Queen - Innuendo (1991)

Een briljante opener (Queen top3) en een uitstekende sluiter en tien sterke wisselende nummers ertussin.

Jammer dat de band zo heeft moeten eindigen, de opgaande lijn zat er inderdaad eindelijk weer in, we zullen nooit weten wat er nog had kunnen komen als ze er echt voor hadden kunnen gaan.

Die opgaande lijn begon goedbeschouwd bij The Works (voorzichtig herstel) en raakte in een stroomversnelling door Queen's triomf op Live Aid (best live rock gig ever) en Freddie's ziekte.

Vanaf de B-kant van A Kind of Magic is Queen weer geniaal en terug op het niveau van de jaren '70.

Innuendo is (Made in Heaven niet meegerekend) het slotakkoord van de wederopstanding van Queen waarmee Freddie, op weg naar het rockwalhalla, op grootste wijze afscheid nam van het aardse bestaan.

Innuendo, I'm Going Slightly Mad, Don't Try So Hard, These Are The Days Of Our Lives, Bijou en The Show Must Go On gaan door merg en been en kan ik maar moeilijk beluisteren zonder zakdoek. Ook de overige nummers zijn goed te pruimen, wat betekent dat ik dit album 5 sterren geef.

De echte zwanenzang van Freddie is overigens Mother Love, dat op het postuum uitgebrachte Made In Heaven staat en zo in het rijtje toppers uit de vorige alinea kan worden opgenomen.

Als rechtgeaarde Queen-fan zou ik niets liever willen dan dat hun laatste album, zeker gezien de dramatische omstandigheden waarin dit tot stand kwam, een meesterwerk was. Maar dat is het niet. De meeste stukken zijn niet boeiend genoeg. Sommige zijn zelfs uitgesproken slecht (Ride The Wild Wind, The Hitman). Maar de titelsong is spannender dan ze in jaren hadden gedaan en The Show Must Go On is werkelijk een grandioos stuk. Dan hoor je nog even een vleugje Queen op hun best.
Halve punt extra, omdat je hoort dat ze graag het beste wilden geven dat ze in huis hadden.

Ben het met je eens, buurman. Deze plaat heeft met Innuendo, Don't Try So Hard en The Show Must Go On toch zeker potentie om één der betere Queenplaten te zijn. Kwalitatief mindere nummers als The Hitman, het te lange Headlong en Delilah halen het gemiddelde toch nogal naar beneden.
Toch geeft het veel luisterplezier.

Eens met je stelling . Je bewoord het goed . Al vind ik er wel zwakkere nummers opstaan die jij benoemd .

Ik vind het ongeveer de helft van de nummers op dit album eigenlijk wel top! Innuendo, I'm Going Slightly Mad, Don't Try So Hard, These Are The Days Of Our Lives, Bijou en The Show Must Go On.

Verder vind ik Delilah (waarom dit zo gehaat wordt snap ik niet), Ride The Wild Wind en I Can't Live With You zeer leuke nummers.

Headlong en The Hitman zijn doorsnee maar degelijke rockers.

We're All God's People is het enige waar ik niets mee kan.

Niet echt vijf sterren, zeg maar.

Absoluut wel vijf sterren voor dit topalbum, vind ik. Van het briljante popjaar 1991 is dit voor mij de absolute topper.

Ben hier niet kapot van behalve da het titlenummer.

Delilah is gewoon infantiel te noemen

Innuendo van Queen was mijn eerste kennismaking met de band. Ik was 13 en 'Innuendo' en 'The Show Must Go On' waren regelmatig op de radio te horen.
Op 24 november 1991 kwam ik er pas achter dat deze songs van Queen waren want toen overleed Freddie Mercury.

Het album is sterk, zeer sterk. Het is beladen album en hoe meer achtergrond informatie je hebt, hoe indrukwekkender het is dat Freddie Mercury zoveel doorzettingsvermogen en kracht gehad heeft om deze onbeschrijflijk goede vocalen te realiseren.

