Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Mannen met die leeftijd hebben daar meer moeite mee; en volgens mij ook met die erectie.

Freek de Jonge heeft ook moeite met meningen ja. Dus die parallel kan getrokken (haha) worden.

Ik vind Kind Of Blue een geniale plaat. Het is enerzijds een gemakkelijke laid back plaat die het altijd wel goed doet. Het is anderszijds ook een plaat waar je in een meer aandachtige modus door de fantastische muzikale uitspattingen kan laten meeslepen naar een wereld waar even niets anders meer bestaat dan jezelf en het geluid van Davis en zijn band.

Dit waren de feiten en mijn mening erover is dat ik dat ik die feiten erg gaaf vind.

Waarom zou een gezond man überhaupt de erectie van Freek de Jonge overeind moeten willen houden? Mij lijkt zoiets een typische DHZ-klus.

In dezen roep ik roep de hulp in van Slowgaze, die Freudiaans be(s)gaafd is.

Slowgaze tilt hier vast niet zo zwaar aan...

Geen idee - hij is redelijk begaafd in de explicatie van de Freudiaanse implicatie, vandaar. En aan alles wat staat, hoeft niet getild te worden. Getild wordt er pas als de zwaartekracht werkt, of als er financieel wat te halen valt

Daar hebben die astronauten met hun space-pen van 2 miljoen dollar weinig last van dan...

Laat die fles voortaan maar staan vrind, want - whoever it was who said: "i'd rather have a bottle in front of me than a frontal lobotomony?" - wat is nl een de ultieme kenmerken van space, the final frontier?

Ik heb niet de alcoholische neigingen waar de jonge Tom Waits zich in zijn jonge jaren ten overgave aan overgaf, dus heeft U s'il vous plait geen slapeloze nachten omtrent mijn verslavingsgevoeligheid.

Bovendien nuttigt Stalin door de week uberhaupt geen alcoholhoudende versnaperingen, want ook zonder een vloeibaar masker gaat het pesten van de mede-mens mij immer goed af

Edoch wel vergetende de hamvraag te beantwoorden:


Gewichteloosheid, waarmee de pointe van de pen in de ruimte eigenlijk gewichteloos zweeft - omdat dit tot de common knowledge behoort , ook in de CCCP

Is elke muziek voor elke generatie niet gebonden aan nostalgie en jeugdherinneringen?

Verder geloof ik niet dat je veel verstand van jazz hoeft te hebben om een bepaald jazz album, in dit geval Kind of Blue, wel of niet goed te vinden. De vraag voor elk mume-schrijver is in de basis namelijk gelijk: vind je dit wel of geen leuk/goed album?

Ik geloof dat ik vijf jazz cd's in huis heb. Toevallig dan deze en die vind ik dan toch sterk, luister er met enige regelmaat met plezier naar.
Maar verstand van jazz heb ik uiteraard niet.

Zo is het, musician. Ik ken een wijnmiljonair. Hij is rijk geworden van het wijn proeven, beoordelen en verhandelen. Hij heeft een geweldige wijnneus. Geef hem een wijn, hij laat het door zijn hele mond rollen, kan vervolgens het land, de streek, de druif, het jaar én de prijs ervan vertellen.
Het is prachtig om hem dat te zien doen. Maar, zegt hij vervolgens, de basis is en blijft of je de wijn lekker vindt. De opsmuk eromheen is boeiend, etc. Maar zonder de basisvraag is de rest niet veel waard.

Zo is het ook met muziek. Mooie verhalen, diepere lagen, waardering voor kwalitatieve hoogstaande instrumentenbeheersing... het is allemaal boeiend, interessant en belangrijk. Maar de basisvraag is of je oren de muziek kunnen waarderen.

En bij dit album is dat voormij zo. Het valt binnen mijn smaak. Overigens is het wel zo dat ik wel in de stemming moet zijn voor dit album. Als het album afgelopen is, dan zet ik graag even totaal andere muziek op. Ik kan deze muziekstijl niet urenlang horen. Gelukkig heb je ook in de jazz zeer veel uiteenlopende stijlen.

