Miles Davis - Kind of Blue (1959)

onzin

Lijkt me ook onzin. Hoewel ik geen hele grote jazzliefhebber ben, ben ik denk ik wel redelijk tot de essentie gekomen van waar het genot bij jazz in schuilt. Maar dat kwam niet bepaald door dit naar mijn idee tamelijk saaie, avontuurloze album.

Nou, nu maak je me toch wel nieuwsgierig

Ga je mond spoelen! Saai en avontuurloos

Het idee dat ik bij de Mingus uit mijn top10 (en nog wat helaas sporadische andere albums) krijg, is niet alleen geweldig intens, maar bovendien volledig anders dan het gevoel dat andere genres meegeven. Hoogstens enkele minimal technoplaten kunnen een soortgelijke 'toestand' veroorzaken. Dat zie ik dan als de 'essentie' (hoewel een wat vreemd woord) van jazz, omdat het iets uitdrukt dat met andersoortige structuren naar ik weet niet uitgedrukt kan worden.

Ik vind jazz daardoor ook een erg mooi genre. Het nadeel is alleen dat 9 van de 10 platen die ik ervan uitprobeer me tegenvallen. Daardoor ben ik ook allesbehalve een kenner en zie ik mezelf dat ook niet zo snel worden.

En dat ik vele liefhebbers hiervan (of van muziek in het algemeen) tegen de borst stoot met saai en avontuurloos, kon ik natuurlijk incalculeren. Helaas kan ik er niets anders van maken. Ongetwijfeld mijn fout. Maar om dan te stellen dat je dit nodig hebt om de essentie van jazz te begrijpen: ik heb ervaren dat dat niet waar is.

Ik vind het erger als men zichzelf jazzliefhebber noemt en dan met Jamie Cullum aankomt ofzo

Ik heb jazz heel lang links laten liggen, (zeker toen ik jonger was, vond het maar zenuwen muziek) maar omdat ik Prince fan ben wordt je er toch in meegesleept. Daar kom je niet onder uit.

Aangezien MD ook nog eens een grote inspiratie bron voor P is/was is het een logische stap dat dit de 1e was waar ik dan toch een luisterbeurt aan heb willen wagen. En het beviel heel erg goed.

Moet wel bekennen dat ik me niet heel erg uitgebreid heb in de jazz daarna, maar wel veel Miles.. en deze plaat is voor mij gewoon de beste... Ik had misschien moeten zeggen: voor mij is dit de ultieme jazz plaat...;)

Maar dan nu de volgende vraag, als ik dit lekker vind.. wat moet ik dan ZEKER eens een keer gaan proberen??

Ik zou verder gaan met andere modal jazz, bijv. van John Coltrane, als springplank voor de rest van zijn werk:

- My favorite things (titeltrack is een modaljazz-knaller van jewelste)
- Olé (zie bovenstaand)
- Impressions
- Giants steps (Naima + Cousin' mary zijn modal)


Verder werk van Wayne Shorter (JuJu), Bill Evans (Moonbeams, en neem ook meteen die Vanguard-opnamen maar mee), Herbie Hancock (Empiryan Isles, Maiden Voyage), McCoy Tyner (The real McCoy).

Miles heeft verder eigenlijk niet veel gemaakt wat hier enigszins op lijkt. Als je vooral de trompet heel mooi vond kan je ook de rest van zijn oeuvre onderzoeken (hoewel dat sowieso geen kwaad kan )

ook een mogelijkheid idd.

maar het liefste zou ik iets horen in de trant van:

p1: wat voor muziek luister jij zoal?
p2: ik luister veel jazz, ja ik zou mezelf liefhebber willen noemen..
p1: Oh, dan ken je vast wel miles,mingus en coltrane...ik heb laatst een geweldige blog ontdekt. http://freejazz-stef.blogspot.com/...er gaat een wereld voor mij open. ik wist helemaal niet dat er zoveel geweldige jazz gemaakt word...als ik sommige kenners mag geloven is jazz eind jaren 60 gestorven, maar dat is helemaal niet waar.
p2: .... ja, dat klopt, ben het met je eens. Er zijn ook geweldige onafhankelijke jazzlabels die de meest vooruitstrevende jazz en muziek in het algemeen laten horen. Clean Feed, Intakt, Hathut, Psi..echt improvisatie op het randje van jazz/klassiek/electronica/noise of wat dan ook.
p1: Ja, Kind of Blue, A Love Supreme en waren ooit vooruitstrevend omdat ze jazz toegankelijk wisten te maken voor een groot publiek. Maar ondertussen zijn we 50 jaar verder en zijn er honderden andere jazzalbums uigebracht die de muziek weer vele stappen verder heeft gebracht.
p2: ja, en dan lees ik dat een 17 jarige op een muzieksite als b.v.MuMe Kind of Blue de ultieme jazzplaat noemt...en dan moet ik huilen...dan huil ik om de jeugd van tegenwoordig.
p1: dat vind ik dan ook weer overdreven
p2: snotter...heb je een zakdoekje voor mij?
p1: hier, ...Heb je overigens al de nieuwste van Jamie Cullem gehoord?
p2: Dat is toch geen jazz...
p1: geintje
p2: ...daar heb je me mooi te pakken

heb je ook nog iets uit deze eeuw?

