Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Net dit album vol bewondering zitten luisteren; ik verwachtte er natuurlijk wel al het nodige van. Want wat een geweldige artiesten doen hier aan mee, het eindproduct is dan ook verbluffend. Miles Davis op de trompet als leider is grandioos, maar ook de piano en de saxen maken dit meesterwerk compleet. Muziek om bij weg te dromen maar ook zeker om in een serieuse bui naar te luisteren. Elke minuut is het genieten, zelfs de stiltes die vallen zijn mooi.

Hoezo meerdere artiesten? Waarom staan ze dan niet bij de featurings?

Producers staan toch ook niet bij gastartiesten?

Dit is gewoon in gespeeld door Miles Davis' bij elkaar gezoecht kwintet, waaronder Coltrane.

Producers zijn geen artiesten, nee.

Het mooiste aan Jazz muziek is dat het niet echt uit maakt wie er op welk album mee doen. Het draait gewoon puur om de muziek, en het word
nogal vaak vergeten dat het alleen om de muziek draait door de mensen en artiesten.

Dus het maakt volgens mij helemaal niet uit wie welk geluid maakt.
Zolang het maar lekker klinkt. Vind het een beetje nutteloze discussie.
Voor zo ver je het een discussie kan noemen.

Kind of Blue is opgenomen in de periode dat Miles Davis met oa Coltrane samenspeelde - het is één van de mooiste periodes in zijn carriere. Die periode is uitgebreid beschreven, gegevens van opnamesessies en musici, in een boekwerkje in deze box 6 cd's - eerst de omvang van 1 cd (earbook), maar dik, nu twee cd's boven elkaar, dunner (ben ff de naam kwijt) ca 50 euro. Veel geld, veel muziek.

BTW: Rudy van Gelder (producer) heeft veel mooi poetswerk verricht bij het remasteren van opnamemateriaal.

Ik weet het nog goed, het was op een zondagavond, en ik had echt geen flauw benul welke muziek ik eens zou beluisteren. Ik had zin in iets nieuws, iets wat ik nog nooit geprobeert had, iets waar ik totaal onbekend mee was. Ik wou eens geen Metal of Rock horen. Ik kende ook al genoeg Hip-Hop, en ik was ook al bekend met bepaalde sterke Folk platen. Ook in bepaalde genres uit de electronische muziek had ik me al verdiept. Ik had dus echt geen enkel benul welke muziek ik moest gaan opleggen. Plots kreeg ik het gekke idee om mij in Jazz te verdiepen. En ik ben mezelf nog steeds dankbaar dat ik dat gekke idee heb gevolgd, want mijn reis door de wereld van de Jazz is echt de mooiste muzikale reis die ik gemaakt heb (en nu nog aan het maken ben).

Het is allemaal begonnen met dit album hier. Omdat hij hier op nummer 1 stond in de Jazz-toplijst, ben ik me gaan storten op deze plaat. Dat kon niet verkeerd gaan dacht ik. En inderdaad, het ging niet verkeerd. Het eerste nummertje begint met een basslijntje, en daarna valt het thema van het nummer in. Wanneer de eerste saxofoon solo's te horen waren, was ik verkocht. Dat ik me nog nooit eerder verdiept had in Jazz! De relaxte sfeer die dit plaatje uitstraalt is echt geweldig om na een zware dag helemaal tot rust te komen en weg te dromen.

De muzikanten beheersen hun instrumenten zo goed, het is echt wonderbaarlijk! Eerst gaf ik dit plaatje een 4, wat natuurlijk veel te weinig is voor zo'n klassebak. En nu staat het op een 5, wat dit album absoluut verdient! Dit is gewoon een plaat die je kan blijven luisteren, en steeds jezelf weer verbazen door de schoonheid van de muziek. Als het nu gaat over de saxofoonpartijen, de piano-stukjes, de passende drums, of de speelse basslijnen, alles aan deze plaat klopt! Het is dan ook zeer terecht dat dit gezien wordt als één van de beste Jazz-platen ooit! Respect!

Devoo, zeer herkenbaar, die eerste paragraaf van je. Ik heb deze ook al een paar keren mogen beluisteren en - hoewel ik de ballen ken én begrijp van jazz - kan ik wel naar waarde schatten welke goede muziek hier gepresenteerd wordt. Toch tof, die "ontdekkingen". Miles Davis, een grote meneer.

