Queen - Innuendo (1991)

Don't try so hard vind ik een van Queen's mooste nummers, en een absoluut hoogtepunt op dit album! Zo verschrikkelijk mooi gezongen!!

Voor mijn part kan deze ook tussen de beste platen an de jaren 70 van queen staan. Sterk dat je nog zo'n album kunt maken met de wetenschap dat je over enkele maanden dood kan/ zal gaan. Dat geeft deze plaat ook een extra dimentie....

Ben het Bikkel2 eens.News of the world luister je nog helemaal uit. Deze niet. Een overgeproduceerde overproductie. Het wachten is op meer materiaal (zowel op cd als dvd) van hun beginperiode. Lees 1973-1976.

Ik heb deze plaat nog eens onder het stof gehaalt, als vroegere Queen fan heb ik deze in mijn puberjaren toch echt vaak opgelegt. Maar nu ben ik toch tot het besef gekomen dat ik me deze plaat toch beter voorstelde.

Het opent echt prachtig met de titelsong van het album innuendo. Een prachtig theatraal nummer die eigenlijk zo zou gepast hebben op A Night at the Opera samen met the Show must go On heeft zo wat het theater en opera gevoel bij mij, maar kom. Het nummer bestaat uit twee delen een gewoon deel en dan wordt het geheel wat vertraagt en komt de fantastische spaanse gitaar van Steve Howe, heerlijk nummer om een plaat mee te beginnen.

Het tweede nummer I'm Going Slightly Mad is een kippenvel nummer, het is gewoon geniaal hoe hij zijn eigen gevoelens daarin kan beschrijven. Het moet ook gewoon bijna zo geweest zijn, doet mij toch sterk denken aan de beschrijving van Comfortably Numb van Pink Floyd. I think i'm a bananatree... geniaal...

Daarna hebben we Headlong een klassiek Queen nummer uit de eindjaren.

Maar daarna zakt het album eigenlijk gewoon in als een pudding,.. wederom veel verschillende genres naast elkaar zoals we dat gewend zijn van Queen maar deze plaat is eigenlijk ook...jammergenoeg... te wisselvallig.

Het eindigt natuurlijk wel met een mooi orgelpunt, met The Show Must go on, prachtige teksten, prachtig lied, geniale songwriter,...Enkel jammer dat het midden en de minder bekende songs het hier laten afweten..

Wel de banale stadionrocker Headlong vernoemen maar de emotionele parels Don't Try So Hard en These Are the Days of Our Lives bij het midden rekenen dat het laat afweten...

Mja, smaken verschillen...

Kronos , jij als mede-rocker moet toch met je haar steil achterover Headlong keihard in je auto draaien....of houd je niet van rock . Don't Try So Hard is idd 'emotioneel en mooi, maar sommigen vinden het wat 'klef' of anderszins matig...

Ik hou natuurlijk van rock maar niet van alle rock.

Ja ik vind Don't Try so Hard nog te smaken maar al op het randje, These are the Days of our Lives is gewoon helemaal erover, wat een kleffe bedoening... nuja ik versta best dat een artiest net voor zijn dood wat emotioneler is maar dit is er toch wel echt over...

Headlong is inderdaad een erg lekkere stamper, en een lekkere afwisseling tussen al die emotionele nummers. These Are The Days Of Our Lives, Don't Try so Hard en natuurlijk het laatste nummer Show Must go on zijn natuurlijk enorm emotionele nummers. Een erg goed album dit met natuurlijk ook nog de overweldige titeltrack erop.

Ik vind dit het enigste werk wat zich 'echt' kan meten met de albums van voor 1976.

Jongens, de écht hoogtepunten worden helemaal vergeten: Ride the wild wind, the Hitman en het prachtige gitaarwerk van May op Bijou.

Ook speelt hij inderdaad fantastisch op Don't try so hard.

All Gods people en Delilah is van mindere kwaliteit. De cd zelf staat recht overeind. Dit niveau wisten ze bepaald niet te halen, op News of the world of Jazz.