De plaat begint met 'Innuendo', een waar meesterwerk en ondanks de 6 minuten lengte verveelt het geen minuut. Het is een belevenis maar geeft wel de toon dat dit een donker album wordt.
'Slightly Mad' is moeilijk te plaatsen qua genre, maar onbetwist een Freddie song. Het is zwarte humor want ondanks dat het grappig bedoeld is, geeft het ook inzage in zijn mentale strijd met aids.
'Headlong' rockt harder dan menig andere rocker van Queen en het gitaarspel van May is erg sterk hier. Dat kan niet gezegd worden van'I Can't Live with You', een middelmatige rocker en de versie op Queen Rocks is beter te pruimen.
'Don't Try So Hard' is een van de hoogtepunten, Freddie's stem is werkelijk fenomenaal.
'Ride The Wild Wind' een niemendalletje, in de traditie van I'm In Love With My Car' en duidelijk een Roger song. Hij levert met 'These Are The Days Of Our Lives' zijn beste compositie van zijn leven op Innuendo, samen met het werkelijk prachtige ingetogen gitaarspel van Brian May, is het een klassieker. 'All Gods People' was een overblijfsel van de 'Barcelona' sessies en past niet op de plaat. Het is teveel in een liedje, te bombastisch, teveel melodielijnen, teveel van het goede.
Delilah zie ik wel als passend op deze plaat. Freddie's leven is langzamerhand beperkt tot zijn huis en zijn studio en hij geniet van zijn resterende tijd met zijn katten die hem gelukkig maken. Het raakt me.
The Hitman is duidelijk door Brian May geschreven, een knalharde rocker, Freddie zingt ontzettend goed en toont hoe divers zijn stemgeluid is. Het contrast met Bijou is mooi. Het liedje is omgedraaid. Waar normaal gesproken zang is, is nu gitaarsolo en waar de solo normaal gesproken is, is nu zang. Interessant en ik luister er graag naar. Dan komt het magnus opus van Queen aller tijde. The Show Must Go On. Soms heb je liedjes waarbij alles een wordt. Dat is hier het geval. De drums, bass, gitaren en Freddie's waanzinnige vocale prestaties komen samen en maken een song die in mijn optiek door niemand overtroffen kan worden. De emoties zitten zo diep, Freddie's stem raakt me diep van binnen. Hij lijdt en niet zo'n beetje ook, maar toch probeert hij er een positieve wending aan te geven.
Voor mij het beste liedje ooit gemaakt, door welke groep dan ook.

Al met al geef ik Innuendo 4 sterren, alleen door de zwakkere liedjes als All Gods People en I Can't Live With You, kan ik er geen 5 sterren voor geven.