Er valt volgens mij niks te kennen of begrijpen aan Jazz Gewoon genieten van de muziek lijkt me de boodschap die dit album uitzendt.

Dardan, de nagel op de kop slaan, noemen ze dat. Niet te veel analyseren, gewoon ervan genieten. Vanwege een metalhead, de Sir. Ik luister er momenteel naar in het kader van "laat mijn kop gerust en los het zelf op"... . Zeer lange dag met overdosis zenuwen en stress gehad vandaag.

Als we de vertelsels van de geschiedschrijvers der jazz mogen geloven, is deze Kind Of Bleu best een ironisch gegeven. Hoeveel verhalen bestaan er immers niet waarin Davis als een losgeslagen wildebras overkomt? Mensen als hij, Baker of Parker doen de vraag oprijzen waarom er nooit sprake is geweest van een spreuk als 'Seks, Drugs & Jazz' in plek van de Rock & Roll variant.

En toch was deze Davis een meester in het maken van verstilde jazz, rustige muziek die zelfs brave huismoeders niet op de zenuwen zal gaan werken. Neem nu de manier waarop hij zijn spel brengt, als groot liefhebber van het woord toeteren kom ik hier bedrogen uit want Davis... tja die doet iets meer dan gewoon toeteren. Hij lijkt te fluisteren in die trompet van hem, het is haast met dezelfde tederheid waarmee je een schouderklopje geeft dat hij blaast. Gevoelig, een beetje hees en vooral intens, die trompet klinkt exact zoals ze hoort te klinken.

Ook de rest van zijn groep lijkt me maar al te goed te beseffen wat Miles met deze Kind Of Blue bereiken wil. Evans bijvoorbeeld doet weer waar hij zo goed in is, de muziek doen veranderen in iets meer, de sfeer van het moment vatten en daar op inspelen, eigenlijk gewoon meegaan in de mood van Miles.

Die mood komt ook weer erg filmisch over moet ik zeggen, hij bewees het al met Ascenseur pour l'échafaud maar ook hier opnieuw weet hij beelden op te wekken. Een half opgerookte sigaret die verder puft in een asbak, zacht klinkende glazen wijn, donkere kroegen waar melancholie door de lucht galmt... het passeert allemaal de reveu wanneer ik de ogen sluit.

Overigens is het maar al te normaal dat dit plaatje iets magisch is gebleken, als je zowel Adderly, Coltrane als Evans bij elkaar weet te schraren en je zelf nog eens Miles Davis heet... falen was geen optie met deze verzameling aan talent me dunkt.

Hoe dan ook een meesterwerk van het zuiverste water waar ik waarschijnlijk tot het einde mijner dagen van zal smullen

Dat vind ik het bijzondere van veel Jazzmuziek. Stop eenzelfde verzameling 'grootheden' binnen een ander genre in één groep en het geeft een matig resultaat: iedereen wil zijn punt maken en dat gaat nu éénmaal niet. Binnen de pop, rock e.d. heb je vaak dat 'grootheden' samen iets doen en over het algemeen valt dat erg tegen. Het lijkt dat slechts in de Jazz de mensen hun ego thuis kunnen laten.

volgens mij is dat samen met een trompetje en een pakkie shag zo'n beetje het enige wat ze meenemen naar een sessie.

maar ik begrijp wel zo ongeveer wat je bedoelt..

zelf bedacht?...leuk

Zitten we weer eens op één lijn!

Vanwaar al die twijfels omtrent mijn schrijfsels? Straks krijg ik nog last van een pretfrit-syndroom waarbij ik niks meer aan mijn klavier durf toe te vertrouwen uit een schrik om niet origineel te zijn (dat pretfritsyndroom heb ik overigens helemaal op mijn ukkie bedacht )

Net begonnen met serieus jazz luisteren... Ik kreeg als aanrader van een vriend om met dit album te beginnen.
Nu is jazz nog helemaal nieuw voor mij, mijn eerste indrukken zeggen dan ook vrij weinig aangezien ik nieuw ben in dit genre.

Wie o wie kan mij aan meer goede jazz titels helpen?

