Miles Davis - Kind of Blue (1959)

paalhaas is ook wat ouder hé

enja, wat miles davis allemaal niet losmaakt bij mume

Wat speelt die Bill Evans toch een héél mooi stukje piano in Blue In Green. Ik neem wel aan dat iedereen Bill Evans kent, maar toch plaats ik zijn link hier, die man verdient op MusicMeter meer eer dan dat hij krijgt vind ik. "De man" in die track vind ik en van de medespelers op dit album (van de niet-blazers). Dankzij Blue In Green echt verslaafd geworden aan hem en daarna door zijn eigen albums. (alhoewel ik er tot nu toe maar 2 ken). Miles en John C. spelen daar ook echt goed maar Bill vind ik echt een stapje hoger qua spel, dat piano-deuntje mag dan wel "overgenomen" of herspeeld zijn, het blijft wondermooi . Alleen jammer dat die track wat beduidend korter is, had Bill daar nog wat langer op laten spelen . Maar voor wat het is geniaal natuurlijk.

Als hij dan nog zorgt voor dat onderbouwend deuntje in All Blues, dan weet je pas dat hij een ongelooflijk grote bijdrage leverde aan dit album, vroeger had ik vrij weinig met hem. Dan Blue In Green-verslaafd geworden en nu vind ik Bill Evans genialer dan Miles Davis (niet op dit album, wel in't algemeen). Ofja ik heb Bill wat liever dan Miles Laat me het zo zeggen. Alleen jammer dat hij vervangen werd door Wynton Kelly in Freddie Freeloader, nu heeft mijn hele Bill Evans-spreekbeurt hier wel een reden en sta ik niet gewoon te vertellen.

Waarom werd Bill Evans vervangen op Freddie Freeloader?

Damn, Eazyfan is hier precies de messias van de Jazzliefhebbers op deze site als ik al die berichten hier lees

Inderdaad jah, dat piano deuntje is geniaal Mede door dat mijn favoriete nummer. Geweldig gespeeld door Bill Evans, meesterlijk. Ook ik vind hem daar het beste spelen, beter dan Miles Davis en Coltrane.

Ach..waarom niet ?

4,5* --> 5*

Ik had echt helemaal niets van Miles Davis. Ik ben ook absoluut geen jazz kenner. De meeste jazz die mij ter gehore komt, vormen het skelet voor hypertechnische metal, gefreakte break-core of juist, ehm, Supersilent? Mastodon? Jagga Jazzist? Zappa? John Zorn? Nouja, dat dus.

Ik heb wel een stuk of vijf platen van Coltrane en eentje van Dolphy dus compleet nieuw is het niet voor mij. maar toch. Toen ik de LP van Kind of Blue zag liggen in mint condition voor een paar knaken heb ik dan ook niet geaarzeld. Door de publieke opinie ben ik aangezet to deze 'gok'.

Ik ga na 4 kanten zwart polymeer nog geen score geven maar het zal er vast een worden die zegt: wauw! Geen getetter maar toch veel uren aandacht.'

Dit album is niet je eerste vriendinnetje, het is het weerzien met je eerste vriendinnetje. Dat gevoel. Ik kan me niet voorstellen dat het iemand ooit onberoerd laat als John Coltrane begint te spelen op Blue in Green. Datzelfde gevoel heb ik bij de Village Vanguard-albums van het Bill Evans Trio. Het is allemaal helemaal wat het moet zijn.

Denk dat dit een album is wat iedereen een keer gehoord moet hebben. Zo'n artiest is Miles Davis in ieder geval wel.
Vind het best een fijn jazzalbum, al moet ik zeggen dat ik liever naar Miles bij Cannonball luister.

3,5 ster.

Geweldige kennismaking met jazz. Hoewel A Love Supreme ook in dat rijtje thuishoort is die beduidend minder toegankelijk met zijn vele freejazz-invloeden. Kind of Blue is jazz zoals iedereen het zich voorstelt en alleen al om de klassieker So What vijf sterren waard. Ik zie me al helemaal zitten in downtown Harlem ergens in een rokerige tent. Enige kritiekpuntje vind ik de vaak op zichzelf staande intrumentpartijen. Hoewel die op zichzelf echt heel erg goed zijn, lijkt het af en toe alsof de chemie wat kwijt is. Maar aan de andere kant, áls die gevoelsmatige chemie er is - grootste tijd - dan loopt het ook onwerkelijk goed. Voor een niet-jazzkenner als ik de ultieme ervaring en tevens springplank naar de diepte van het genre.

