Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Ik weet het. Ik heb nog een lange weg te gaan....

Dus als ik het goed begrijp waren Milesstones en deze pioniersalbums op het gebied van spelen aan de hand van modi, i.p.v. een akkoordenschema? Erg interessant, ik had daar nog nooit zo bij stilgestaan (ik ben geen jazzmuzikant), maar het klopt inderdaad.

Een interessante randopmerking hierbij is dat er zo'n 30 jaar na dato door veel metalbands teruggegrepen werd naar deze manier van componeren.

Edwynn vangt met die laatste zin in zijn één na laatste bericht eigenlijk de essentie van deze manier van spelen. Het is misschien interessant voor anderen als ik het enigszins begrijpbaar uitleg (zo niet, dan lees je het niet ). Er is een bepaald akkoord per (kerk)toonladder. Dit is de grondtoon die je constant zou kunnen zingen totdat een nieuw akkoord volgt. Dit zorgt (in combinatie met de sfeer e.d.) voor de toegankelijke aard, als een soort houvast. Over die akkoorden wordt dan aan de hand van de bijbehorende kerktoonladders geimproviseerd, waar dan dus de complexiteit en de muzikale details inzitten die Edwynn noemt.

Akkoordenschema's (in bebop of blues bijv.) hebben daarentegen een bepaalde logische, vaste opbouw, en daar worden weer andere ladders voor gebruikt. Zo moet op een C bijv. een E volgen en kun je niet zomaar een B in dat schema stoppen.

Voor wie het interessant vindt.

Dat is inderdaad wat ik gelezen heb.

Ik ben niet echt een musicus en derhalve vond ik de rest van je verhaal zeer interessant. Ik had al wel wat gegoogled maar echt de vinger erop krijgen, deed ik nog niet. Nu is het mij een stuk duidelijker wat modaliteit is.

Dit uitvinden grenst voor mij aan het geniale.

Een goed voorbeeld, nu ik het album nog eens heb opgezet, is in het openingsnummer bij 2:00-2:07. De piano slaat steeds een akkoord aan, deze zou je door kunnen zingen, terwijl Davis eroverheen soleert.

Als je het even doorhebt is het in principe niet moeilijker te volgen dan een 12 maten bluesschema, alleen de manier van spelen en componeren verschilt, maar het idee is eigenlijk hetzelfde (al is het schema dus weg).

Als je na 2:00 verder luistert zal je merken dat de pianist allerlei akkoorden speelt. Deze akkoorden hebben echter één ding gemeen: de noten waarmee ze gevormd worden komen uit dezelfde toonladder. En daar schuilt de kracht van het modale systeem: muzikanten hoeven bijna geen afspraken te maken voordat ze gaan spelen. Ze kunnen vrij veel maken zolang ze (min of meer) in hun toonladder blijven. Vandaar dat KOB zonder serieuze voorbereiding op de band is gezet.

Vaak wordt ook het oorspronkelijke akkoord uit die reeks tussendoor steeds (min of meer) opnieuw bevestigd. Dat maakt het, ook al is het onbewust, allemaal vrij toegankelijk.

Blue in Green

Respect inderdaad!!!

Helemaal mee eens. Veel mensen zijn fan van de andere tracks op dit album, maar Blue In Green straalt een bepaalde rust uit die het voor mij boven de rest doet uitsteken.

Ik weet nog niet wat ik hiervan vind. Ik ben in ieder geval geen extreme jazz liefhebber. Ik kan dit album niet helemaal uitzitten. Stemmen zou momenteel het gemiddelde onterecht naar beneden halen.

Och, met meer dan 800 stemmen zou ik me daar absoluut geen zorgen om maken op dit moment hoor

Met recht een klassieker. Prachtige, sfeervolle jazz van jazzmeester Miles Davis. Een must voor de liefhebbers.

Een 'must' zou ik hoger waarderen

Misschien is metalhead geen 'liefhebber'.

In juni 2006 op 1 volgens de lezers van MOJO in hun How To Buy-reeks:

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOJO How To Buy - gids

Weet iemand een soortgelijk album als dit? Wil mij graag wat meer verdiepen in de jazz

Of het soortgelijke albums zijn, weet ik niet, maar enkele jazzplaten die mij enorm goed bevallen zijn:

Art Blakey & The Jazz Messengers - Moanin'
Charles Mingus - Blues & Roots
Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth
John Coltrane - My Favourite Things
... (want ik vergeet er nog wel een paar, denk ik)

Nee, vergelijkbaar misschien niet. Wel erg mooi.