Ik heb al eerder mijn verhaal hier gedaan, maar wat betreft de vergelijking met NOTW en Jazz ben ik met je eens; dit vind ik zelf, ondanks mijn lagere waardering dan Musician (iedereen doet dat op zijn manier), alles 'opgeteld' toch nog het beste sinds A Day At The Races....

Mee eens, maar dan vind ik de waardering die je geeft weer te laag. De periode 1973-1975 zit wat betreft mijn Queen beoordelingen hoog in de sterren, dan heeft Innuendo daar ook zeker recht op.

Dat mag jij weer vinden , misschien had een 3,5 ook gekund maar dan komen we over stemwaardering te praten en daar is weer een ander topic voor. Vijf sterren vind ik echter té veel, want daar zijn niet alle composities even sterk genoeg voor.

Het titelnummer is waanzinnig

Ik vind het album net ietsje beter dan A Night At The Opera (vind ik zelf als ik mijn mening mag geven) één van de weinige goeie Queen-albums. Maar ja, dat ben ik.

Als je de jaren 80 queen niet goed vind oké. Maar de jaren 70 waren juist heel goed. Verassend dat je dat niet goed vind.

Ik heb deze altijd, in vergelijking met hun seventies materiaal... redelijk zwak gevonden. Nou ja, *** is de plaat me waard, voor enkele goede songs, maar er staat me te veel vulsel op, echt wel. En voor mij haalt zelfs de titelsong niet meer echt hun oude niveau, het klinkt me echt te geforceerd. Ook maar een mening, en wel de mijne, tja....


Toch even de mening van Allmusic gecheckt, nou die schatten de plaat ook maar op *** in, dus ik voel me gesterkt, want sommigen strooien bij dit album wat te graag met sterren, toch???

Klopt, omdat het een sterke plaat is.

Het blijft jammer dat er een aantal songs wat ondermaats zijn , terwijl er nummers zijn die echt tot het beste behoren wat ze ooit schreven .
Daarom haalt Innuendo het niet bij een aantal topalbums uit de 70er jaren .
De titelsong en Show Must Go On zijn meesterlijk .
Het is zonder meer Queen in vrij goeie doen , maar dit op hetzelfde voetstuk plaatsten als Queen II , Sheer heart Attack en A Night At The Opera vind ik niet logisch .

Volledig eens met bikkel2.
Ik vind dit hun beste album in tijden (sinds News of the World) maar haalt nog niet het peil van de door bikkel2 vernoemde albums, er staan toch een paar mindere nummers op (All God's People en Delilah).

Eigenlijk heb ik het anders moeten zeggen dat ik deze met A Night at the Opera haast alleen maar goed vond. Want ik ben niet zo'n fan van Queen en dus luister ik er niet constant naar. Ik heb wel er veel van beluisterd maar natuurlijk sommige albums nog niet .
Het jammere van Queen vind ik ook dat de allerbekenste nummers vind ik het minst goed.
Ik heb vrij veel albums van ze beluisterd maar nog niet alles.

Nou ben ik het wel met je eens op zich. Omdat ik dit album het enige echte goeie hoogtepunt vond in deze periode. De rest van de Queen-albums in deze periode vond ik maar matig.

maar goed er is dan ook maar 1 andere plaat in "deze" periode en dat is The Miracle. Inderdaad dan is deze beter...

Met alle respect, maar Innuendo is echt veel beter dan het latere Queen-werk in de jaren 70, News of the World, Jazz e.a.

Ja, de jaren 70 was hún tijd. Voor velen van ons ook ónze tijd met goede herinneringen.

Maar ik wil die relatie toch graag loskoppelen m.b.t. de beoordeling van de pennevruchten van Queen in 1991.

Omdat de band dit respect onzerzijds gewoon verdiend.

Innuendo heeft ontegenzeggelijk geweldige Queen nummers als Innuendo, Ride the wild wind, Don't try so hard, Bijou en The Hitman: daar kan echt geen We are the champions tegenop.

