Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Hij geeft zelfs nog toe dat Jazz zijn ding niet zal worden.

Ja dat is idd stom, nu iig niet. Komt misschien nog.

@Kadafi - zou je bijna de tip willen geven ga eens Risken of de Kolonisten van Catan spelen en draai Davis daarbij; bij mij werkte dat (maar goed dat was in de tijd dat de lucht nog schoon was, sex vies, mensen een hart van goud hadden en CDA gewoon nog KVP heette).

Je hebt iig da real thing geprobeerd en niet dat vreselijke Gare du Nord (Sex 'n Jazz) of andere aftreksels.

Nu noem je mijn favoriete bordspellen op, die ik ooit wekelijks speelde , dus dat kan bevallen met dit album erbij. Moet ik wel oppassen dat ik de muziek niet ga associëren met de belevenis van die spellen.

..je poep nog met lange oe schreef, condooms met de riek laaide, vrouwen okselhaar in een paardenstaart droegen en de PVV nog gewoon NSB heette..

Het helpt inderdaad om bij de wat moeilijkere ongestructureerde jazz om niet op zoek te gaan naar "de melodie" of "structuur" of wat er dan wel niet zo goed en mooi aan is

....doe inderdaad iets anders, en laat het langzaam op je inwerken en na een luisterbeurtje of 3 ga je daarna een keer aandachtig luisteren en dan zul je merken dat je de jazz makkelijker tot je neemt.

tsja,..dat kost tijd en vraagt mischien gedult en dat is natuurlijk niet vet cool, te gek enzo..(ik word oud...)

Pure jeugdnostalgie!
Mijn vader draaide (/draait+trompet covert) dit album vaak, doet me altijd denken aan pizza eten. (don't ask.)

Geen idee of ik de muziek écht 5* waard vind, maar ik word zo happy van dit album dat ik het qua hoe-graag-wil-ik-het-album-luisteren toch echt een 5* ga geven!

Ik vind deze c.d. ook slaapverwekkend, maar dan in positieve zin. Ik kom dan helemaal tot rust.

Berichten en wat gechat verwijderd

Een jongeling die ondanks een andere smaak de guts heeft om een jazzplaat uit te proberen, hetgeen te prijzen valt, mag wel een wat andere benadering van de liefhebbers verwachten toch? Het kan nu eenmaal zo zijn dat iemand dit (nog) niet leuk vindt.

Prachtig album van Miles Davis de beste van wat ik tot nu toe heb mogen horen van hem

Ondanks dat ik nog wat moeite heb met de vrije stukken kan ik nu wel zeggen dat dit album erg relaxed kan zijn. En zo vrij is dit volgens mij nog niet eens als je het vergelijkt met John Coltrane op A Love Supreme, dat is pas echt moeilijke kost voor me.

Het tweede deel (vanaf Blue in Green) is iets minder geïmproviseerd en ligt mij als jazz ontdekker (die nog niet zo kickt op improvisatie) daarom wat beter. Blue in Green is werkelijk prachtig. Wat is het samenspel van een ingetogen bescheiden piano in combinatie met het vol overtuiging gebrachte snerpende geluid van de trompet toch heerlijk! Voor all blues geldt precies het zelfde. Goede sfeermuziek!

Same here, als beginnend Jazz-fan (met een hoofdletter ) is dit echt een heerlijk album.

Slaapverwekkend is 'ie inderdaad - niet in negatieve zin, maar ook niet echt in positieve zin. Het is een fijn album dat makkelijk wegluistert en me met een tevreden gevoel achterlaat, maar dit subgenre van jazz spreekt me een stuk minder aan dan de bebop op Milestones of de albums van Thelonious Monk. Dát is pas een genot om naar te luisteren!

Ik kan me best voorstellen dat mensen dit album wat tam vinden, maar je doet dit album mijns inziens pas recht door het in de tijd te plaatsen. Ga terug naar 1959 en je zal weinig muziek vinden met een soortgelijke sfeer en impact. Het overstijgt het genre Jazz. Wat dat betreft vergelijkbaar met het Requiem van Mozart.

