Miles Davis - Kind of Blue (1959)

ter verduidelijking voor iedereen en zodoende een moderator zo meteen al deze zooi kan verwijderen:

ik vroeg aan carolaah welke sax speler ze kon waarderen aangezien adderley en coltrane een ander geluid hebben (ze bespelen hier ook nog eens een ander type saxofoon).

dit werd naar ik aanneem verkeerd begrepen door vin13 die waarschijnlijk ten onrechte dacht dat ik zelf niet wist wie erop saxofoon speelden om vervolgens informatie verschaffen die niet correct was.

dat was alles

Haha wat een ophef.. Ik zie alweer dat ik überleek ben op dit gebied,
ik heb geen idee wat het eigen geluid van Coltrane en Adderley precies inhoudt, daarvoor moet ik nog even wat meer Jazzmuziek beluisteren. Dus wellicht kan ik over een tijdje daar een ontwikkelde mening over vergen .

Voor nu, vind ik alles mooi klinken ongeacht wie er achter zit

Mijn eerste kennismaking met Jazz, en moet zeggen dat het erg lekker in het gehoor ligt, piano en drums die maar voort blijven knabbelen, en dan met die saxofoon erdoorheen, heerlijk!

Vergeet niet de trompet

Zeer binnenkort kom er een 50 years anniversary edition uit - met jawel een mooi boek en een 180-grams blauw vinyl editie (uiteraard ook een cd - for those who'll never learn).

Ik weet al wat ik van de goed-heiligman ga vragen - la'k alvast mijn gedrag daarop afstemmen.

Kind of Blue... een hele moeilijke plaat voor mij. Moeilijk om echt goed te kunnen waarderen, en moeilijk om nou precies erachter te komen wat ik er nou eigenlijk van vind.

Deze plaat is een beetje als mijn zusje: het kan een leuke meid zijn, maar soms doet ze dingen dat ik denk... waarom doe je zo?
en soms denk ik van: je kan veel leuker zijn dan je nu bent....
En zo is het ook een beetje met deze plaat. Ik hoor er genoeg leuke stukken tussen zitten hoor, maar sommige stukken vind ik of niet veel voorstellen, of maar een beetje moeilijk gedoe, of ongeïnspireerd, of gewoon weinig voorstellen. Dat kan natuurlijk aan mij liggen, maar ja, dat vind ik nou eenmaal, en daar moet u het mee doen.

Dat betekent niet dat ik het echt slecht vind, ik hoor ook genoeg goede dingen. Ook weten ze altijd wel een bepaald beeld bij mij te vormen, wat ik mooi vind.
Bij het eerste nummer vind ik de titel perfect gekozen, vind het wel een beetje vrolijk nummer, maar ook wel met zo'n 'so what'-attitude. Ik kan er niet de vinger op leggen waardoor dat precies komt.
Het tweede nummer kan ik niet veel mee.
Maar het derde nummer vind ik een heel droevig liedje, waar ik me een beeld bij vorm van twee geliefde die ongewild elkaar moeten verlaten.
Het vierde nummer vertelt over een persoon die een gestresst leven heeft en best wel haastig is enzo.
En bij het vijfde nummer stel ik me een man voor die heel eenzaam door de straten van een of andere stad rondslentert...

Dat is allemaal niet echt ergens op gebaseerd, dat is slechts het beeld wat het bij mij schept.
Toch kan ik deze plaat niet hoger dan 3 sterren geven, daar vind ik hem gewoon niet mooi genoeg voor.

Overigens vind ik de bas en drums op deze plaat niet veel toevoegen... En vind ik het laatste nummer toch best mooi

Ben niet zo thuis in de Jazz en kreeg deze cd als aanbeveling.
Maakt me eigenlijk nix uit wat het is, dit is gewoon goed, je hoort het vakmanschap er af, verder is het ook goed opgenomen.
Ben hierdoor ook wat meer naar Jazz gaan luisteren, liefst wel zonder zang en waar ik nog enigzins melodie kan onderscheiden

