Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Bedankt voor je reactie! Dan ga ik hem spoedig aan de collectie toevoegen.

De vocalen worden overgenomen door Miles flamboyante getetter, waanzinnig. En wat zijn Flamenco Sketches en Blue In Green toch vertederende songs. Hulde aan Miles!

Geweldig album, geschikt voor iedereen die van muziek houd, niet alleen jazz puristen.

Aanbevolen te luisteren met een glas goede whisky en lekker luie stoel!

Wauw heb het album al een lange tijd in bezit. Maar kon er maar niet inkomen. Tijd terug kwam een nummer toevallig langs in een afspeellijst. En ik vond het gelijk fantastisch. Raar hoe het soms loopt.

Dat nummer Flamenco Sketches geeft mij een Leaving Las Vegas gevoel. Eigenlijks het hele album wel.

Laat dat nou net 1 van mijn favoriete films zijn met een geweldige soundtrack.

Top sfeer muziek.

Hoe meer ik jazz ga waarderen, hoe meer ik me ga afvragen waarom uitgerekend dit album dé klassieker van het genre is. Fijn en sfeervol, maar nergens geniaal als je het mij vraagt. Ik ken niet zoveel jazz, maar nu al enkele albums die ik beter vind dan deze.

Ik vind zelf eigenlijk enkel All Blues echt tot de top van het genre behoren. Ik luister de laatste tijd ook veel jazz, zo ook deze, maar het echt geniale weet ik hier ook nog niet te ontdekken, behalve in All Blues, echt schitterend is dat nummer.

Mee eens. Ik vind het wel een goed album, maar vanaf het begin af aan heb ik 'm ook erg overschat gevonden. Echt bijzonder vind ik 't ook weer niet. Ander werk van Davis waardeer ik veel meer, maar ik heb wel wat meer met bijv. Coltrane en Coleman. Daar zit vaak meer intensiteit in.

De stelligheid van dit soort uitspraken jaagt me de boom in - en vervolgens ontdek dat ik er geen boom is.

Jongens, er is nog zoveel te ontdekken en zoveel te leren, waarom zo stellig? Ooit eens gelezen dat de leer/ontwikkelingsfasen van een mens als volgt verlopen:

* onbewust onwetend - je vindt je zelf een hele Piet en hebt nauwelijks een besef van wat er meer is
* bewust onwetend (er is nog zoveel meer en dat besef je)
* bewust wetend (je weet dat je wat weet, maar er is nog meer)
* onbewust wetend (- je weet zelf niet eens hoeveel je weet en dat etaleer je op momenten dat je in 'je flow' zit

Ga na waar je zlef zit. Warom telkens blijk geven van het eigen beperkte perspectief - Davis is jazz, maar er is nog veel meer jazz dan Davis en eigenlijk is The Birth of the Cool (uit - hou me ten goede - 49) veel meer een doorbraak. Dit wordt getypeerd als 'modal jazz' zoek dat maar eens op - we hebben het niet over statistiek

Ik heb gelezen dat dat via de anale en fallische fase gaat, maar wat jij zegt zou ook best kunnen.

Ik zeg nergens dat mijn mening wat betreft dit album nooit gaat veranderen. Bovendien begrijp ik je niet helemaal, ik heb zelfs het idee dat je mij niet helemaal begrijpt: ik geef gewoon het waardeoordeel dat ik over dit album heb en dat ik nog(!) niet begrijp waarom nou juist dit album zo briljant is. Jij hebt het erover dat ik niet zou weten wat 'er nog meer is'? Bedoel je nou wat er nog meer achter dit album is (dat kwartje kan uiteraard altijd nog vallen) of wat er nog meer voor jazz is?

Hoewel Freud er een handje van had om de boel te verdraaien zodat z'n theorie klopte, maak jij het wel heel erg bont.

Ik hou van bont, want ik ben nu eenmaal flamboyant.

Ik begrijp je niet - bedoel je dat de heren de indruk wekken dat dit rukmuziek is, of heb je het idee dat ze dit met de kont naar de speaker toegedraaid beluisteren? Van beide kan geen sprake zijn. Die tekst was trouwens een populaire parafrasering van de theorieën van Mihalyi Csikszentmihalyi.

@Niels: wellicht wek ik de indruk dat "opa vertelt van vroeger", da's geen opzet; de manier waarop tegenwoordig muziek wordt 'geconsumeerd' - dowloaden, luisteren, wellicht nog eens luisteren en vervolgens waarderen - in de hand werkt dat muziek niet meer in kan klinken, geen blijvende plaats kan verwerven en niet in ROM of RAM kan landen.

Ik maakte mee dat ik naar de bibliotheek ging (als puber - ja dat was in de vorige eeuw) en dat de goedwillende bibliothecaresse (een erudiete dame) mij bepaalde boeken ontraadde, omdat ik "er nog niet aan toe was". Daar mag je van vinden wat je wilt, ik heb er nooit schade van ondervonden, maar perzoonlijk sakt mij de broek af, als ik hier door - ongetwijfeld goedbedoelende adolescenten - een prachtalbum ontijdig gedisst zie worden.

