Miles Davis - Kind of Blue (1959)

...de koffie
....het inruimen van de vaatwasser
....het stofzuigen van de auto
.....De Daad?!?

Over dat laatste is al 'ns gezegd dat The Dark Side of the Moon zich daarvoor leent (lijkt me niet) of Ravel's Bolero (neu). Bij All Blues kan ik me dat meer voorstellen

`

bij The Dark Side of the Moon schrok ze van de klokken in de Time intro dus die valt sowieso al af

De aanzet was gewoon via Jazz-achtige hiphopbeats, ik begon met dit album als eerste en vond het heerlijke muziek Nog steeds, ik heb Jazz zelfs liever dan Hip-Hop als ik eerlijk mag zijn .En door zo'n positieve reacties zoals die van jou begin ik Jazz zelfs nog leuker te vinden
Bedankt Meer wou ik niet weten.
Bij die track had ik echt problemen met onderscheid maken terwijl dat meestal niet zo is.

Oke Dardan nu ga je te ver

Nouja ik meen het nog echt ook eerlijk gezegd, stuur mij naar een plaats met ofwel mijn 3 favoriete Jazz-Cd's of HipHop-Cd's en ik neem A Love Supreme, Kind of Blue en Somethin' Else mee, wat me ook opvalt is dat Somethin' Else wat te weinig stemmen heeft, ik vind die Cd bijna evenwaardig aan Kind of Blue, ik bedoel ook daar heb je Cannonball Adderley en Miles, die Cd's hebben erg veel van elkaar weg, ook best logisch natuurlijk, willen wat meer mensen die deze Cd zo top vinden ook die gaan luisteren aub? Die Cd verdient wat meer stemmen en top10-plaatsen vind ik.

Dat is nog eens een insteek eazyfan! Ik had op mijn 16e best ook al naar Miles Davis kunnen luisteren met als insteek de muziek van Prince waar ik toendertijd gek op was, maar voor mij was jazz toen echt nog te pittig dus ook dit album

Bij mij was het ook precies net als bij eazyfan, alleen ik begon niet met dit album, maar volgens mij was het Seven Days of Falling van EST. Jazz/Hip-Hop vind ik dan wel wat beter dan ''gewone'' Jazz. Dit album heeft trouwens wel 1 van de mooiste Jazz nrs; So What

Haha was maar een grapje hoor.

Klassieker. Eigenlijk voor elke muziekliefhebber verplicht in de kast (naast Mingus Ah Um van Charly Mingus.......ook uit 1959....wat een Jazz TOP-jaar was dat zeg!).

Toch maar weer een halfje er van af:
Ik zit weer in mijn 'Bitches Brew Periode', ik vind die Miles' een stuk geslaagder (voor nu) dan deze, komt vooral omdat dit album wat variatie mist in mijn ogen in de spelsnelheid, overal zo rustig, mist dat ene krachtig moment zoals we Miles kennen op Bitches Brew, John Coltrane op Giant Steps of Cannonball Adderley op Somethin' Else. All Blues is idd wel wat 'sterker' dan de rest, So What is en blijft één van de 3 beste Jazz-tracks ooit, All Blues is ook werkelijk fantastisch en Flamenco Sketches is ook een waar genot voor je oren. Blue In Green is een fantatisch Miles/Coltrane-duet, Freddie Freeloader is ook werkelijk fantastisch! Vette Miles-deun in begin.

Maar het probleem zit hem af en toe bij de tracks hoe de spelers op elkaar in spelen, dat verloopt naar mijn mening bij momenten wat minder goed, Miles heeft ene moment gedaan, dan seconde rust, dan Coltrane die opeens begint, dan die gedaan, dan weer wat "saaie" rust, dan Julian die verder inspeelt. Ook de structuur bij veel liedjes vind ik af en toe gewoon wat minder, Miles stukje, dan Coltrane stukje, dan Julian stukje en dan miss nog wat deuntjes/bas/piano en track voorbij, ene moment vind ik het perfect, andere moment minder.

En zoals ik ook al gewoon zei vind ik Bitches Brew geslaagder dan dit, dit is wel uiterst geniale 'Standaard-Jazz' maar mist dat experimentele/exclusieve eraan. Elke track duurt 'gewoontjes lang', structuur vind ik bij momenten niet zo fantastisch, hoe ze op elkaar inspelen al erg weinig bij momenten. Jammer, 4,5* voor nu, met kans op stijging.