Dat is niet zo heel toevallig ik heb eens gelezen dat als er in een platenkast van een persoon maar 3 of minder Jazz albums staan dat Kind of Blue er dan in meer dan 80% bij staat.

Geen wonder: dat ding ligt overal, vaak voor een spotgoedkope prijs

Ik heb de mijne voor 5 euro gekocht waar zowel de Mono als Stereo versie inzat.
Spotgoedkoop dus.

De echte koopjesjager weet er goedkoper aan te komen, 20 albums van Davis uit de 50s, op 10 cd's voor ca 20 euro, incl verzending.

Miles Davis: 20 Classic Albums [10CD]: Amazon.co.uk: Music

Ook deze serie (voorbeeldje Rollins) is de moeite waard: 8 Classic Albums: Amazon.co.uk: Music

Net als deze set (25 cd's) voro ca 55 euro The Perfect Jazz Collection - 25 Original Albums: Amazon.co.uk: Music is meteen de jazz-behoefte voor een tijdje bevredigd

Die 8 Classic Albums serie's heb ik vorige week zien liggen.
Echt weinig geld. Alleen ken ik (buiten Rollins bij naam) niemand van de serie cd's.

Ik heb ook nog een versie met 10 cds van Miles Davis voor een tientje bij de FRS gehaald. Alleen is het jammer dat er over die "albums" vrijwel geen info te vinden is.

Guilty as charge

-kind of blue
-bitches Brew
- A love Supreme

Al is er een artiest is over wie waanzinnig veel te vinden is op het web is het Miles Davis wel - zelfs een site waar je veel concerten als FLAC kunt vinden - er is een fantastische online jazz-encyclopedie en er is uiteraard wikipedia: discografie en chronologie kloppen. Alleen bij Davis moet je altijd oplettten: welk label, welk periode - is het een echt gereleast album of een bij samengeraapt iets (outtakes, alternate versions etc).

Verder is de Rough Guide to Jazz - er zal wel een herdruk aankomen - een heel fijn standaardwerk (ca 1000 p.)

Ik weet niet welke box je hebt, maar er zijn talloze onduidelijke uitgaves van Miles Davis. Persoonlijk zou ik die onduidelijke uitgaves links laten liggen. Geen idee waar ze vandaan komen, maar het is over het algemeen niks.

Bedoel je Kind of Miles, tsjong? Ik zie geregeld zulke boxen liggen, maar het wordt mij ook nooit bekend welke albums er precies inzitten.

Ik kan er met mijn pet niet bij dat 'Freddie Freeloader' de minst favoriete track is van de MuMe-gebruikers

Inderdaad. Is ook mijn fave.

De copyrights op de muziek vervallen na een aantal jaar en dus gaan geldjagers alle muziek in 10 cd's proppen. Er wordt totaal geen aandacht besteed aan kwaliteit, liner notes, opname info en de muziek zelf. Erg jammer en je raakt het overzicht al snel kwijt.

Copyrights vervallen?

Eerlijk gezegd vind ik ´Freddie Freeloader´ ook de minst interessante track. Muzikaal het minst avontuurlijk, geen Evans en alleen de solo van Adderley vat echt vlam.

Maar Paul Chambers is daar wel een partij bezig

na 50 of 60 jaar wordt muziek vrij van rechten. De muziek van Parker, Young en Holiday was daarom al eerder vrij voor misbruik van B merken.

Ik denk niet dat dit het is. De albums waar Tsjong het over heeft zijn van die obscure opnames waar we overal mee overspoeld worden.
Je mag na 50 jaar muziek van iedereen vrij spelen, maar dat is heel wat anders dan opnames gebruiken. Die opnames zijn gewoon van iemand. Je kan niet de mastertape van Kind of blue opeisen om daar zelf een CD van te bakken. Het staat je wel vrij een nieuwe opname te maken van die muziek.