Deep Purple - Machine Head (1972)

Sterkste studioalbum tot nu toe en met Made In Japan mijn meest grijsgedraaide Purple LP allertijden. De remix van Smoke On The Water heeft toegevoegde waarde door een (opnieuw ingespeelde of een nog op de plank liggende afgestofte alternatieve solo?) van Blackmore.

Volgens Robinson en Glover in het boekje bij Machine Head is Blackmore's solo op de remixte Smoke on the Water een alternatieve afgestofte versie. Ik vermoed dat Blackmore hem in november 1971 heeft afgekeurd en opnieuw ingespeeld. Had-ie van mij niet hoeven doen.
Wat mij betreft niet alleen beste studioalbum tot dan toe; ook alles er na is minder.

Ik vind de ''afgekeurde'' solo ook stukken expressiever en avontuurlijker klinken. Het zal er wel mee te maken hebben dat ik 30 jaar lang standaard dezelfde heb gehoord.

Dit moet toch wel één van hun betere studioplaten zijn. Er valt in ieder geval meer te genieten dan op In Rock en Fireball. Andere albums moet ik nog gaan luisteren, maar met Highway Star en Smoke On The Water staan er in ieder gaval twee echte klassiekers op deze plaat. Met name Highway Star ken ik ook van vele coverversies, o.a. van Type O Negative en Metal Church. Vooral Type O Negative is creatief geweest. Never Before is ook lekker.

Ik kan "Burn" en "The House of Blue Light" van harte bij je aanbevelen .

Dank je voor de aanbevelingen, ik had "Perfect Strangers" al eerder als tip gehad, die komt eerst. Daarna ga ik voor "The House of Blue Light", die mij meer trekt dan "Burn."

Notsub, ik lees t.z.t. graag je berichtgeving over desbetreffende albums .

Mooi beschreven, maar voor het grootste deel pure onzin. Zoals ook in het CD-boekje beschreven staat bevatten de remixen op 'n enkele solo en 'n stukje extra zang in bijv. Smoke on the Water na *exact* dezelfde meersporenbron als die voor de oorspronkelijke mix van het album is gebruikt. Die extra expressie komt dus puur door de manier waarop de boel in 1997 opnieuw is gemixt.
Er is gewoon veel minder verlies van de individuele sporen, het geheel klinkt veel geïntegreerder en de zang klinkt opener en meer 'in your face' (Smoke on the Water!). Eindelijk komt het "live in de studio gespeeld" gevoel waar de band van meet af aan op uit was goed uit de verf. Kortom 'n prachtige showcase van wat 'n goeie remix (en soms ook wel 'n goeie remaster) kan betekenen.

Een klassieker, met als prijsnummers Highway Star, Pictures of home, Smoke on the water en Lazy. Ik heb DP nog nooit zo gerelaxed horen spelen als in dit nummer.

Dank je wel, de volgende keer dat ik pure onzin wil opschrijven over dit album zal ik eerst met een woordenboek het boekje doornemen ... Toch vind ik de remasters vlakker klinken dan de remixen. Is dat dan verbeelding? Dat is best mogelijk hoor, het gehoor is een eigenaardig zintuig.

't Was niet m'n bedoeling je op 'n eventueel gebrek aan kennis van 't engels te "pakken", dus bij deze m'n excuses daarvoor. Maar waar m'n betoog op neerkomt is dat je 'n zwakke/beperkte mix - wat de originele mix naar mijn mening was - kunt remasteren tot je erbij neervalt, hij zal altijd beperkingen blijven houden; je verandert bij 'n remasteringproces namelijk niks aan de mix die je onderhanden neemt, je maakt 'm hoogstens cleaner en je stelt de equalizerstanden wat bij.
Pas toen de boel dus opnieuw werd gemixt kon 't volle potentieel van de opname naar voren worden gehaald. En dan blijkt 't verschil dusdanig groot te zijn dat je 't hebt geïnterpreteerd als 'n andere uitvoering van de nummers. Dat laat mooi zien dat je 'n geweldige opname kunt verknallen door 'n 'm slecht te mixen en dat die absoluut zelfde opname ineens kan gaan stralen als je 'm beter mixt en 't daardoor dus lijkt alsof je naar 'n heel andere opname zit te luisteren.

Ik vind de geremasterde nummers het lekkerste wegluisteren,met Highway Star,Lazy en Smoke On The Water als absolute hoogtepunten op dit ''beste''studio album van Deep Purple die eigenlijk alleen maar hoogtepunten bevat.5* voor Deep Purple's ''beste'' studio album dus .

Meesterwerk van Deep Purple, en het intro van Highway Star blijft kippenvel veroorzaken. Andere hoogtepunten zijn m.i. Space Truckin' , When A Blind Man Cries en Never Before.

Persoonlijk heb ik Ritchie Blackmore altijd de beste gitarist allertijden gevonden, naast Deep Purple en Rainbow maakt hij tegenwoordig verschikkelijk mooie dingen met Blackmore's Night.

When a blind man cries is een van de mooiste nummers ooit met die schitterende gitaarsolo waar Ritchie zo ontzettend beheerst blijft.

Met op de voet gevolgd door Lazy met die heerlijke harmonica in het midden super

super plaat

Nee hoor, ik voel me niet "gepakt", ik moet gewoon mijn ongelijk bekennen nadat ik het boekje nog eens gelezen had. Ik wil nu eenmaal begrijpen waarom ik iets mooier vind dan iets anders en dat doe ik nu. Mijn dank. Machine Head staat inmiddels in mijn top-3.