MuMe is ondertussen in veel opzichten verworden tot een muzikale puber-babbelbox, waar je steeds meer de mijn in moet voor de echte informatie, omdat menige 12 - 20 jarige in de veronderstelling verkeert dat zijn mening voor iedereen evenredig important is, alsmede gefundeerd en uniek.

Het is al goed, mijnheer Mjuman. Dan zal ik me voortaan maar helemaal niet meer bij de albumpagina's vertonen. Tenzij ik zinnige, feitelijke informatie heb, uiteraard.

Alleen begrijp ik nog steeds niet precies wat je met je eerste bericht wilde zeggen. Je doet ook allerlei aannames. Zo lijk je te denken dat ik Miles Davis een paar keer oppervlakkig van mijn computerspeakers heb beluisterd en toen mijn berichtje heb geplaatst o.i.d.

Je laatste zin vind ik overigens al helemaal naar. Niet iedereen zal mijn mening even interessant vinden, nee (wat ook niet hoeft), maar jouw mening wel zeker? Daarnaast is mijn mening volstrekt ongefundeerd, ik ben namelijk jong, wat kan ik er nou van weten. Eigenlijk kan ik helemaal geen waardeoordeel hebben, ik heb immers nog niet genoeg ergenissen in mijn leven achter de rug om muziek te begrijpen. Misschien heeft muziek ook wel een andere waarde voor mij dan voor jou en waarschijnlijk beleven jongeren de muziek anders dan oudere mensen... maar wat maakt de mening van ouderen dan waardevoller dan die van jongeren (want zo lijk je het nu te stellen).

Ook een lekker makkelijke: mij ligt dit niet zo goed als menige jazzliefhebber, dus zal ik er nog wel niet klaar voor zijn.

EDIT: Ja, sorry, had mijn bericht even weggehaald En ik zal dit album heus wel verder laten 'inklinken', natuurlijk. Maar ik ken dit album inmiddels meer dan een jaar, wat niet betekent dat mijn oordeel over dit album is uitgekristalliseerd maar wel betekent dat ik inmiddels een mening mag hebben, als je het mij vraagt.

Wat jij kan, kan ik ook:

Het geringe tijdsinterval verraadt dat je blijkbaar op je p* bent getrapt - niet nodig. Ook in tweede instantie.

Gun je zelf gewoon de tijd om dit album te laten inklinken; je geeft zelf immers aan dat je weinig jazz kent - waarom dan zo snel oordelen? Daarop doelde ik toen ik het had over "muziek consumeren". Ook dat blijft - jazz is heel breed en omvat een historie van zo'n 70 jaar. Een beetje aandacht voor historie en context kan geen kwaad. Jazz was in eerste instantie ook muziek van het oproer.

En inklinken kan echt geen kwaad: ook mijn beleving waardering gaat in golven; ik zou willen dat ik nog steeds alles had wat ik ooit heb verkocht omdat het me niks meer deed. Voor mij is dat het geval bij wave en postpunk: al het vinyl verkocht in 88 en sinds vanaf 2007 weer terug aan het kopen - het blijkt toch essentiële muziek.

Verder: mijn opmerking was bedoeld als generiek en niet persoonlijk - kijk nou eens wat er staat, opgewonden baasje - er staat letterlijk "menige" en niet "iedere". No hard feelings van mijn kant! Dat laatste stuk was idd een persoonlijke ergernis, gebaseerd op beleving van toen ik hier net kwam, afgezet tegen nu. Maar ook hier is soep en eten van toepassing.

Iedereen mag een mening hebben en hoe duidelijker geformuleerd hoe beter. Ik onthou mezelf er ook van om te gaan lopen waarderen bij veel rockmuziek - omdat ik er gewoon heel weinig mee heb en liever mijn tijd steek in muziek die me wel wat doet.

Ik wil niet stoken, maar ik vind niels nou niet echt een opgewonden baasje, dat maak jij ervan. Het valt allemaal wel mee.

Voor de overzichtelijkheid maar beter ook

Het leuke is trouwens dat wij het gewoon eens zijn. Daarom heb ik ook het idee dat jij mij verkeerd begrepen hebt. Nergens ontken ik namelijk dat ik dit niet verder op me in zal laten werken, terwijl jij om de één of andere reden juist daar op blijft hameren. Waar het mij om ging is dat het mij verbaast dat bepaalde jazz langzaam maar zeker meer en meer op me gaat inwerken - daar doet jazz sowieso lang over bij mij, je wil niet weten hoe saai ik dit album eerst vond, maar toen kende ik ook nog totaal geen andere jazz en heb ik mijn mening dan ook niet gegeven (zal jij blij geweest zijn ) - dit album dat nog altijd niet doet. Dat ik zoveel andere jazz spannender vindt, maar dat juist dit album, de klassieker, zich nog altijd niet aan me heeft geopenbaard als geniaal (want ik vind hem wel fijn, zie ook mijn cijfer), en ik weet niet of dat ooit gaat gebeuren natuurlijk. En dat terwijl veel mensen juist bij dit album vallen voor jazz. Dat is de achterliggende gedachte van mijn bericht. Ik vond jouw reactie erop overtrokken, en begrijp hem nog altijd niet helemaal, omdat ik het idee heb dat je verkeerd inschat hoe mijn mening bedoeld was, hoe ik muziek beleef en hoe ik mezelf inschat.