Sorry Maarten||

Ik ga wel eerlijk zijn, nu voel ik me wat "dom", Jazz is mijn favoriete muziekgenre en dat je daarvan 'de beste Cd' ooit geen 5* geeft of eert zoals het moet vind ik minder. Zit zo dan met dat rotgevoel, maar we zien wel wat de toekomst brengt... Hopelijk verstand

op something else heeft miles davis trouwens meer invloed dan cannonball adderley

en dat het algemeen als beste jazz (cq een van de beste) album beschouwd word hoeft niet te betekenen dat jij dat ook hoort te vinden natuurlijk, dus daar hoef je je geen zorgen over te maken.

4* luistert lekker weg. Ik vind something else van cannonball adderley wel beter. Maar dit luistert ook lekker weg.

"Kind of Blue" is mijn tweede plaat in het jazzgenre, en ik ben diep onder de indruk. De eerste plaat was "Blue Train" van Coltrane, en die kon ik zeker waarderen maar was tegelijkertijd toch erg pittig. Kind of Blue is dan toch wat toegankelijker, misschien dat ik hem daarom wel beter vind. Maar het heeft zeker ook te maken met het warme gevoel dat deze plaat uitstraalt, plus het feit dat hij me helemaal op weet te zuigen. Kind of Blue is ook een van de weinige platen waarbij ik het oprecht jammer vind wanneer hij is afgelopen. 4,5*

Meesterwerk

idd ware parel deze

dikke 5

ja geweldig

prachtig 5

super!

Probeer es Bitches Brew zou ik zeggen?

Dit was mijn eerste Jazz-plaat ooit, ik besloot deze te nemen omdat het de enige Jazz is/was die in de top250 staat. In het begin had ik zelfs nog niet door dat Coltrane en Adderley hier op mee deden, pas later gemerkt. So What is en blijft een van de 5 beste Jazz-tracks ooit, All Blues en Flamenco Sketches vind ik ook prachtig, ook de hele sfeer van dit album vind ik geniaal, lekker rustig en relaxt, wat ik dan wel deels mis is een krachtiger stuk. (Nee ik spreek mezelf niet tegen).
Ik besloot in die tijd dan ook maar meteen 4,5* te gaan geven, kan ook niet anders vind ik voor zo'n meesterwerk als dit. Waar ik me wel soms aan dood erger bij dit album is hoe de verschillende artiesten op elkaar inspelen.

Om nu maar eens een vergelijking te maken tussen zinsopbouw en de structuur van So What: (als voorbeeld dus)

Eerst melodie ,dan Miles, dan Coltrane,dan Adderley, dan piano/rust, nog eens melodie.

Eerst een melodie dan Miles die perfect inspringt, Coltrane die mooi inspeeld met Adderley die het perfect afwerkt en om mooi af te sluiten nog wat piano met als slot de eindmelodie.

Je merkt zowieso al dat de 2de "zin" beter vlotter leest alhoewel die wat langer is. Komt er gewoon op neer dat die' , ' staan voor de rust die storend is naar mijn mening en het minder vlot maakt.

Maar voor in die tijd en algemeen gezien is dit idd wel een geniale plaat, waarschijnlijk wel De Beste Jazz-plaat ooit, miss wordt het dat voor mij binnenkort, dan nog 1 ding: de mede-blazers verdienen naar mijn mening hier even veel respect als Miles, ze spelen praktisch even veel als Miles zelf, waarom breng ik dit op? Welja op Bitches Brew merk je echt dat Miles de hoofdspeler is en dat de 2 anderen gewoon mooi mee doen, hier is dat minder, hier is het echt een Trio, miss had dit album toch uitgebracht moeten worden onder: Miles Davis Trio, niet dat het zoveel uitmaakt, was alleen stuk eerlijk geweest Maar dan kan je idd ook wel 100en andere voorbeelden gaan geven waar dit ook zou moeten.

dan had het toch the miles davis quintet moeten zijn . . .

Mijn eerste Jazz-bericht, ik weet nog hoe fantastisch Fredpit hierop reageerde, erg bedankt daarvoor Wel grappig als ik zo stukken herlees, ik krijg zo weer zin in dit prachtig album. Toen wist ik zelfs nog niet wat mijn echte favo's hierop waren, en ik vond het jammer dat ik niet verder ging met Jazz, nu inmiddels mijn Main Genre zeg maar . Ik wist zelfs niet dat Coltrane en Julian hier het saxofoonwerk voor zich namen, ik wist dat beide instrumenten erin voorkwamen, maar hoe het zat dus totaal niet . Nu tijdje verder ben ik Miles-verslaafd, deze Cd begint weer mijn favo Miles te worden alleen gaat de voorkeur nu nog naar Bitches Brew, maar daar komt wel verandering in begin ik aan te voelen. Ik weet nog hoe dit de eerste keer klonk Zo fris en nieuw, alsof er een hele nieuwe wereld voor me open ging, eigenlijk gebeurde dat ook wel via deze plaat, alleen wou ik toen niet verder Dan maar A Love Supreme geprobeert na dit en toen begon het allemaal dus...