Na de wat overgeproduceerde 'gesynthesizerde' jaren '80 leverde Queen met The Miracle en Innuendo platen af met daarop toch intelligente rocknummers die lang niet allemaal louter tot de 'te vaak gehoorde draken van Queen-klassiekers' gerekend kunnen worden. Ik ben een enorme Queen-fan, maar ik schaam me bijna voor de meeste overbekende hits waar niet-fans soms zo'n afkeer van hebben omdat het alles is wat ze van de band kennen, wat op zijn minst heel zonde gevonden mag worden. Denk aan We Will Rock You, We Are The Champions, Crazy Little Thing Called Love, I Want To Break Free etc., allen nummers waardoor Queen mijns inziens teveel gekarakteriseerd wordt. Ik hou over het algemeen meer van de (voor het grote publiek) wat onbekendere albumtracks, solowerk en b-kantjes. Toch zijn sommige bekende singles hier een uitzondering op, en het is grappig dat deze singles vooral van de laatste twee platen afkomen. Nummers als I Want It All en Breakthru bijvoorbeeld, tracks die samen met Was It All Worth It (de laatste is inderdaad geen single) meesterlijk zijn die ik eigenlijk nooit vaak genoeg kan horen. Dit waren voorbodes van ijzersterke composities waarvan we er op de opvolger Innuendo zéker nog meer van voorgeschoteld kregen. De epische titeltrack is heuse buitencategorie (een dertien in een dozijn-rockbandje componeert niet zulke intelligent in elkaar gesmede magnum opussen), alsmede afsluiter The Show Must Go On.
Tweede single I'm Going Slightly Mad is vreemd omdat het leunt op een kenmerkend synthesizer-riff en ongewoon lage Freddie-vocalen. Een vreemde eend in de bijt, maar ik vind het qua melodie toch best sterk. Ook Headlong verveelt niet, en al is het misschien een lompe rocker, het bevat schitterend gitaarwerk van Brian May, zoals ook Innuendo en The Show Must Go On. Wat is die man on fire op die tracks, zeg! These Are The Days Of Our Lives is een ongewoon sterke ballad, qua compositie, spel, sfeer en thema. Extra beladen natuurlijk als je de video ziet en men zich realiseert in welke levens-situatie het is gecomponeerd. Dit mág of kún je gewoon niet afdoen als een simpel liedje. Dit is een hoogstaand nummer waarop alles klopt, en ik vind het gewoonweg een schitterende melodie hebben.
Buiten de singles om is de plaat qua niveau wellicht wat onevenwichtig te noemen. I Can't Live With You rockt lekker weg, maar ik vind het wat te simpel en te vlak, en zonder een sterk refrein bovendien. Don't Try So Hard is emotioneel prachtig, en bevat supervocalen van Freddie (hoor het venijn in zijn stem tijdens "...screaming out your bloody orders, hey!..."). Ride The Wild Wind is een typische Roger-compositie zoals we die vaker op oude albums konden onderscheiden. Ook weer een 'pounding' rocker met scheurend gitaarwerk, fijne baslijn en harde drums. Luistert lekker weg, maar weer (zoals het geval was bij I Can't Live With You) geen memorabel refrein. Prima als albumtrack, desalniettemin.
Ik heb altijd een erge afkeer gehad tegen All God's People, dat in werkelijk niets in sfeer op deze plaat een plekje had verdiend. Het heeft een vreemde niet te volgen ronduit zwakke melodielijn en loopt over van irritant samengezang. Als je het album Innuendo onevenwichtig wilt noemen (en daar geef ik menigeen gelijk in) dan komt dat vooral door deze miskleun, dat dan ook weer typisch genoeg gevolgd moet worden door het briljante These Are The Days....
Delilah heb ik altijd grappig en vermakelijk gevonden. Natuurlijk is dit qua compositie en tekst een typische Freddie-song, vol lichtvoetige humor en speelsheid. Maar daarom niet minder. Leuk, luchtig en aardig om naar te luisteren, verdient qua niveau zeker een plekje als hap-slik-weg albumtrack tussen tracks als I Can't Live With You, Ride The Wild Wind en The Hitman. Laatstgenoemde is wel het meest stevige hardrocknummer dat ik van Queen ken, doet me misschien in kracht en venijn terugdenken aan Stone Cold Crazy, wat ik dan weer (melodisch gezien) een slechtere song vind dan The Hitman. The Hitman bevat echter steengoeie hoge Freddie-vocalen waar ik echt lyrisch over kan worden. Het nummer is in wezen niets meer dan kant en klare straightforward rock (Brian May ragt er op los) maar de bovengemiddelde sterke vocalen maken het voor mij tot een prima song waaruit de klasse van Queen (lees: Freddie) blijkt.
Bijou is een rare compositie, maar daarom niet minder mooi. In sfeer en gitaarspel slaat het misschien een beetje terug op Delilah, wat betreft de lichtvoetige hoge gitaarriedeltjes die Brian May tentoonspreidt, maar is in wezen wel een stuk melancholischer en rustiger van aard. Het blijkt een perfecte opmaat tot The Show Must Go On, wat ontegenzeggelijk een meestersong is. Zoals eerder op de plaat bij Innuendo en These Are The Days... valt alles op zijn plaats en klopt het nummer van voor naar achter wat betreft melodie, sound, gitaarspel, zang en sfeer en gevoel. Bijna niet te overtreffen. Het zal nooit mijn favoriete Queen-song allertijden worden (daarvoor is het te bekend en heeft het een te hoge hitpotentie) maar ik schaar het zéker tot de beste nummer ooit door wie dan ook geschreven.

