Queen - Innuendo (1991)

Onder andere door het titelnummer, dat mijn favoriete Queensong is, maar ook de rest van het album, zelfs het hier minder gewaarderde All God's People, vind ik zeer sterk. Verder is de sfeer ook "volwassener". Geen Galileo Galileo Figaro, maar duistere nummers als het titelnummer. Maar er staan ook wat meer "typische" Queensongs op. Het achtergrondverhaal dat bij dit album hoort is ook zeer sterk en laat je de nummers als het ware begrijpen. Dus eigenlijk draait het hier voor mij om composities, sfeer en het legendarische doorzettingsvermogen van Freddie, may he rest in peace forever.

Ik denk er dus krek hetzelfde over, voor mij vertaald in ***

Wèl in de stijl van die eerste platen.... helaas een pàk minder goede songs, luister maar wat kritischer dan, graag.

Ricardo, ik deel je mening. De eerste vijf albums van Queen zijn helemaal geweldig. Na "A Day at the Races" had ik het echter wel gehad met Queen. "The Miracle" vond ik later al weer goed te pruimen en inderdaad "Innuendo" overtrof mijn stoutste verwachting. Het is natuurlijk spijtig dat Freddie het tijdelijke leven voor het eeuwige leven heeft verwisseld maar Innuendo is een waardige Queen afsluiter. Innuende heeft zeker de kwaliteit die de eerste vijf Queen albums ook hebben. Over wat daarna nog op de markt is verschenen zullen we maar zwijgen.

Mijn Persoonlijke Queen album top 7:
1. Queen II
2. Sheer Heart Attack
3. A Night at the Opera
4. A Day at the Races
5. Innuendo
6. Queen
7. The Miracle

Overige Queen albums heb ik in geen tijden meer gedraaid.

Het heeft niets met kritisch luisteren te maken vind ik. Dit album pakte mij gelijk al toen ik hem voor het eerst beluisterde, en toen ik de laatste song, The Show Must Go On hoorde kreeg ik echt een brok in de keel, van dat Freddy ondanks zijn ziekte nog op de valreep tot een meesterwerk als dit in staat was. Het heeft voor mij echt met het gevoel te maken wat erbij komt, ook als ik kritischer zou gaan luisteren, dan zou ik ook tot deze conclusie gekomen zijn.

Ja, ricardo, een plaat moet je pakken... of niet hé?

Maar het is wel Freddie en dus niet Freddy.

Voor mij een goed en waardig afscheidsalbum én de beste sinds de 'heyday' van de 70's; dat 'extra' wat de mid 70's albums hadden , heeft het (wat mij betreft) echter niet.

als we dan toch moeten zeuren:

Farrokh Bulsara is de naam

met zon naam moest je wel haast een alias verzinnen

Zelden zo eens geweest met Sstttt als vandaag. Zijn verhaal klopt volledig.
Mijn volgorde in Queen cd's top 7 ligt wel iets anders, maar dit zijn inderdaad de cd's waar het bij Queen om draait.

Alleen moet News of the World wel in dat lijstje!

Nee, het is het lijstje van Sstttt.... . Wat mij betreft zijn de eerste 5 wel voldoende' en kunnen de laatste 2 eraf, hoewel ze beslist niet slecht zijn.....

De 5 bekendste nummers: Innuendo, Headlong, These are the days, I'm going slightly mad en The show must go on vind ik veruit het best.

Daarnaast vind ik Bijou wel aardig, de rest vind ik erg matig.

Ik sluit me aan bij haveman, alhoewel These Are The Days me niet zoveel doet, heb ik er weinig aan toe te voegen.

Ik ben er wel aan gewend nu hoor dat jij graag correctortje mag spelen, geeft niets, want je hoort er voor mij helemaal bij. Eerder wond ik mij daar nog wel over op en baalde ik daarvan, maar eigenlijk is het wel humor, want je komt er regelmatig mee langs bij de div users hier. Ach jij weet ook gewoon niet beter. Geeft niets hoor want ik heb dat allang geacepteerd van jou.

Ongeloofelijk hoe n goede stem Freddie Mercury had terwijl hij stervende was

Het titelnummer is het beste nummer ooit van Queen, apocalyptisch als het maar kan.
En gezien Mercury's toestand toen alleen maar nog meer indrukwekkend.

