Queen - Innuendo (1991)

De leden van MuMe zijn verdeeld over het beste album zie ik, en Innuendo beoordelen ze zelfs hoger dan NotW en Jazz:
1. Queen II / Night at the Opera / Day at the Races
4. Sheer heart attack
5. Queen
6. Innuendo
7. News of the World
8. Made in Heaven
9. Jazz
10. The Game
11. The Miracle
12. The Works
13. A kind of Magic
14. Hot Space

Voor mezelf geldt over Innuendo dat ik het een prachtig album vind, dat me destijds door het overlijden van Freddy nog eens extra meesleurde in Queen.
Alleen Delilah had van mij niet gehoeven ...

Berichten verplaatst naar Queen

Innuendo heeft inderdaad skipmomenten ("All Gods People" en "Delilah".. meh), maar naar mijn mening zijn de sterke nummers op Innuendo wel genoeg om de meeste eerder genoemde albums helemaal weg te blazen. The Game, Jazz, The Works en A Kind Of Magic zijn wel goeie platen in een geheel, maar de hoogtepunten van deze platen komen naar mening toch totaal niet in de buurt van de hoogtepunten van Innuendo.

Maar ja, de emotionele lading dat er op dit album ligt zal mijn beoordeling waarschijnlijk ook voor een groot stuk beïnvloeden, maar voor mij is dit één van de beste Queen albums ooit

Skipnummers en dan toch een gewèldige 5-sterrenplaat?
Mij niet gezien voor dit te vlug tevreden plaatje...

Nou, ik vind dat de overige nummers de iets zwakkere nummers toch wel meer dan goed rechttrekken.

Maarja, ieder zijn mening hé

Het het mooiste Queen album noemen, je lievelings nummer van Queen staat erop en je noemt voor jou persoonlijk nog 2 mooie nummers en dan toch 1*** geven (eerste post op dit forum), dat vind ik knap.

Ontopic: Ik zag net beelden van dit album op youtube, hoe het gemaakt werd en met inderdaad een graatmagere Freddie Mercury. Ik kreeg er een knoop van in mijn maag. Ga dit album binnenkort eens bij de Bibliotheek lenen of Pindakazen om te kijken of het mij aanspreekt, al ken ik natuurlijk enkele nummers wel. Ik kom hier nog op terug.

all gods people een skipmoment?

dat delilah snap ik wel maar , al gods ppl gaat me te ver

uitstekend en herkenbaar queen nummer

De hopeloze situatie van Freddie Mercury was al dramatisch genoeg, natuurlijk.

Ik krijg het al benauwd genoeg bij het idee, dat de Queen leden na de opnames van The Miracle (en de wetenschap dat Freddie aids had) besloten door te gaan voor de opnames van Innuendo.

Waarbij Freddie, die steeds zieker werd, gedurende de opnames steeds hogere eisen ging stellen aan zichzelf en aan het artistieke gehalte van de plaat.

Innuendo ging zijn zwanezang worden en hij wist het. En het moest daarom de beste plaat ooit van Queen worden.

Hij heeft een enorm beslag gelegd, ook een enorme druk uitgeoefend, op Brian May, Roger Taylor en John Deacon om dit te presteren.

Waarbij zij, bij wijze van spreken, op de meest ongure tijden konden worden opgeroepen om te spelen, namelijk op die momenten dat Freddie Mercury zich nog goed genoeg voelde om opnames te maken.

Maar ze waren alle drie bereid om zich hiervoor op te offeren.
En het werd dus ook nog eens een keer een race tegen de klok.

Ik blijf vinden, dat ik het ook hóór, de passie, de bezetenheid om het beste album ooit te willen maken. De radeloosheid uiteindelijk, van het naderende einde.

Innuendo is daarom een zinderend album geworden, ongekend in zijn soort en een geweldig Queen monument. Minimaal het beste werk sinds A night at the opera.

Je hoort dus niet alleen bezieling, ook de opzet zoals die gekenmerkt werd door de eerste Queen cd's hoor je er weer op terug. Dat je een aantal nummers wellicht wat minder vind is dan ook logisch, ik hoor weinig liefhebbers van Delilah.