Er zijn zo van die Albums die algemeen gezien worden als grensverlegend binnen de moderne muziek. Dit was een van de eerste.

Miles Davis groeide op in St Louis waar hij op jongeleeftijd van zijn oom een trompet kreeg. In zijn auto-biografie zegt hij "Het mooiste moment in mijn leven (met kleren aan) was in 1944 in St. Louis toen ik Diz en Bird voor het eerst samen hoorde spelen."
Hij verhuisde naar New York om een opleiding tot klassiek trompetist tevolgen, maar in de praktijk kwam daar niet veel van terecht. Hij was het meerendeel van de tijd te vinden in de Jazz-clubs op 52nd street waar hij de muziekale bezigheden van Bepopgrondleggers Dizzy Gillespie en Charlie Parker op de voet volgde.
Zelf toetert hij er ook al aardig op los en vanaf 1948 leidt hij zijn eiegen groepen, zijn samenwerking met Gil Evans resulteerd in Birth of the Cool. Daarna begint hij een kwintet met oa John Coltrane. Davis voelde zich niet helemaal op zijn gemak met de complexe taal van de bebob, de hoge snelle tonen in zijn spel maakten steeds vaker plaats voor meer melodie, dit was de opmaak naar Kind of Blue toe.

Toen het Album in 1959 werd opgenomen was dat "klusje" in 9 uur geklaard, zeer opmerkelijk want de band had de nummers nog nooit eerder gespeeld.
De 5 Jazz iconen Evans, Coltrane, Adderley, Chambers en Cobb haalden tijdens die 2 sessies onder leiding van Davis het beste van hun kunnen tot dan toe uit zichzelf.
Alle nummers zijn in 1 take opgenomen behalve Flamenco Sketches daar hadden ze er 2 voor nodig.

5 nummers die een heel erg melodieus en harmonisch geheel vormen en Jazz een nieuw gezicht gaven.
Van af het openings nummer So What laveert het album door een scala van stijlen. Wonderschoon pianospel onder de droevige klanken van Davis trompet in Blue in Green de rustige Latin invloeden op Flamenco Sketches en het harmonisch hypnotiseerende ruim 11.30 min. duurende All Blues.

Een mijlpaal in de muziek geschiedenis waar velen hun inspiratie uit hebben geput.

5* is wel het minste dat eik hiervoor kan geven.

Ik ben absoluut geen jazzkenner. Kijk maar naar mijn persoonlijke top tien. Dit album vind ik echter zo ontzettend mooi. Vooral de sound is geweldig. Het klinkt eenvoudig en warm tegelijk. Als je het volume hoog zet, is het net alsof de band in je huiskamer speelt.

Melodieus zit de plaat erg mooi in elkaar. Als rockliefhebber mis ik vaak dynamiek in jazzmuziek. Bij deze plaat heb ik daar absoluut geen last van. De composties blijven spannend en het geheel klinkt ontzettend puur. Nergens geforceerd gefreak. Nee, gewoon een prachtige plaat die de jazz wat mij betreft ontstijgt.

Miljaar wat is dit een schone plaat . Zalig als achtergrond, zalig om intens naar te luisteren, zalig om buiten op te zetten,... Deze cd verdiend wel een plaatsje in mijn top 10. En uiteraard horen de volle 5 sterren daar ook bij.

Vandaag origineel gehaald bij de FRS en gelijk opgezet. Nu komt het album pas echt tot z´n recht. Genieten, echt waar. De ride hoor je net alsof het recht voor je neus staat, bij alle instrumenten eigenlijk. Het lijkt net alsof ze in je huiskamer staan. Dit album had ik paar maanden geleden iets te laag ingeschat, heb hem op 4 sterren staan, dit gaat zeker naar 5 sterren en een plek in mijn top 10. Mooi!

De opnamekwaliteit is inderdaad erg groot. Ik heb dit album eens op een 'high-end' geluidsinstallatie beluisterd. Je weet niet wat je meemaakt, zo goed klinkt dat.