Dé perfecte plaat op momenten dat je rust wilt hebben. Het gevoel dat deze plaat op dat soort momenten oproept is niet met woorden te beschrijven.

4.5*

Ge-wel-dig album.
Heerlijke muziek, je wordt er zo rustig van.
Gewoon alleen prachtige muziek, zonder gezang.

Dikke 4.5

Vandaag gekcoht kon 2 nummers al goed dit word zeker niet lager dan een 4* .

asje dit een slechte plaat vind heb je geen verstand van muziek

Deze plaat is eigenlijk te goed om vaak te draaien, elke keer als ik Kind of blue hoor voel ik het door mijn lichaam stromen als een melancholische wonderdrank, je moet er wel voor in de stemming zijn en niet in een dipje zitten. Gelukkig heb je Miles platen Doo-bop en You're under arrest nog voor de uppers.

IK heb het nu 2 keer helemaal en 4 keer willekeurig geluistert en ik heb het gevoel hier nog heel veel plezier mee te gaan hebben. Ik waan me gewoon elke keer in rokerige jazz clubs, ik word er bijna gevoelloos van op een goede manier.

Dit is mijn eerste kennismaking met Miles Davis, omdat ik zag dat er zoveel op gestemd was.
Daardoor moest ik dit natuurlijk even checken en ik kan niet anders zeggen dan dat dit gewoonweg prachtig is.
Ik wil meer, meer en nog eens meer van dit !!
Heerlijk !!

Dit is inderdaad wel een hele mooie plaat. Ik vind het ontzettend rustgevend , ik luister het altijd tijdens het leren (normaal leer ik nooit goed met muziek, hiermee wel) of als ik gewoon op m'n bed lig (meestal met koptelefoon). Ik geef er 4,5 sterren voor.

Wát een contrast met je top-10

Ik luister dit album vaak na het uitgaan, ongelooflijk relaxt. Het grijpt je (mij iig) niet echt aan op emotioneel vlak, maar dat hoeft volgens mij ook niet. All Blues is zo'n heerlijk nummer, het lijkt wel of het pianospel/ de bas continu tegenstrijdig zijn met Davis' saxofoon.

Ik heb verder totaal geen jazz-kennis. Ik wil er sowieso nog eens induiken. De reden is Kind of Blue.

4,5*.

Je jazz-kennis mag je zeker wel verdiepen want Miles Davis speelt trompet en geen saxofoon. Je hoort de fenomenale John Coltrane.
Verder heb je volledig gelijk en is All Blues een fantastisch nummer.

en hij staat nog wel op de voorkant, met . . . . . jawel: een trompet!

Leuk om eerst verpletterd te worden door deze, en dan even tot rust te komen met deze..

Wat een geniaal stukje muziek weet Miles Davis toch te brengen met deze plaat. Het straalt een en al sfeer en gevoel uit. Het klinkt zo lekker. Heerlijk om 's avonds op te zetten en je in gedachten te wanen in een rokerig jazz cafe laat op de avond. Een en al schoonheid, dit album. En muziek-technisch steekt het ook perfect in elkaar.

Eén keer geluisterd en ik ben toch wel teleurgesteld nu. Ik had er veel meer van verwacht, kan misschien nog groeien? Ik hoop het althans. Ik geef 'm nog kansen, het was nu ook niet zó slecht om er mij de volgende maanden niet meer aan te wagen.

Mijn eerste jazzplaat, en nog steeds een van de allermooiste. Een prachtintroductie voor het mooiste muziekgenre op deze aardkloot, en ook zeker een aanrader om na te spelen als beginnend jazz-trompetist of saxofonist (of welk instrument dan ook eigenlijk). 5* met vlag en wimpel.

Toch maar een 2,5* in positieve zin. Het is allemaal prima, maar ik mis de ervaring die door zovelen hier beschreven word.

Het is zeker een fijn schijfje.

Hij luistert lekker weg.

Mwah, ik vind het een beetje een huis, tuin en keukenjazzplaat. Ik ben absoluut geen expert op jazzgebied maar deze klinkt zo'n beetje zoals je mag verwachten van een jazzplaat.

Ik heb ook Sketches of Spain en Bitches Brew van Miles en die vind ik toch stukken mooier / spannender dan deze. Het is allemaal wel goed gespeeld natuurlijk, maar toch......

maar toch..... die sfeer, die solo's, die melodieen