@Arie

Waarschijnlijk ben je nog niet zo thuis in de Jazz . Dat is ook niet zo erg want op mijn 17e luisterde ik alleen nog maar Metal en andere herrie. Je zult merken dat je deze cd als je ouder wordt meer gaat waarderen. Luister eens naar John Coltrane A love supreme .Ik denk dat deze cd jou meer kan bekoren. Overigens Arie de drummer op Kind of Blue wordt gezien als een van de beste ooit. Deze cd wordt zo ie zo als de beste Jazz plaat ooit gezien. Wat niet wil zeggen dat jij geen afwijkende mening mag hebben natuurlijk.

ondanks dat je niet alles van haar snapt, maar zeg eens: van wie hou je uiteindelijk het meeste , wie koester je uit eindelijk het meeste.... Is dat niet iets wat in de loop der jaren meer is gaan worden. Wie wil je vaak beschermen. Wordt je nooit boos als mensen iets verkeerds zeggen over je zusje. terwijl toen je 13 was vond je (waarschijnlijk) je zuster stommer, dan nu en toch.....

Een hele mooie vergelijking met Kind of blue. Je hoeft niet alles te begrijpen. Want uiteindelijk, zal dit misschien ook een van dier baarste platen kunnen zijn die je kent. Ondanks je hem nog steeds niet snapt.

Ik heb precies dat gedaan en het wil me nog steeds niet zó pakken

Als je dit album minder dan 5 sterren geeft, moet je het nog maar een aantal keren gaan luisteren, je bent op de goede weg!
Dit album (en ander werk van Miles) is voor mij een geweldige oefening geweest in het ontdekken, ontwikkelen en groeien. Het besef dat er een wereld achter de wereld is die je nu nog kent. Blijven luisteren, geen pre-gedefinieerde standaarden aanhouden, maar zonder enig oordeel de muziek door je heen laten vloeien en je geest mee laten deinzen.

Die filosofie, het ontdekken en doorgronden van jazz, heb ik geprojecteerd op andere aspecten van mijn leven. Tegenwoordig als ik iets wonderlijks ontdek, een slim idee, een wandeling door het park, een prachtig schilderij, dan denk ik.. "dit is jazz!"

Een zalige plaat die voor mij meer is dan alleen muziek.

Ik kan dit ook echt meerdere achter elkaar luisteren, en in deze heerlijke plaat blijven hangen! Ook als ik de eerste tonen van dit album heb geluisterd heb ik serieus de drang om dit te moeten afluisteren.

Bedankt voor de tip, ik zal hem zeker eens proberen.
Ik ben inderdaad niet zo thuis in de jazz, maar ik geef het wel een kans. En ik hoor soms nog best mooie en goede dingen.
Maar dat die drummer een van de beste ooit is, dat kan er niet aan horen, niet aan dit album in ieder geval. Ik geloof je best hoor, misschien luister ik wel gewoon heel verkeerd. Overigens zei ik niet dat ik de drummer slecht vind. Vind het alleen weinig toevoegen aan het album.

@Arrie - als ik je een tip mag geven, zou ik je deze films (films??? - ja films!) willen aanraden:

* Ascenceur pour l'échafaud (Louis Malle) uit 1956 - met muziek van Miles Davis (hele score is in zes uur tijd door Miles met Franse musici opgenomen).
* 'Round Midnight (Bertrand Tavernier) uit 1986, over Dexter Gordon
* Bird (Clint Eastwood) uit 1988, over Charlie Parker.

Krijg je ook wat sfeer mee.

Films? Hmm interessant! Ik zal eens hier in de videotheek gaan kijken. Ik kijk niet vaak films, moet ik zeggen. Maar dat komt ook doordat m'n ouders totaal geen film-mensen zijn. Ik vind het wel hartstikke leuk om films te kijken hoor. Dus ik zal er eens achteraan gaan.

Ik vind het zo leuk om allerlei tips te krijgen van anderen.

onverslijtbaar. magistraal.

Mooi, boeiend, rustgevend, genietbaar, fantastisch, schitterend. Allemaal woorden die bij deze plaat passen. Ik ben nu nog aan het groeien in de Jazz, maar dit is zeker een fantastische plaat.