Binnen 50 jaar is en blijft dit natuurlijk een mooie herrinering, en waarschijnlijk wel mijn favo Jazz-album samen met A Love Supreme (denk/hoop ik), ofja dat miss na vanvond. We zien wel. Die 2de ochtend met dit album zal ik nooit vergeten, ik zat toen echt in een stressgebeuren op school, was dit de perfecte troost. Deze Cd dan pas later gekocht eigenlijk, lag de volgende dag jammer genoeg niet in de winkel, en het is niet bij af en toe dit luisteren gebleven wanneer ik geen zin had in Hip-Hop. (Gelukkig maar) .

Ja ik had wel zo'n hemels gevoel bij dit album, klonk gewoon zo perfect, eigenlijk nog altijd, vanavond deze Cd nog eens herluisteren.

It must have been made in heaven.

Aldus Jimmy Cobb

Mooie stukjes Dardan .

Miles Davis' méésterwerk! Vandaag zag ik dan het licht, ik hoop voor altijd maar vrees van niet, lange tijd deed Bitches Brew me meer, maar nadat ik daarvan gisteren me favo track ervan herluisterde (Pharoahe's Dance) en heel dit prachtalbum vandaag besef ik dat dit me toch een ongelooflijk stuk meer ligt op Jazz-vlak. Nu kan ja natuurlijk zeggen waarom herluister je Bitches Brew niet volledig om het te weten, nou komt er simpelweg op neer dat dit op Jazz-vlak meer mijn ding is door de sound/medespelers en composities. Miles fantastisch vergezelt door 2 saxofonisten en 2 pianisten die echt zorgen voor geweldige stukken, de drummer en bassist bevallen me ook erg hier. Deze luisterbeurt deed me vooral denken aan die eerste luisterbeurt, mijn eerste kennismaking met Jazz.

So What is en blijft mijn 2de favo Jazz-track ooit, samen met Part 2 - Resoluten van de Heer Coltrane het toppunt in Jazz vind ik, Bill Evans en Paul Chambers spelen een leuk voorstukje waar Miles légéndarisch op inspeelt, als Miles dan begint met zijn stukje weet je dat het al helemaal perfect in elkaar zit. Coltrane opent spectaculair na Miles en Mr. Cannonball Adderley levert echt een stuk dat in mijn kop zal blijven hangen tot na m'n dood denk ik, zo grappig en geniaal als hij opeens van tempo verandert en die hoge en lagen deuntjes erin gooit terwijl de rest in een relatief rechtlijne toonhoogte speelt. Prachtig, geniaal, perfect om je ochtend mee te beginnen zoals Bill Cosby eens zei, (op de DVD-side van deze Cd, 'DualDisc-versie').

Freddie Freeloader bevat dan de beste Miles-opening van dit album vind ik, lekker subtiel en rustig, dan begint Wynton Kelly aan zijn leuk piano-stukje (waarom niet Bill Evans in Godsnaam!), niet dat ik Wynton Kelly slecht vind, zijn stuk daar is echt aangenaam, maar Bill Evans bevalt me stukken meer op dit album. Miles en zijn medespelers zorgen weeral voor leuke levendige stukken om op te relaxen, als Miles dan zijn begindeun herhaalt voor het einde kan het al helemaal niet meer stuk, 9:49 min van uiterste top-Jazz.

Blue In Green, als dit niet een van de geniaalste duetten ooit is, dan weet ik het ook niet meer, (alhoewel, ik weet sowieso niet veel af van Jazz, alleen dat Blue In Green gewoon adembenemend mooi is). Bill Evans speelt daar Piano-stukken waar ik gewoon de repeatknop kapot druk door zoveel te herhalen, Miles en Coltrane spelen mooi in, bij die track besef ik echt dat ik Bill Evans snel moet gaan luisteren en aanschaffen (heb al 2 Cd's maar enfin, dat zijn er zowat 20 te weinig van hem neem ik aan), Blue In Green is gewoon de perfect Avond-Jazz-track. Perfectie op elk vlak!