Buiten Innuendo en het nog steeds sterke The show must go on is het gewoon een lading vullertjes, Musician. Dat was de Queen formule vanaf de jaren '80 sowieso wel: een paar puike nummers en de rest vullen = kassa. Natuurlijk mag je een nummer als The hitman leuk vinden, maar het is inwisselbaar met Gimme the prize. Ride the wild wind is inwisselbaar met een Scandal of Machines. Anders gezegd: deze plaat volgt exact dezelfde formule die Queen al jaren volgde. Buiten een paar knallers een album opvullen met een ballad, de hardrocker en de uptempo nummers. Een beetje artiest schud dat in een dag uit zijn mouw en het enige bestaansrecht van de vullers is de naam Queen die er onder staat.

Met alle respect Musician, News of the World en zelfs Jazz steken toch boven Innuendo uit. Makkelijk om We Are the Champions te noemen. Uiteraard een geniaal nummer, maar zo verschrikkelijk kapot gedraaid dat het iedereen zijn neus uitkomt.

Op Innuendo wordt het kunstje gedaan dat men beheerst, avontuurlijker dan de jaren ervoor omdat Freddie Mercury reeds wist dat hij zou gaan sterven. Was hij niet ziek geweest, was er weer een formule-album gevolgd. Innuendo heeft ontegenzeggelijk prachtige nummers opgeleverd, daar niet van, maar op News of the World en eigenlijk nog meer op Jazz wordt volop geëxperimenteerd. Een band in ontwikkeling, en dat is toch vele malen interessanter dan een groep die - vooruit - nog één keer zijn kunstje doet, in het zicht van de eindigheid.

Vind ik he.

Zoals je al zei, Hans.... elk zijn mening;

Mijn Queen top drie is; Sheer Heart Attack, A Night at The Opera en News of The World.

Innuendo komt in mijn verhaal helaas niet voor, er staan echt te veel nietszeggende richtingloze vullertjes op, pure skip skip skip nummers..... maar zoals je zegt; elk zijn democratische mening, toch?

Zeker. Het spijt me Patrick dat de boys je dit keer niet hebben kunnen vermaken. Ik weet ook helemaal niet waar dat aan ligt, maar opvullertjes kan ik echt niet vinden op Innuendo, hoewel ik Delilah dan het minste nummer van de cd vind.

Ik hoor in elk nummer een bezielende band, niet in het minst bij het gitaarspel van Brian May.

Maar nogmaals, het gemiddelde aantal sterren voor Innuendo ligt bij musicmeter zeker niet lager dan bij Jazz en News of the world. Bij anderen oogst Innuendo blijkbaar meer waardering.

De naderende dood van Freddie Mercury sluimert door dit album heen en geeft een ongrijpbare sfeer mee. Juist deze sfeer van een voorschot op rouw maakt het tot de Queen plaat die ik nog weleens draai. Wellicht omdat mijn kennismaking met deze plaat ook in periode van rouw in mijn omgeving was dat hij zo sterk aansloeg. Verder ben ik geen (groot) Queen liefhebber, teveel kitsch naar mijn smaak hetgeen ook (weer) op Innuendo te vinden is maar hier zijn een aantal sleutelsongs te vinden die het naar een hoger plan trekken.

Dit album heeft natuurlijk een andere lading dan voorgaand werk .
Juist daarom is dit een werkje die een apart hoofdstuk heeft in de Queengeschiedenis . Ik dat opzicht heeft James Douglas volkomen gelijk .
Mercury is al afscheid aan het nemen , iets wat vooral duidelijk is in stukken als These Are The Days Of Our Lives en Show Must Go On .
Niet eerder klonk Freddie zo zorgelijk als op de werkelijk magistrale titeltrack .
Maar Queen is in progressief opzicht inderdaad niet vooruit gegaan .
Het is zeker beter dan The Miracle , Kind Of Magic , The Works , Hot Space , The Game en wat mij betreft ook Jazz , een plaat die mij nooit echt bij de lurven heeft kunnen pakken .
Maar de unieke albums voor die tijd zijn in vorm sterker en smaakvoller . Dit zijn platen die ik moeiteloos helemaal uit kan horen . Innuendo heeft skipmomentjes en dat zegt mij voldoende .