4*

Een goed album maar, naar mijn mening, niet het meesterwerk waar velen het voor houden. Daarvoor zijn simpelweg niet alle nummers even goed. Innuendo, The show must go on, Headlong, These are the days, I'm going slightly mad en All God's people zijn prima. De rest is best aardig maar toch een stuk minder.

Vandaag op Freddie's sterfdatum goed voor de nodige emotionele momenten. Voor mij zeker wel het meesterwerk velen het voor houden.

gewoon al 19 jaar terug... pffff wat vliegt de tijd!

Bij de Top-2000 Quiz afgelopen vrijdag werd op verzoek van Loretta Schrijver een gedeelte van de clip van These Are The Days Of Our Lives (met de laatste beelden van Freddie) uitgezonden. Loretta barstte bijna in tranen uit... en ook ik had moeite mijn tranen te bedwingen.

Ja, ik ben een sentimentele lul af en toe .

Geeft niks . Ik weet nog 1 dag na Freddie's overlijden , dat de BBC de hele nacht specials over Queen uitzond . Ik hield het ook niet droog toen .

Hij hoorde bij de allerbeste . Als buhnepersoonlijkheid was er geen betere .

Innuendo opent heerlijk bombastisch zoals queen dat zo goed kan. Volop variatie mooi zang/guitaar werk super dus. Ook slightly mad is een pracht nummer. Heerlijk gezongen door queen freddie o dear. Headlong is me ietswat te simpel voor queen normen niet geweldig. I can't live with you ook alweer een te hoog meezing gehalte. Don't try so hard wat kon die fred toch zingen prachtig toch! Wat een emotie's. En natuurlijk die heerlijke may solo/akkoorden machtig mooi man. Dan ride the wild wind niet slecht maar de song mist een echte harde guitaar. Die het nummer echt domineert Jammer hoor. Ook all god's people kan mij niet geheel overtuigen. Days of our lives weet die gekke snor mij voor de zoveelste keer weer eens te raken net als may trouwens. Delilah ach ga maar eens een nummer schrijven over je poes ha. Alleen de snor komt daar mee weg lekker hoor. Lekker guitaarwerk van may. Hit man aardig. De rocker's op deze cd zijn vreemd genoeg niet van die allure die we van queen kennen de echte kwaliteit ontbreekt een beetje jammer hoor. Ze doen een beetje cliche aan. En de guitaar is gewoonweg niet smerig genoeg. Bijou mooi hoor. The show must go on aha da's queen he wederom bombastisch en wederom een prachtig gezongen nummer door de snor. Mooie afsluiter van dit wisselvallig album.3,5 pingel

Waarom weet ik niet maar van alle Queen platen draai ik deze nog het minst (op het misbaksel "A Kind Of Magic" na).

Misschien is het de volgorde van de songs, ik heb niet altijd zin om met het bombastische "Innuendo" meteen te beginnen om vervolgens het niemendalletje "I'm Going Slightly Mad" aan te horen.
Zal hem binnenkort eens opzetten en bij "Headlong" beginnen.

Ik draai 'm ook weinig meer . Er staan fantastische dingen op , echt Queen zoals je ze wilt horen , maar een deel heeft echt skipmomenten . Toch ben ik ervan overtuigd dat Queen de goede kant op ging . Een echt meesterwerk had er volgens mij nog wel ingezeten . Helaas het lot besliste anders .