Eén van de grote voordelen van de grote vaardigheid van de Columbia-technici én het was een "eenvoudige" opname; microfoons goed plaatsen en spelen maar tot er een goede 'take' is!
En verder is natuurlijk elke noot raak met deze mannen!

als je dat bevalt moet je wat ecm werk gaan beluisteren

Meh... ...alleen als je van die soft-focus echo houdt...op Kind Of Blue is het alsof Adderley en Coltrane (op All Blues!) zachtjes in je oorschelp blazen...ik daag je uit zo'n 'directe' ECM-opname te vinden!

ach, kom op zeg...je overdrijft

Natuurlijk zijn er van die "soft-focus" ecm opnames. Zeker die uit de jaren 80 en begin jaren 90 worden soms volledig om zeep geholpen door de galmende productie. maar vergeet niet dat dat toen ook door het publiek gevraagd werd. Ook andere jazzlabels laten in die jaren die semi romantische softe fusion sound horen.

Maar als je een directe ECM productie wil horen probeer dan de "Conference of the Birds" van het Dave Holland Quartet eens. En zo zijn er nog tientallen zo niet honderden te vinden die niet de soft-focus behandeling hebben ondergaan.

Ik heb een aantal ECM cd's waarbij het "lijflijk aanwezig zijn" gevoel toch echt vele malen groter is dan op Kind Of Blue.

pretfrit-->ik ga je tip 'ns checken! Ik kan me niet voorstellen dat muzikanten 'lijfelijker' aanwezig kunnen zijn dan op mijn Kind of Blue-LP zonder ze persoonlijk uit te nodigen!

Ook op Verve zou ik zonder problemen een aantal kunnen noemen: o.a. Shirley Horn, Ray Brown Trio (The Sax Players - met verschillende saxofonisten); en ook de jazz-opnames op het Nederlandse Turtle Records (o.a. Tony Overwater en Yuri Honing) zijn niet te versmaden. Ongetwijfeld nog meer, maar jazz staat in de woonkamer.

Ik zal dan maar toegeven dat die "ouwe" jazzopnames wel een eerljike en eenvoudige charme hebben die heden ten dage zeldzaam is, en alleen daarom al bijna het aanschaffen waard zijn.

Mensen die dit mooi vinden (en dat zijn er nogal wat) moeten ook eens Shelly Manne & His Men - At the Blackhawk Vol. 1 (1959) gaan beluisteren. Hele mooie opnames.

Samen met deel 2 t/m 5 zowel Core- als Crown-album in de Penguin Guide to Jazz (en daar zijn er maar 31 van!)

Dit is dan mijn allereerste kennismaking met Jazz, en het valt mee helemaal niet tegen.

Ongeveer één week geleden ging ik na een lange schooldag maar even naar mijn favoriete winkel, ''de Muziekwinkel'', om even uit te rusten met een nieuwe plaat, en het eerste wat me opviel toen ik binnenkwam dat ze het vakje met Jazzalbums (waar ik nooit tussen kijk) opeens naast de Pop/Rock stond dus ik graaide er maar even doorheen en vond opeens Miles Davis - King of Blue die mee heel bekend tegen kwam van Musicmeter, ik had er ooit wat berichten over gelezen toen ik hem in de top 250 zag en dacht ''ach, kan wel voor 6,99''. Ik kwam thuis, zette hem op en genoot ervan.

Zal maar geen uitgebreide mening geven omdat ik toch geen verstand van jazz heb en dit me eerste Jazz cd is die ik in bezit heb.

Maar wat een geweldig album, puur genieten! Ga me zeker wat meer verdiepen in Jazz, want dit soort albums doet mensen goed!

Eerste kennismaking met Jazz, en ik was/ben gelijk verkocht. Vorige week de cd versie meegenomen bij de Saturn voor 4,99. Nu de LP-versie nog eens zien te scoren.

Weer eens op een rustig laat moment dit album op de koptelefoon. Heerlijk genieten of geweldige muziek, heerlijk in elkaar overgaande klanken...wat kan het leven toch mooi zijn.