Waarom vind ik dit album nergens op cd, of alleen heel duur in japanse versie?

Omdat die niet meer zo veel in de bakken ligt vermoed ik. De Europese remaster moet overal te koop zijn en zo niet is ie altijd te bestellen. Suc6!

Ook dit album blijft net als in rock een tijdloze klassieker!
Highway star heeft mijn persoonlijke voorkeur op dit album.
4,5 sterren

Ligt het nou aan mij of ben ik de enigste die In Rock, Fireball en Made In Japan veel beter vind?

Zolang je niet uitlegt waarom ligt het inderdaad aan jou.

Ik dacht: laat ik me eens wagen aan een rock album uit de seventies. Deep Purple - Machine Head maar eens even beluisteren dan.

Met het eerste nummer 'Highway Star' kom je er gelijk lekker in. Lekker harde rock & roll van de bovenste plank. Vooral die gitaarsolo voor het laatste vers vind ik indrukwekkend, maar ook als het laatste vers weer begint denk ik echt van ''Yes daar gaan we weer!''
De drie nummers die hieropvolgen zijn ook gewoon erg goede rocksongs; niets meer en zeker niets minder .
Dan volgt Smoke On The Water. Eigenlijk hoef ik er niets over te zeggen. Bekend om zijn gitaarriff, heel gaaf nummer en sowieso een überklassieker. De instrumental Lazy (hoewel er ook eventjes in gezongen wordt) is ook erg gaaf. Ze hadden van mijn part nog wel een instrumental erop mogen zetten. Het is ook het langste nummer van de cd maar verveelt bij mij geen moment. Space Truckin' vind ik zelf het hardste rocknummer van deze cd. Het is de best mogelijke afsluiter.

Heel gaaf album dit dus. Bij dit album heb ik echt altijd het gevoel ''Zo hoort rock gewoon te zijn''. 4,5 ster

dit is een klassieker , een van de beste platen van begin jaren 70, en staat nu in 2008 nog steeds als een huis

Machine Head behoort tot mijn top 3 albums die Purple heeft voortgebracht. Made in Japan als liveregistratie en In Rock en Machine Head als studioalbum.
De eerste 2 albums had ik rond 1975 in mijn bezit. Het vreemde is dat ik dit album pas veel later heb ontdekt. Niet dat ik niet van het bestaan ervan wist maar…naar mijn beleving werd er niet zoveel over gesproken
Mogelijk had dat iets te maken met het grote succes van made in Japan waar een aantal nummers van Machine Head op te vinden waren, of dat beide albums vrij kort na elkaar werden uitgebracht.
Hoe dan ook, Machine Head is een dijk van een album waarop eigenlijk alleen maar topnummers staan. Althans ik kan er geen opvullers op ontdekken.
Dit is Deep Purple op de top van hun kunnen met nummers als Highway Star, Maybe I’m a Leo, Space truckin’ en toch vooral ook Lazy. Lazy lijkt als een jamsessie tussen John Lord en Ritchie Blackmore te beginnen, maar wint al snel aan structuur en kracht. Ian Gillian toont hier zijn geweldige talent niet alleen op zang, van ingehouden tot explosief, maar zeer zeker ook op mondharmonica.
Smoke on the water behoeft geen enkel betoog behalve het feit dat de live-uitvoering meer in mijn systeem zit en ik steeds het gevoel heb dat de uitvoering op Machine Head daar wat schriel bij afsteekt. Maar Machine Head blijft wel het album met de meest bekende riff. Geïmiteerd door iedereen die sinds 1972 in staat is geweest om gitaar te spelen, te zingen, te neuriën of anderzijds. En iedereen die rockmuziek een warm hart toedraagt en beweert dit nooit gedaan te hebben …keer terug naar de eierschaal waar je ooit bent uitgekropen!
Tot slot is When a blind man cries een pareltje welke het waard is om toegevoegd te worden aan één van de beste rockalbums van de vorige eeuw.

Mooie plaat en vandaag de sacd gekregen met een mooie stereo mix en de originele qudrophonie mix er op.
De 3 extra tracks zijn op When an blind man cries na overbodig eigelijk.

Op de sacd heb je een andere nummering volgorde bij de quadrophonie remix.

@ Notsub: het gat tussen 'Burn' en 'House Of Blue Light' is bijna zo groot als de Grand Canyon! 'Burn' is veel beter! 'Burn' komt kwalitatief ook veel dichter in de buurt van 'Machine Head', wat - zoals we allemaal weten - een van de beste platen van DP is. Opener 'Highway Star' heeft de mooiste gitaarsolo uit de geschiedenis van de rockmuziek.

@Michiel B.: Nooit geweten dat de Grand Canyon zo'n hele smalle kloof is .

In mijn beleveing zit er tussen Machine Head en de rest van de studio platen wel een kloof, maar Burn en House Of The blue Light heb ik beide een zelfde beoordeling gegeven.

Bij Machine Head, In Rock en Burn kluif ik mijn vingers nog steeds af. Wat overigens weer de tegenwoordige tijd is van kloof.

Ik overdreef. 'House Of Blue Light' is een goede plaat. Het is alleen geen 'Burn'-niveau.

Okee, hier gaat ie dan: Highway Star, Never Before en Space Truckin' zijn steengoeie songs, niks mis mee. Smoke On The Water is zo'n beetje het meest overgewaardeerde nummer ever! (Misschien op Stairway To Heaven na, dan) en de rest vind ik gewoon heel erg onopvallend: Duidelijk onder het niveau dan wat op In Rock en Fireball te horen valt.

Klario!