All Blues is mijn 2de favoriet op deze Cd, Coltrane en Cannonball door elk geluidkanaals met Miles die er wondermooi door inspeelt: Een begindeun om meer dan U tegen te zeggen eigenlijk, een samenwerking die volgens mij gewoon door God gemaakt is in plaats van hen, ook de enige track op dit album die wat sneller is, vooral Coltrane op het laatst is gewoon om van te genieten, Miles sluit dan ook nog eens erg sterk af, de langste compositie op dit album en gelukkig maar, klopt werkelijk elke seconde. Een Jazz-trio die meer dan een Nobelprijs verdient alleen al voor die compositie.

Flamenco Sketches is deel 2 van Blue In Green, alleen doet Cannonball Julian Adderley deze keer mee, wel geloof me, rustiger/mooier dan dit trio bestaat gewoon niet, deze compositie vond ik vroeger altijd minder sterk maar achteraf gezien toch mijn 3de favo hierop. Vooral de 3 blazers doen het hier ongelooflijk mooi aan, deze keer geen Bill Evans (alhoewel hij daar ook goed komt) die het werk voor zich neemt, in tegenstelling tot Blue In Green is dit wel geen avond-track naar mijn mening, ik kan me herrineren eens in slaap te gevallen te zijn tijdens het luisteren van die track, niet dat het zo saai was, alleen een perfect rustige track, de beste op dat gebied in Jazz en hierbij natuurlijk ook op dit album.

Dit was het dan, mijn beschrijving van elke track, ik besef gewoon na het herlezen dat ik gewoon wat voor elke track voel hier, elke track heeft een plaats verovert in mijn Jazz-hart, elke track luister ik met meer dan plezier af, heb ik al erg weinig met Cd's in't algemeen. Terwijl ik dit schreef heb ik dit album gewoon herluistert (valt me nu opeens plotseling op), ene keer echt geconcentreerd, 2de keer als achtergronds-muziek, ik leer hier uit dat dit te Geniaal is voor alleen achtergronds-muziek. Een album waarvan elke seconde gewoon puur genieten is, composities en samenspelingen van de bovenste klasse, maar weinig Cd's die dit kunnen evenaren laat staan overtreffen. Miles Davis, John Coltrane en Cannonball Adderley voor het geweldige blaaswerk, Bill Evans voor het geniale piano werk, Paul Chambers op de bas en Jimmy Cobb op de drums. De perfecte formule voor een Jazz-plaat die eeuwen, millenia, eigenlijk voor altijd zal meegaan. Een werkelijke mijlpaal voor Jazz en de hele Muziek-geschiedenis, ook al luister je geen Jazz in't algemeen, dit zou je moeten kennen.

Ik kon geen betere beginplaat genomen hebben voor de start van mijn Jazz-reis.

*****

Omdat je hoger niet kan, mijn #2 in mijn Jazz-top10.

mooi stuk wederom, ik lees altijd graag je met bezieling geschreven stukken eazyfan

ja eazyfan, proficiat

16 jaar en grote liefhebber van dit meesterwerkje en natuurlijk jazz in het algemeen

puik

geweldig stukje eazyfan.
dit was ook mijn eerste kennismaking met jazz.
ik ben nu bitches brew aan het ''absorberen'',
er is geen twijfel mogelijk dat dit 2 meesterwerken zijn.

weinig aan toe te voegen, mijn favoriete (jazz)cd dit. bitches brew op de hielen volgend.
en eazyfan, bedankt voor je boeiende stukjes.

idd

de jonge eazyfan toont zijn klasse vind ik op mume. de jong heer is misschien wel de grootste jazz fan op deze site.

ik toon enorm veel respect voor iemand van toch maar 16 jaar, om deze lekkere koek netjes te formuleren

je verwacht van zo iemand dat ze naar die onnozele jump luisteren (en aapachtig meespringen ) of de commerciele briel opsporen maar den eazy is alvast heel goed bezig om een groots muziekliefhebber te worden.

nogmaals proficiat grote meneer

Dat denk ik nu net ook weer niet Die eer gaat naar Paalhaas en anderen. Maar bedankt voor je bericht en respect .

Ik denk niet dat je voor mij of anderen onderdoet hoor, eazyfan. Sowieso qua enthousiasme. Het verschil is denk ik dat jij nog in die geweldige ontdekkingsfase zit en nog bijna dagelijks geweldige nieuwe dingen tegenkomt, terwijl ik dat inmiddels al heel wat minder meemaak.