EDIT: Weet je wat, ik leg hem gelijk weer even in de cd-speler

Iets waar jij voortdurend op uit bent. Ga daar nu niet verbaast over doen.
Eigenlijk is elke discussie die jij voert een strijd om de top van de heuvel. Die voeren aapjes ook. Die strijd.

Deze discussie doet me denken aan een klasgenoot die een bachelorwerkstuk schreef over nieuwe muziekmedia en beleving tegenover oude media en nostalgie (of iets in die trant). Sommige 'ouderen' op MuMe lijken onder invloed van nostalgie en jeugdherinneringen bepaalde muziek ook wel erg hoog in te schatten.

Ik doel niet op Mjuman, maar 't is om aan te geven dat je zo voor ieder type gebruiker wel iets kan verzinnen.

Kom je net uit de Apenheul of ben je brandweerman - dat je met spuit elf kom aanzetten?

Sinds wanneer is het hier verboden om het debat aan te gaan als het om een van je faves gaat? Heb je wel eens gelezen hoe jij van leer trekt zo gauw als het om Apple of iTunes gaat?

Maar dan hebben we het natuurlijk over fijngevoelige baardapen die in een atrium huizen

@Stijn - ik denk dat je daarmee wel een goede invalshoek hebt (daar woede onlangs ook een vergelijkbare discussie over op het topic Albums voor je muzikale reis - dacht ik, nav een lange post van Dazzler.

Ik snap en herken mezelf in wat Niels zegt. Toen ik het eerst oplegde en ik helemaal niet zoveel jazz kende, vond ik dit ook het beste van alles wat er ooit werd uitgebracht binnen het jazz universum. Nu ik toch al wat meer platen heb gehoord en mijn muzikaal hart een stuk dichter bij Coltrane ligt, moet ik ook concluderen dat mijn eerste stelling nonsens was. Niet dat het mijn vijf sterren beoordeling onwaardig is of dat ik nu ontken dat dit een klassieker is. Ik wil zelfs beweren dat Bitches Brew 'beter' is, maar die stelling zit dan weer nog in een nog te verdiepen fase.

@Mjuman
Het geringe tijdsinterval verraadt kennelijk iets?

Ik vind dit zo'n leuke discussie dat ik de plaat in kwestie van de weeromstuit ook nog 'ns heb opgelegd.

Ik zou daar gezien je leeftijd mee uitkijken. Voordat je het weet zeg je iets geringschattends over deze plaat.

Ik heb een mening, daar kom ik voor uit. Na verloop van tijd kunnen meningen veranderen. Dat moet men dan maar respecteren.

Deze plaat is toch wel terecht een klassieker, moet ik zeggen wanneer ik 'm nog maar eens beluister. Ik meen ooit gelezen te hebben dat iemand dit de perfecte leidraad vindt om verdwaald door steegjes te wandelen, in regenachtig weer. Mooi.

Ik heb niet erg veel met Jazz, maar dit album pakte mij wel gelijk.
De versie van Miles Davis van Time After Time vind ik weer minder.
Volgens mij was die meer gericht voor het grote publiek, terwijl nu veel met Kind Of Blue bekend zijn.
Voor een album uit 1959 kun je wel spreken van een tijdloos album.
Er zal misschien wel betere Jazz gemaakt worden, maar dit album heeft in ieder geval de status van eeuwige houdbaarheid.
In mijn ogen meer dan terecht.

@ AOVV: Lees mijn mening bij dit album eens.

Het is mij nooit helemaal duidelijk wat iets tot een klassieker maakt. De VW Kever is er één, maar waarom? Ook geen idee of je kan praten over terecht of niet. Men vindt dat kennelijk.

@ deric: Dat heb ik blijkbaar ooit gedaan. Mooie mening!

@ Ziegler: Dat is mijn mening, maar ik strooide er even mee rond als een feit.

Dat laatste sluit dan weer mooi aan op deze Miles Davis - Ascenseur Pour L'Échafaud (1958)

Er is trouwens een heel mooie compilatie (4 cd's dacht ik) van 50s jazz en Parijs (naam even kwijt - maar dat 50s zit erin).

Elk feit is een vermomde mening.

Of een mening is net een erectie. Je hebt hem zo, maar probeer hem maar eens overeind te houden. (niet van mij, maar van Freek de Jonge)