Magistraal album van Queen. Dit is zeker één van hun beste albums, samen met het werk uit de jaren 70.

Persoonlijk vind ik dit nu eens een Queen album zonder opvullertjes. Ik weet dat veel mensen"Delilah" maar zwak vinden, maar ik heb dit altijd een uitermate fijn nummer gevonden.

Ook de minder genoemde nummers "I can't live with you" en "ride the wild wind" vind ik erg lekker.

Alleen "the hitman" ligt mij iets minder. Nochtans hou ik zeker wel van stevige rock, maar dit nummer sla ik meestal wel over. Nochtans is er op de compositie zelf weinig aan te merken denk ik.

Het beste afscheid dat Freddie zich met de gegeven omstandigheden kon wensen. Voor mij is dit dan ook het laatste hoofdstuk van het Queen verhaal.

Eind 1984 kwam ik thuis met het allereerste album van Queen meegenomen uit de bibliotheek. Datzelfde jaar hadden zij grote hits gehad met Radio gaga en I want to break free. Leuk maar eigenlijk vrij vervelende nummers. Het eerste nummer van de uit de bieb meegenomen lp was Keep yourself alive. Dit nummer bracht mij weer terug naar 1975. Vergeet nooit meer dat Bohemian Rhapsody bij Toppop was. Als 7 jarige jongetje was dat heel spannend. En dat bleef Queen nog een aantal jaren. Begin 1986 door de hernieuwde kennismaking binnen een half jaar alles van Queen op LP aangeschaft. Heb alles nog puntgaaf en in plastic hoezen. Het kaf kon je al snel van het koren scheiden. Tot en met Jazz deze blijft lastig' is het meer dan uitstekend. Alles na Jazz vond ik al snel niet interessant meer.Toeval of niet het imago van Queen (lees korte haren en een foute snor) en het gebruik van synths werkte natuurlijk ook niet mee. Innuendo was trouwens de laatste LP die ik van Queen kocht. hooguit 2 keer gedraaid. Wat een gedateerde en overgeproduceerde plaat is dit zeg. Vervelende synthesizers, hoop galm. Het klinkt allemaal te mooi en te gelikt. The show must go on als voorbeeld. Hoe kan het dat ik Queen tot 1979 dan wel waardeer en daarna niet? ANATO is in principe toch ook overgeproduceerd? Ik denk dat de manier van produceren halverwege de jaren 70 die eind jaren 60 was ingezet de beste muziek heeft voortgebracht om naar te luisteren. Zeg maar van White album tot Hotel California. Het klinkt allemaal veel echter. Welke LP uit de jaren 80 haal je nog met plezier uit de kast. Wat een drama die produktie toendertijd. En dat is niet alleen voor Queen van toepassing. Dat had ik toen al heel snel door. Zo lag mijn smaak al heel snel in de jaren 60 en begin jaren 70. Begin jaren 90 door de grunge en halverwege jaren 90 door de Britpop wel weer aangehaakt. Dat kon ik dan wel weer waarderen. Misschien hadden ze Innuendo wel in 1976 moeten opnemen.

Zijn er nadien nog veel mogelijkheden geweest??

Weet ook wel dat Innuendo de laatste echte groepsplaat van Queen is geweest. Door de recensies deze toen toch maar aangeschaft. Alle Queen uitgave daarna links laten liggen.

Dit is zowat het tegenovergestelde van groeimuziek. Alle nummers blijven meteen in je hoofd plakken, en als het nieuwe ervan af is, de lijm loslaat, dan zijn er weinig redenen te verzinnen waarom je deze plaat nog op zou zetten.

Helemaal ongelijk heb je niet vind ik . Het is een album die ik ook niet zo vaak meer draai . Toch is het wel een beladen plaat en er staan werkjes op waar de magie sinds lange tijd weer aanwezig is .
De produktie is de boosdoender hier , net even te netjes vaak .
Daar ik 'm toen beter vond dan nu ( want er staan ook een aantal zwakke broeders op ) verlaag ik 'm iets .

Groeimuziek?
Plakkende nummers?
Loslatende lijm?