Maar, met de kennis die je hebt, doorleef je het album beter.

De fans vernamen nauwelijks iets in die tijd over de ziekte van Freddie, hooguit wat geruchten. Freddie was bezig met opnames van muziek en clips en was nauwelijks in het openbaar. Ik geloof dat hij de avond voor zijn dood liet hij weten dat hij aids had. De volgende ochtend hoorde ik op het nieuws dat hij was overleden.

Tja, tegen zoveel drama kan niemand niet op, hoewel de interviews met de heren May en Taylor weerleggen dat ze wisten dat hij AIDS had tot een paar maanden voor zijn dood. Dat hij ziek was kon ze uiteraard niet ontgaan zijn. En uiteraard is Innuendo een prima plaat geworden, maar om van een hoogtepunt in hun discografie te kunnen spreken moet je toch I'm Going Slightly Mad, I Can't Live With You en Delilah skippen. Wat wel opvalt is dat Mercury's stem nog zo goed is.

Een soort vervolg van "my baby does me" en vanwege de toch wel grappige tekst, en de wetenschap dat het over zijn kat gaat, wel een leuk nummer...

Perfect verhaal musician.

Ik kan me nog perfect herinneren hoe ik me de dag van Freddies dood voelde. Hoorde 's-ochtends voor het naar school gaan het bericht dat hij Aids had. Later die dag op school werd verteld dat hij dood zou zijn. Heb de rest van deze schooldag niet meer bewust meegekregen, maar heb ook telkens tegengesproken dat het klopte. Men zou zich wel vergist hebben en het nieuws van zijn ziekte verkeerd hebben begrepen. Totdat ik thuis kwam en MTV aanzetten (toentertijd nog een muziekzender ). Heb tot diep in de nacht naar alleen maar muziek van Queen geluisterd en gekeken. Was geschokt.

Om die reden heeft Innuendo voor altijd een apart plaatsje in mijn muzikale hart. Je hoort de pijn en de drang om een document achter te laten op deze plaat.

(Heb overigens een zelfde 'trancedag' niet meer meegemaakt totdat Michael Jackson overleed. Die klap kwam ook als een mokerslag aan. Maar dat terzijde).

Ik heb op de dag van zijn dood de hele nacht tv gekeken . De BBC zond een groot deel van de nacht uit . geheel in het teken van het fenomeen Freddie Mercury en Queen .

Ik kon het maar moeilijk beseffen . Een groot deel van mijn jeugd stond in het teken van Queen .
Ik vond en vind eigenlijk nog steeds wel dat zonder Freddie Mercury de popmuziek gezichtlozer is geworden . Hij was zo goed en uniek .

Absoluut de beste frontman aller tijden .

In die zin is Innuendo wel een beladen plaat , omdat hij tijdens de opnames al erg ziek was en wist dat zijn einde naderde .
Het blijft zonde van de wat zwakkere plekken hier .

Innuendo is typisch zo'n plaat waar de geschiedenis rond het maken ervan, en de spoedig te overlijden Freddie, zo centraal staat, zodat het moeilijk in te schatten is of deze plaat net zo hoog zal zijn beoordeelt als dit een CD was geweest waar deze lading niet op had gelegen. Is het erg kwetsend als ik opmerk dat ik dit helemaal niet zo'n goede plaat vind en het zeker niet in de buurt komt van hun reeks meesterwerken uit de jaren 70?? Innuendo, I'm going slightly mad zijn erg goede nummers, maar er staan toch ook een hoop geforceerde pogingen op om het geluid en de glorie uit hun toptijd weer tot leven te roepen. The show must go on is wel heel mooi en komt uit zijn tenen, dat hoor en voel je. Een waardig afscheid, maar geen meesterwerk.

Queen gaat er stevig tegenaan op The hitman. Echt een ware sensatie dat nummer. Andere favorieten zijn Innuendo, Bijou en The show must go on.