Nee sorry. Daar heb ik me nog te weinig in verdiept. Althans, ik ken geen moderne dingen die men mooi zou kunnen vinden wanneer KoB tof wordt gevonden. En ik wilde ook nog wat voor jou openlaten

Als ik de stijl van KOB doorzet kom ik bij producten van het ECM label. rustige klanken, licht melancholisch, melodieus en voor ieder wat wils.

http://www.musicmeter.nl/label/ECM

Trompetisten die in aanmerking komen en die albums hebben uitgebracht op dat label:

Enrico Rava
Thomsz Stanko
Dave Douglas
Kenny Wheeler
Lester Bowie

Toegankelijke trompetisten met sfeervolle rustige jazz op ander labels

Wynton Marsalis
Roy Hargrove
Terence Blanchard

daarnaast zijn er in deze richting natuurlijk ook nog pianotrio's, saxofonisten etc etc te vinden.

Zo...en nu allemaal massaal gaan luisteren naar deze tips

@ Gyzzz

Mingus BSSL is nogal "in your face" en heeft een duidelijke structuur. Dat is de reden waarom het album het bij veel rock/avant-garde liefhebebrs zo goed doet. Het is ook een geweldig en bijzonder album....maar heb jij b.v. ooit Duke Ellington gehoord?

KOB is stukken subtieler, en weet zelfs de essentie van "mooie muziek" te benaderen (itt de essentie van jazz) KOB is een van de weinig albums dat wereldwijd en daarnaast door iedereen op een of andere manier gewaardeerd kan worden. Van metalfreak tot jazzsnob en van mijn vader( 75 en liefhebber van koormuziek) tot mijn puberneefje (hiphop..."dope muziek man")

Dát is samen met de sterrencast en het destijds vernieuwende karkater, naar mijn idee de magie van KOB.

hierin ben ik het weer met jou eens
Vooral in vergelijking met de populariteit van Miles Davis en in het bijzonder KOB is het apart dat zo weinig mensen Tomasz Stanko kennen.

Uiteraard is J Cullum niet de jazz die de echte liefhebbers jazz noemen, maar vergeet niet dat ook hij de deur naar jazz wel enorm open zet voor nieuwe jazz luisteraars, en daar is ook wat voor te zeggen, toch?

Het wel of niet jazz zijn van JC is niet echt het punt van de discussie.

Maar JC opent in ieder geval geen deuren voor nieuwe jazz luisteraars...zorgt er eerder voor dat deuren dicht blijven.

Edit: ga je overigens nog iets doen met de tips?

Denk dat je daar aardig mis zit... Ik kan bijvoorbeeld heel erg slecht tegen (bijvoorbeeld) Di-rect, maar al die kids die dat nu ok vinden, zullen later in ieder geval de goede richting op geduwd worden qua muziek. Zo is dat met JC denk ik ook, maar da's mijn mening uiteraard.




Uiteraard!! Bedankt!!!

Man, ik schrok me kapot! Pas op met afkortingen! JC zou deuren dicht houden, wordt vergeleken met Di-rect. Ik dacht in eerste instantie dat het over John Coltrane ging!
Maargoed, nee, Jamie Cullum, daar mag je over zeggen wat je wilt .

Deze staat in de rotatielijst
Een jazz-album uit 1959 op plaats 23 in de rotatielijst, dat is volgens mij nooit eerder gebeurd

Zo, ik heb ook weer mijn steentje bijgedragen

paar jaar terug, toen hier op MuMe nog niet zoveel artiken aapjes fans etc. rondliepen kwam het regelmatig voor (net zoals de nodige beatles albums)

Dit album is perfect voor de donkere dagen en nachten.

Ik luister best vaak muziek die ik normaal nooit luisterde, dus waarom zal ik dit album niet proberen als complete jazzleek?

Gewoon doen, hij is mij ook behoorlijk goed bevallen.

Ik heb het album geluisterd, en ik moet zeggen: Het was niet slecht! Mooie trompet. Maar ik heb af en toe het idee dat de muziek iets te rustig voor mij is. Ik denk dat ik meer jazz moet luisteren dat iets meer tekeer gaat. Maar nog steeds een goed album.

misschien John Coltrane dan meer iets voor je? Blue Train kan ik ten zeerste aanraden en daar zit ook een lekker tempo in .

gewoon wat grote bebop en hardbop albums bij langs

milestones is natuurlijk ook een optie

Off topic berichten en slowchat verwijderd.

Ik vind dit maar voortkabbelmuziek. Ik sta er wél voor open. Alleen, er gebeurt veel maar het is te onvoorspelbaar om het te begrijpen of om er ook maar iets bij te voelen (behalve dat je oogleden zwaar worden). Die deuntjes op de trompet zijn volgens mij pure improvisatie. En die basslijn is in de eerste twee nummers ook niet meer dan willekeurig wat trappetjes op en trappetjes af. Het is niet slecht, maar wel slaapverwekkend.