Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Na een dagje hoofdzakelijk free jazz luisteren is het heerlijk om dit nog eens op te zetten. Dit bied toch weer redelijk veel houvast .

Ik had niet verwacht dat dit zo'n goed album zou zijn. Jazz vind ik meestal wel lekker, maar dit was echt wegdromen. Even wegdromen uit de realiteit.

Op een regenachtige avond laat nog de hond uit laten.
Jezelf beschermend met hoed en das.
Lopend door verlaten winkelstraten.
Knipperend neonlicht wat dreigt te doven.
Stiekem gluren naar lingerie reclames van Marlies Dekkers.
Hangend in bushaltes.
Dure Van Bommel schoenen schuiven door diepe plassen.
Verwijderen van hondenpoep.

Ergens op de hoek.
Schuilend in een portier.
Een zwerver die zich te buiten gaat op saxofoon.
Heroïne stroomt door zijn aderen.
Beter spelend dan ooit tevoren.
Voetstappen die niet verder gaan.
Alsof de etalageziekte je verstijfd.
Klanken die je tot stoppen dwingen.

Vanuit de schaduw een ogenblik van herkenning.
Ook jij had daar kunnen staan.
Niet vanwege het talent van muzikaliteit.
Wel de aantrekkingskracht van de straat.
Kwaliteiten van een rioolbedelaar.
Op het juiste moment een andere keuze gemaakt.
Herinneringen aan een vorig leven.
Verstoord door een opengaand slaapkamerraam.
Of die herrie niet zachter kan.

Eenmaal thuis een fles whisky openen.
Weerkaatsing van het spiegelbeeld in het natte glas.
Samen met deze metgezel de nacht inluiden.
Daarachter die blik op het verlaten kruispunt.
Alleen de stoplichten zorgen voor variatie.
Rood, groen, rood.
Verdoofd en verzadigd.
Eerste druppels alcohol in tien jaar tijd.

Kind Of Blue is het onvoorspelbare weekend.
De eenzaamheid van de zelfkant.
Verwoord in jazz.

Typisch raven weer

Prachtige recensie, Deric!

Deric and Jazz - voorheen zelden gelezen. How come, my man - you got the jazz vibe, just go on!

Jazz and Deric - praise the Lord and give me my...!

Het kwartje begint te vallen.

Zucht, volgens mij luister ik voor het eerst deze plaat op een écht goed geschikt moment...

Ik mis alleen nog een glas rode wijn.. Kan geregeld worden overigens hehe.. *gaat op zoek*


- volop genieten dit!

In elk geval wel op een geschikte tijd van de dag. 's Ochtends en 's middags is het geen tijd voor Kind of Blue. Dit album ben ik pas gaan waarderen toen ik hem 's avonds ging beluisteren. Nummers 3, 4 en 5 zijn de beste (mening). Ik pak er een pilsje bij.

Goed plan: Ik ga hem nu opzetten en ontkurken. En als ik dan nog niet genoeg heb, maak ik de fles leeg met Ascenseur Pour L'Échafaud

Nah, So What is by far het beste nummer.

Iig het meest gecoverd - maar het beste? Gaan voor een enkel nummer, mis je de hele trip. Dit album zit in pt1 in the complete *** serie - als longbook nu redelijk geprijsd, als earbook niet echt, maar toch iedere euro waard.

Elk nummer is, door de lange speelduur, een trip opzich.

Tja, ik vind Flamenco Sketches dan weer by far het beste.

Er is geen beste nummer.

Toch is Freddie Freeloader wel beduidend de minste, voor mij dan.

Die vind ik dan weer het beste.

haha, smaken verschillen .

Ik heb in het verleden wel jazz beluisterd maar onlangs besloot ik om hier ganse albums te doorgronden. Ik ben dus geen jazz-specialist maar geef mijn impressie weer.

Ik vind dit album vooral erg gezellig klinken: relaxt, warm en open. De songs weten constant de aandacht vast te houden vanwege de spanning en afwisseling maar tevens is het goed geschikt als achtergrondmuziek. De vakmanschap van de musici is hier duidelijk te horen, het valt mij op hoe goed de wisselwerking is. Sober gebracht zonder overdreven pretenties of oeverloze improvisaties maar toch inventief, melodieus en tevens erg professioneel.

Ik kan hier niets dan lof over dit album geven en daarom ken ik de volle 5* toe.

Ik vind het juist meer droevig of melancholisch is misschien beter en ook warm, maar gezellig? Nee dat niet...

