beter zullen we maar denken .

Glover (bassist) over never before:
Het had beter kunnen zijn, maar het is wat het is.

Dit begrijp ik niet. Waarom voegt When a blind man cries dan niets toe? Het was destijds het b-kantje van Never before. De reden waarom het oorspronkelijk niet op de LP stond was deze: de band wilde hen die eerst de single en daarna de LP kochten - kwam vaak voor - geen kat in de zak verkopen.
Andere vraag: als de bonusnummers je tegenstaan, waarom sla je ze niet gewoon over? En als je geen zin hebt om je speler te programmeren, dan bieden computer en brander toch uitkomst? Je kunt zelfs je eigen verzamelaar samenstellen waar je het over had.
Kortom, wat is het probleem nou helemaal?

Tja, als dat het enige probleem van ricardo was viel het allemaal nog reuze mee hoor.......... Liever teveel op een cd dan te weinig zeg ik altijd maar.

Wat is er nou op tegen als iemand de gewone cd prefereert? Ik snap 'm absoluut wat dat betreft.

Hmm, tijd om maar is deze cd te kopen Luisterde nooit Deep Purple. Geen idee waarom ik mijzelf zolang van deze prachtmuziek heb onthouden Maar goed, binnenkort een oordeel dus.