These are the days of our lives gebruikt de BBC nog wel eens bij retro snooker items, heerlijk! De combinatie werkt perfect. Heerlijk nummer.

Briljante opener, fantastische afsluiter en de mooiste ballad die Queen ooit heeft gemaakt.
Wat fijne rockers, wat slappe opvullers, maar ondanks dat het beste album dat Queen ooit heeft gemaakt.

De apotheose van Queen, en het coda van het muzikale leven van Freddy Mercury.

5* al was het als laatste eerbetoon aan Freddy.

R.I.P

Dank voor je bericht en stem, Ongeinspireerd.

De mooiste ballad die Queen ooit heeft gemaakt volgens jou, is dat Don't Try So Hard, These Are the Days Of our Lives of Bijou?

Aan de de apotheose van Queen en het coda van het muzikale leven van Freddie Mercury zou ik verder graag de pareltjes Mother Love (het laatste dat 'ie zong) en A Winters Tale (het laatste dat 'ie schreef) willen toevoegen. Beide tranentrekkers staan op het postuum uitgebrachte Made in Heaven.

R.I.P. Freddie, you sexy beast!

Freddie

Heb trouwens heel lang gedacht dat These Are The Days... van John Deacon was. Qua muziek maar zeker ook qua tekst leek dat me altijd vooral zijn bijdrage. Maar het schijnt Roger Taylors nummer te zijn. Verassend goed voor zijn doen. Over Breakthru' van The Miracle was ik ook al verbaasd dat het voor een groot deel van Taylor was. Leek me altijd een Mercury nummer.

De vraag blijft: welk nummer heeft Deacon bijgedragen aan Innuendo? Hij was (veel) vroeger toch altijd verantwoordelijk voor 1 of 2 goeie nummers.

Hij heeft meegeschreven aan Don't try so hard en The Hitman, twee goeie nummers inderdaad.

Hitman vind ik dan weer een typische Brian May vondst . These Are The Days leek mij echt een Mercury ding . Met name door de inhoud van de tekst en het feit dat hij wist dat hij niet lang meer had .

These are the days is geschreven door Taylor (bron; BBC doc. Days of our lives)

Als je het Innuendo album opzoekt op de Engelse Wikipedia zie je wie welk nummer heeft geschreven:

1."Innuendo" Freddie Mercury (Music), Roger Taylor (Lyrics)
2."I'm Going Slightly Mad" (Queen, Peter Straker) Mercury (Music, Lyrics), Peter Straker (Lyrics)
3."Headlong" Brian May
4. "I Can't Live with You" May
5. "Ride the Wild Wind" Taylor
6. "All God's People" (Queen, Mike Moran) Mercury (Music, Lyrics), Moran (Music)
7. "These Are the Days of Our Lives" Taylor
8. "Delilah" Mercury
9. "Don't Try So Hard" Queen (Mercury , deacon)
10 "The Hitman" Mercury, May, John Deacon
11 "Bijou" May, Mercury
12 "The Show Must Go On" May

Ik vraag mij af waarom op eerdere Queen albums bij ieder nummer de componist vermeld stond en op een gegeven moment (vanaf' The miracle'?) bij alle nummers alleen Queen vermeld stond. En vaag dat Peter Straker geen credits krijgt.

Voor een eerlijke verdeling van de royaltie's . Er was op een gegeven moment wat gedoe over .
De hele band schreef ,zoals bekend songs en ze zullen elkaar ook zonder meer geholpen hebben .
Zodoende werd vanaf The Miracle inderdaad , besloten om alle songs onder een groepscompositie te zetten .
Peter Straker was een goede huisvriend van Mercury , maar die vriendschap bekoelde op een gegeven moment . Straker werd nogal vrijpostig ( volgens bronnen .)
Misschien dat dit de reden is om hem niet als componist te vermelden . Het is een vermoeden , dus weet niet zeker of dit de ware reden is .