En dan geen redenen meer om de plaat op te zetten? Je mag het uiteraard niets vinden, ik kan alleen maar weinig met een opmerking over de afwezigheid van een tubetje Bison Kit.

Wie de ontwikkeling van Queen ziet in de jaren '80, vanaf Flash en die dan uiteindelijk eindigt met Innuendo in 1991, kan alleen maar concluderen dat de band per cd er alleen maar beter op is geworden.

Innuendo is door de dood van Freddie Mercury het tragische einde geworden van een band, die in de laatste 11 jaar van hun bestaan dus inderdaad alleen maar is gegroeid.

Ik vind inderdaad wel dat het hun beste sinds tijden is . Maar laten we wel wezen , echt memorabel spul is er dan al heel lang niet meer verschenen . News Of The World is een plaat die ik nog moeiteloos uit kan luisteren , daarna kakt het langzaam maar zeker in . Hot Space is een nogal drastische koerswijziging die nu niet bepaald werd gewaardeerd door verstokte fans .
The Works moet dat weer een beetje rechtbreien , maar daar valt vooral een ongeinspireerde Freddie nogal eens in herhalingen .
A Kind Of Magic is een lichte verbetering , maar kent ook teveel zwakke plekken . The Miracle is deels geslaagd en dit Innuendo is puntiger en heeft die magistrale titelsong die moeiteloos in mijn persoonlijke Queen top 5 songs voorkomt .
Maar eerlijk is eerlijk , echt verbazen doet Queen mij ook hier niet .
Queen II , Opera en Sheer Heart Attack zijn platen waar ik het juiste kippenvel van krijg . Een band die een gigantische doorstart maakte . Die rek is er hier uit . Maar Queen is en blijft een geweldige band . Ik heb er nog steeds een zwak voor . Maar hun top lag tussen ''73 en 77'' .

Pure klasse.. meer hoeft er niet over gezegd te worden!

Dit album wordt wel wat overschat heb ik de indruk. Zo briljant is het nou ook weer niet, het beste nummer, Innuendo, is aardig maar in het grote Queen oeuvre loopt het ver achter bij songs als The March of the Black Queen, The Prophet's Song en Bohemian Rapsody.
Verder zie ik wat middelmatige nummers als I'm Going Slightly Mad, Headlong en Don;t Try So Hard.
En dan nog een hoop materiaal wat echt onder het gemiddelde is, zoals Ride The Wild Wind, Delilah en The Hitman.

3,5 ster is wat mij betreft meer dan genoeg.

De echt slechte nummers (vind ik) zijn Headlong, I Can't Live With You, Delilah en All God's People.
Dat is toch al 1/3 van de plaat. Zonde van die slecht gemixte drums in I Can't Live With You. Delilah is gewoon bah. Headlong té simpel voor woorden en All God's People een mislukte gooi naar progrock meets gospel.

Hitman en Ride the Wild Wind vind ik wel geslaagde uptempo rockers.

Ik vind ook Headlong, I Can't Live with You en Delilah gewoon niet goed. All God's People is zo over the top dat ik het op een bepaalde manier nog wel genietbaar vind.

Het is als zo vaak maar net wat je belangrijk vindt of op let; ik vind Headlong een bruisende rocker, simpel of niet. Delilah vind ik ook ook de minste. Mijn favorieten zijn toch de eerste 3 en de laatste 3, m.u.v. These Are The Days(die er dus ook bij hoort) . Sommige anderen zijn voor mij toch wat te klef of kitscherig, maar Queen beheerst wel veel en is vakkundig. Ik heb het album wel (mooie hoes !), maar speel het zelden of nooit meer af .

Deze draai ik ook nog zelden. Wel vind ik dit nog een echte topplaat van Queen die zich kan meten met de beste platen uit de jaren 70. Ik heb deze ook org. Delilah vind ik ook een nummer van niets, en voor mijn gevoel gewoon een vuller, om in het cd tijdperk cd,s vol te krijgen waardoor ze weer beter zouden kunnen gaan verkopen. 4,5,6,7 en 9 zijn voor mij de mindere nummers op dit album, met dus Delilah als absoluut dieptepunt.