Ik vind dit toch één van de allerbeste Queen platen. Spijtig genoeg wel overgeproduceerd wat bijna 20 jaar later verouderd klinkt.

Je kunt dit naar mijn mening niet los van elkaar zien, want Freddie en de rest van de band hadden nooit zo'n album KUNNEN maken zonder de 'lading' van Freddies naderende dood.

Queen liet met The Miracle al een licht herstel horen . Innuendo is beter en de beste sinds jaren . Ook zonder de ziekte en uiteindelijke overlijden van Mercury is dit een feit .
Maar het album kreeg er net even wat meer impact en aandacht door .
Ik blijf stellen dat de plaat bouwt op een aantal kroonjuweeltjes , en vind in zijn totaliteit dat Queen echt nog wel beter had gekund .

Daar kan ik het geheel eens mee zijn.
Niet dat iemand zo'n plaat vijf sterren kan toekennen - en voorwaar er zijn er die daar in slagen !! - daarvoor staat er echt wat te veel vulsel tussen de betere songs, echt wel!

op iedere plaat van queen staan wel wat missers imo, maar het niveau van overige nummers is vaak is zo hoog dat ze je dat makkelijk kan vergeven

zo ook op deze

i cant live with you
delilah

de rest fenomenaal

4

Wat heeft toch iedereen tegen delilah? Ik heb dit altijd een superleuk nummer gevonden! Ik ben zelf ook wel een enorme kattenvriend dus dat kan er mee te maken hebben

De skiptoets!

ook voor Bijou, trouwens

Nee! Niet voor Bijou...
Prachtig sfeervol nummer.
Maar de laatste seconden zang en melige tekst verneuken het lied wel wat!

Waarom, oh Patrick? Wat een geweldige solo van May in Bijou, ongehoord! Het nummer is boven alle kritiek verheven.

Ik begrijp er werkelijk echt niets van, dat erg magere Queen cd's als News of the world of Jazz zo worden opgehemeld terwijl Brian May juist op Innuendo grandioos en glashelder gitaarwerk aflevert!

Het zal er wel weer mee te maken hebben dat vroeger alles beter was en vooral dat er bijzondere herinneringen aan dat oude werk kleven. Ik kan er met mijn muziek-oordeel verstand in ieder geval gewoon niet bij.

Het is ook niet waar, dat Brian May in 1978 beter was dan in 1991, die beeldvorming is lariekoek, valselijke voorlichting!! Innuendo - Jazz 5 - 0

Amen

Ik heb nog steeds een zakdoek nodig bij The show must go on..... Niet in de laatste plaats vanwege de buitenproportionele schoonheid er van.....

Da's vroeg voor hooikoorts....

Bijou, Delilah, I Can't Live With You. Ik vind het allemaal best redelijke nummers.

Het enige dat me niet echt goed ligt op Innuendo is The Hitman.

redelijke nummers wil ik nie horen, wel goeie

Een waardige zwanenzang van een grootse band.
Ik vind het wel prettig dat er wat rustpunten op staan, zou anders wel een heel heavy en overgeproduceerd album zijn geweest.
Sommige platen kan ik niet draaien zonder me te verplaatsen in die periode.
Had ik bij deze plaat liever niet, was voor mij niet echt positief de jaren 91/92 vandaar dat ik hem vrijwel nooit draai.

Toch ook wel weer mooi dat muziek dat met je kan doen.

Ik ervaar dit als een vreemd album. Een erg bedreven album mede gezien Freddie Mercury's lichamelijke conditie. Als ik de atmosfeer inadem kom ik in hogere sferen. Daar kom ik Mercury met engel vleugels tegen. Rockend met de rest van de groep op de golvende wolken van een hogere sfeer. Dit moest geen depressieve bedoeling zien, waar hij ons treurig vaarwel zegt. Nee, Freddie Mercury heeft zijn lot geaccepteerd. Die positieve benadering vind ik aangenaam. Sterker inspirerend. Dit is gewoon zijn sublieme zwanenzang. Door de zwang dat nooit een lelijke eendje is geweest. Na een nog betere luisterbeurt zal ik mijn beoordeling geven.