Beslist één van de beste jazz-platen die ik ooit gehoord heb. Nu heb ik mijn prille bestaan nog niet zo bijster veel jazz-platen beluisterd, laat staan tientallen keren, in die zin kan ik mezelf dus niet bestempelen als "jazzfan", maar deze doet het toch erg goed bij mij. Miles Davis weet op 'Kind of Blue' een uniek gevoel op te roepen. Desolaat, maar toch ook hoopvol. Zo ervaar ik deze plaat. Drie kwartier wegzinken in heerlijk drijfzand, roemrijk ten onder gaan. Dit is misschien wel de bekendste jazz-plaat (ik weet het niet? Heeft op deze site alvast de meeste stemmen qua categorie Jazz), en ondertussen ken ik wel wat meer jazz-platen, zoals onder andere enkele geweldige werkjes van John Coltrane, en 'Saxophone Colossus' van Sonny Rollins. Ik heb wel nog een heleboel te ontdekken, maar heb het gevoel dat ik hiermede al een diamantje heb om te koesteren

Score volgt nog, ik twijfel (echt waar!) tussen 4,5 en 5 sterren

AOVV, je hebt meteen prijs want dit behoort inderdaad tot het beste wat er in de muziekgeschiedenis gemaakt is. Toegankelijke muziek die ook nog eens tot in lengte van jaren blijft boeien. Voor mij een duidelijke 5 sterren plaat.

Een prachtig album voor in de late uurtjes. Toegankelijke, kalme jazz die je gemakkelijk verleidt en vervolgens voor hele lange tijd in een ijzeren greep houdt. Het droevige, melancholische karakter waar JolkiPalki aan refereert, herken ik ook heel sterk.

Ondanks die toegankelijkheid is het ook nog eens een album waarop muzikale grenzen verkend worden. Dat verdient groot respect. Zeer terecht dat Kind Of Blue als standaardwerk aangemerkt wordt.

ik wil je niet teleurstellen in je waardering voor dit album, maar jij bedoeld met 'grenzen verkend worden' zeker modal jazz?

die worden eigenlijk al 'verkend' (als je het zo zou willen noemen) op milestones.

het kan echter zijn dat ik er volledig naast zit omtrent mijn interpretatie van jou bericht en dat je iets anders bedoeld dan dat ik dacht dat je bedoelde...

Ik lees overal dat dit een baanbrekend plaatje zou zijn. Als jij zegt dat het niet zo is, geloof ik je direct. Persoonlijk hoor ik ontzettend veel muzikaliteit en mooie details. Dat is niet altijd het geval bij de meer toegankelijke albums.

Milestones ken ik niet. Maar ik zal mij daar geen buil aan vallen begrijp ik nu.

De compositie milestones op het gelijknamige album maakte de weg vrij voor 'so what' op kind of blue. Ik heb geen idee of je je aan het hele album een 'buil' zou vallen. Naar mijn mening is het album milestones nog net iets beter dan kind of blue, maar dat album heeft niet dezelfde sfeer en is minder 'kalm'. Dus misschien beter om die eerst even te beluisteren. Er zijn bijna geen albums die als kind of blue klinken. Dat maakt het ook meteen lastig voor mensen die niet heel bekend zijn met meer jazz albums. kind of blue is een goed instap album, aangezien de toegankelijkheid en 'kalmte' en is daardoor vaak en van de eerste jazz albums die mensen luisteren. Maar, als je dan op zoek gaat naar albums die in de buurt komen qua geluid wordt dat lastig. Dan is een album als cannonball adderley (speelt hier dus mee op alt.) - somethin' else meer geschikt.

@Ed
Het is ook een baanbrekend album. Dat er op Milestones ook al schoorvoetend geëxperimenteerd werd met modale Jazz maakt de impact van KOB niet minder. Los van de modale aanpak is elke noot raak. Elk thema is sterk. Elke improvisatie intens en interessant.
Ik ken het album zo langzamerhand wel en dan luister je er wat minder naar, maar KOB is een 'Milesstone'.
Als je KOB erg sterk vind kan ik je Porgy & Bess aanraden.

Zoals je bemerkt ben ik er nog niet zo heel erg in thuis. Wel moet ik even zeggen dat Kind Of Blue geen instapalbum voor mij was. Bitches Brew kende ik al wel en dat vond ik direct te gek. Daarna leerde ik Love Supreme van Coltrane kennen. En nu ben ik langzaamaan wat voor de hand liggende albums aan het verzamelen. En dan kom je ook al snel bij Kind Of Blue uit. Het is dus niet zo dat ik precies iets zoek dat klinkt als Kind Of Blue.
Het is een 'gemakkelijk' album die toch ook weer bol staat van de muzikale details.

Van Davis vind ik de volgende albums cruciaal: Birth of the Cool, Kind of Blue, Porgy & Bess, Nefertiti, In a Silent way, Bitches Brew en Tutu.