Bedankt, zal er eens een luisterbeurt aan wagen

AOVV vergeet er idd wel een paar. Hier vind je een aardige lijst:

Essential jazz albums - Rate Your Music - rateyourmusic.com

http://jazz.about.com/od/introductiontojazz/tp/Ten-Classic-Jazz-Recordings.htm

Bij Blue Note albums zit wel eens een leaflet met 20 essential Blue Note albums (oa Dolphy, Monk, Rollins) ook dat lijstje is de moeite waard. En verder gewoon vragen bij een goed gesorteerde jazz winkel - of in de Rough Guide to Jazz neuzen.

So What

Wat je ook kunt doen, is op zoek gaan naar de wat populairdere albums van de muzikanten op deze plaat. Moanin' van Art Blakey is een goede, toegankelijke instapper, hoewel niet mijn favoriet. John Coltrane heeft ook veel goeie platen gemaakt, waarvan er wel een boel aan de experimentelere/vrijere kant van jazz; maar vooral in zijn beginperiode (ik noem een Blue Trane) is hij nog lekker behapbaar. En Miles Davis zelf mag je natuurlijk ook niet vergeten: op Workin'/Cookin'/Relaxin'/en ik vergeet er nog eentje staat toegankelijke bebop. Ook hij wordt later wat experimenteler, maar dat levert niet altijd onbehapbare 'herrie' op, maar ook een funky Bitches Brew.

Sowieso is het wel de moeite waard je te gaan verdiepen in jazz, Hardewiek, waarbij je vooral niet bij Kind Of Blue zou moeten blijven steken, want dat zou zonde zijn. Veel plezier ermee in ieder geval!

Ik had nooit gedacht dat ik me als die hard rock fanaat, zou wagen aan jazz. Ik heb deze plaat puur uit muzikale interesse gekocht enkele maanden geleden omwille van de zeer lovende reacties op MuMe. Ik moet toegeven dat deze plaat me steeds beter bevalt, zowel als achtergrond muziek maar ook om rustig naar te luisteren.

Ik kan er niet meer tegen. Die 4.5 moet écht omhoog. Wat een pareltje !

Een prima jazz album maar toch minder dan "Something Else" van Cannonball Adderley waar ook Miles Davis een belangrijke bijdrage in leverde. Toch ben ik wel benieuwd naar die andere albums van Miles zoals Bitches Brew hoewel dat album denk ik wel heel anders zal klinken dan dit album, dat ik nu al zeker zo'n vijf maal heb beluisterd. Maar misschien zijn vijf luisterbeurten nog steeds niet genoeg om dit album juist te kunnen waarderen.

4,0*

Ik heb zo'n 1500 jazzalbums gehoord en kan je melden dat hoe meer albums je hoort des te duidelijker de toppositie van Kind of Blue.

Zoek je echter iets met vergelijkbare sfeer, op modal jazz geinpireerde toegankelijkheid en verbazingwekkend goede kwaliteit: Matthew Halsall

Lees anders ook de profesionele reviews en luister en lees reactie's op youtube dan weet je zo'n beetje wat je kunt verwachten

Gaat het horen. Vooral de laatste plaat is fantastisch. Doet me trouwens bij vlagen nog wat meer denken aan Coltranes modal (Impressions ofzo).

Die van Halsall ga ik in ieder geval beluisteren. Bedankt voor dit bericht, spoon, anders zou ik 'm nooit ontdekt hebben.

Flamenco Sketches

Het doet me echt niks eigenlijk... Ik hoor wel dat deze muziek goed in elkaar zit maar ik vind het zo saai.. Ik vind ook alle nummers een beetje op mekaar lijken. Verder vind ik het ook nogal slaapverwekkend...

Jazz moet je ook niet beluisteren, jazz moet je ervaren. Als je jazz gewoon luistert - omdat het kan - mis je van alles. Maar als je het ervaart dan ontdek je hoe veelzijdig en complex het in elkaar steekt, niks niet saai.

Dit gaat over de geur van een leren stoel, het geluid van een glas cognac, de warmte van een sigaar, de gelukzaligheid van een kapotte vinylspeler en het zalig verklaren van een verlaten ziel.

We kijken moeilijk.