(A Love Supreme heb ik ondertussen ook)

Wellicht is 'Time Out' van 'The Dave Brubeck Quartet' een mooie volgende voor je

En je kan altijd nog dit topic: Genres >> Overigen >> Jazz
Door spitten staan genoeg tips in.

kijk ik ben een progliever. ik hou van redelijk drukke muziek met gevoel uiteraard. maar zelfs van de allermooiste prog moet je soms even bedaren. soms heb je geen zin in supersonische snelle melodiëen. soms heb je gewoon zin in iets lekker rustig.

dit album zorgt daarvoor. heerlijke klanktapijten met natuurlijk de gebruikelijke blazers. muziek die als een soort stofzuiger even de gedachten wegzuigt en laat plaatsmaken voor die gedachte aan de rustige herfstdag,lekker monopolie spelen met het tikken van de regen als muzikale ondersteuning, of mischien zelfs wel die ene vrouw die je nooit hebt kunnen krijgen, wie weet.

neem nou bijvoorbeeld eens blue in green. een rustige piano,een heerlijke snerpende trompet. als rustig alpenwater voortkabbelend. of het eerste nummer(so what), weer die geweldige piano die ditmaal een rustig maar speels ritme ter gehore brengt. ondersteunt uiteraart door de trompetten en geweldig drumwerk. echt grote veranderingen in sfeer en tempo worden niet gemaakt en gelukkig maar want het slome tempo past als een handschoen en geeft het muziek zijn bijzonder karakter. jazz druk gepriegel op de milimeter ik dacht het toch niet.

conclusie : deze muziek laat je vooral ontspannen en de beroeringen van elke dag vergeten. laat deze muziek rusten in je hoofd en voel het rustige schouderklopje der brilliante jazz. ik kan weer 4.5e ster aan mijn inmense sterrenhemel toevoegen.

Wisten jullie dat de nummers op dit album in een take zijn opgenomen op het laatste nummer na?

Beste instrumentale album ooit in mijn optiek.

Voorzover ik weet is dit slechts een hardnekkig gerucht. Aangezien er voor de opnames van dit album zo goed als niet is geoefend gingen de meeste eerste takes (behalve die van het laatste nummer!, vandaar dat die er nu als bonus op kan staan) niet gelijk goed. Er bestaan inderdaad geen complete andere takes van de andere 4 nummers.

heerlijk, hier kan de hele dag naar luisteren.

Wat is So What een mooi nummer, bergen kippevel!

De rest van de muziek kan ik nog niet zo goed doorgronden, maar ik houd vol.

Deze plaat, of is het gewoon het genre jazz in het algemeen, is niet echt mijn ding. Ik moet nu wel zeggen dat dit mijn eerste jazz-plaat is, maar toch... Ik krijg hier helaas geen gevoel bij en ik word er zelfs 'blue' van zonder dat ik mij zelfs in deze muziek kan inleven. Jammer maar helaas.

Misschien kun je 'ns beginnen bij Pat Metheny of het Esbjorn Svensson Trio, grasduinen in jazzrock of fusion (Weather Report), rondneuzen in Blue Note-platen uit de jaren '60...
Volgens Bartjens moet je vroeg of laat deze plaat weer opzetten en (ik hoop het..) gaan waarderen.
En anders moet je 'ns op een troosteloze regenachtige dag Blue in Green opzetten, als je daar niet 'blue' van wordt weet ik het ook niet meer!

Net voor de eerste keer dit album beluisterd. Ook mn eerste Jazz album dat ik beluister. Het klinkt allemaal erg mooi maar het wordt nergens echt spannend voor mij. Vrij logisch aangezien ik eigenlijk alleen maar hiphop luister. Ga dit zeker nog een paar keer beluisteren en savondslaat is dit sowieso wel fijn om te luisteren. Eventjes tot rust komen voor je gaat slapen.

Ik hoor wat de rest ook hoort: heerlijke muziek!! Wat een genot om hier naar te luisteren zo 's ochtends vroeg (draai het nu voor de tweede keer).

Wat een plaat zeg!
#3 is echt heerlijk, zo rustig, zo fraai
Verhoogd naar 4,5*, mischien komt dit album zelfs in m'n top 10!

Geweldig album, vooral met dit weer is het erg prettig om te luisteren, Miles Davis op zijn best vind ik.