Voorlopig zet ik hem op een 4, maar ik denk dat dit stijgt naarmate ik zal luisteren.

4*

Absolute top plaat.

So What blijft een geweldig nummer.
Men speelt het nog steeds, van rockbands tot hip-hopacts.

Deze zonet gekocht. In de uitgave met het bonusnummer, in de juiste pitch en remixed on an all-tube three-track machine, an old Presto much like the one used for the original recordings, wat een voller en waarheidsgetrouwer geluid zou moeten geven.

Klassieker van Miles, met een top bezetting. Een album die standaard in de collectie van welke muziek liefhebber dan ook thuis hoort. Prima voor bij de 1ste kennismaking met Jazz.

Ahem...deze maand was er al een superdeluxe uitgave (compleet met LP en DVD) en volgende maand een 'reguliere' dubbel-cd-uitgave compleet met outtakes en uitgebreide linernotes...schijnt nog weer beter gemastered te zijn dan de 1997-versie...

Deze klinkt in ieder geval al heel erg mooi. En ik heb 'm maar 7,5 betaald.

Wel leuk dat ze blijven energie steken in het zo goed mogelijk deze muziek op CD (en/of LP) zetten.

Raad gevraagd aan Jazz-kenners...

ik heb deze cd - samen met Waltz for Debby van Bill Evans - dit weekend "zot" gespeeld... 2 cd's die ik dus heel erg mooi vind. Weet iemand nog van die rustige jazz-cd's die ik wel zou kunnen apprecieren...?

Ascenseur Pour L'Échafaud - M. Davis
Porgy & Bess - M. Davis
The Complete Village Vanguard Recordings, 1961 - Bill Evans (daar zit Waltz for Debbie al bij in, ook op twee albums verkrijgbaar).

Voor liefhebebrs van Miles Davis' muziek.

In 1995 heeft jazz-vocalist Caasandra Wilson, een plaat uitgebracht waar ze tekst over bestaande Davis' tunes heeft gezet.
Een echt heel relaxte plaat.

zie: http://www.musicmeter.nl/album/146042

-http://www.musicmeter.nl/al...
-http://www.musicmeter.nl/al...
-http://www.musicmeter.nl/al...
-http://www.musicmeter.nl/al...
-http://www.musicmeter.nl/al...
-http://www.musicmeter.nl/al...
-http://www.musicmeter.nl/al...
-http://www.musicmeter.nl/al...
-http://www.musicmeter.nl/al...
-http://www.musicmeter.nl/al...
-http://www.musicmeter.nl/al...

even door mijn lijst gelopen, en dit valt allemaal onder rustige licht melancholische jazz...met een beetje moeite zijn ze allemaal te vinden en te "begrijpen" succes en als je nog meer nodig hebt hoor ik het wel

Ach wie is er niet begonnen met dit album. Je kent de beroemde titel maar bent geen fan van jazz muziek, teveel gefriek.
Dat komt dit album tevoorschijn als je op een natte zaterdagmiddag in de tweedehands bakken staat te zoeken. Je neemt hem mee en draait hem als je thuis komt. Mmm wel aardig vooral die Flamenco Sketches. Daarna gaat hij weer in de kast. Jaren gaan voorbij en je hebt inmiddels veel meer jazz geluisterd. Mingus, Parker, Dolphy, Bill Evans, Art Blakey en natuurlijk Coltrane. Je bent een liefhebber geworden en luistert opnieuw naar Kind of Blue. Pas na het luisteren van al die jazz grootheden valt uiteindelijk het kwartje en ontroert dit album je van 1-6. Je ziet dat je nieuwe helden allemaal hebben meegespeeld. Adderley, Evans en Coltrane en je glimlacht.
Had je toen niet gezien die hoes.
Soms wandel ik op een mistige ochtend met Kind of Blue op de MP3 en wordt overvallen door een gevoel van melancholie.
Zo belangrijk en zo mooi kan muziek zijn. Voor de twijfelaars onder U, mis dit album niet.

staan een paar hele sterke albums bij (m'n top 10)

...toeval.

Overigens jammer dat je slechts je top 10 bekend maakt..