Queen - Innuendo (1991)

Typisch, ik krijg van de tekst van dit nummer altijd kippenvel, omdat het zo'n persoonlijke tekst vanuit (de situatie van) Mercury is. Opvallend dus dat May het schreef.

Inside my heart is breaking,
My make-up may be flaking,
But my smile, still, stays on!

I'll soon be turning, round the corner now.
Outside the dawn is breaking,
But inside in the dark I'm aching to be free!

I have to find the will to carry on!
On with the show!

Blijft een formidabel nummer. Was een prachtige, dramatische zwanezang geweest van de meest geweldige band die de wereld gekend heeft: Queen.

Alles hierna had ons bespaard moeten blijven.

Voor mij is dit vooral het album met Innuendo en The Show Must Go On erop. Beide briljante nummers - het titelnummer vooral door de opbouw, de afsluiter vooral door de tekst. Altijd gedacht dat die door Mercury was geschreven, maar zoals hierboven door rkdev opgemerkt komt die van May. Hoe dan ook, Mercury brengt het alsof het over hem gaat.
Ja, ok, er zijn nog 10 andere nummers, maar die mogen misschien nog net in de schaduw staan van de 2 eerdergenoemde nummers. Sommige (Don't Try So Hard, These Are The Days..., The Hitman) zijn goede maar geen memorabele nummers, anderen (Headlong, Delilah, Bijou) vergeet ik liever meteen weer.

3,5*.

Zonder enkele uitglijers had dit weer een perfect Queenalbum geweest . De titelsong en The Show Must Go On horen zonder enige twijfel tot het beste werk van de groep .
Queen was artistiek echt weer op de weg terug .

Volgens May was de situatie met Mercury onbespreekbaar. Mercury heeft eind jaren 80 aangegeven ziek te zijn zonder de naam van de ziekte te noemen en duidelijk gemaakt dat hij er verder niet meer over wilde praten en zoveel mogelijk uit zijn resterende tijd te halen.

Die situatie zorgde ervoor dat May (en ook de andere bandleden zoals Taylor op These Are The Days Of Our Lives) zich gingen uiten via songteksten waar The Show Must Go On een perfect voorbeeld is. Mercury was veel te bescheiden om zo'n dingen zelf te schrijven, hij uitte zich niet over zijn lijdensweg.

Mooi gezegd.

Het titelnummer is mijn favoriete Queen nummer, de rest heb ik wel beluisterd maar op een paar nummers na (o.a. The Show Must Go On) doet het me niet zoveel.

Dit is toch wel een van de beste albums van Queen eindelijk is er een remaster van deze verkrijgbaar.

Er zit nu een bonus CD bij met de volgende nummers:

1. I Can't Live With You
2. Lost Opportunity
3. Ride the Wild Wind
4. I'm Going Slightly Mad
5. Headlong

Het zijn natuurlijk andere versies van nummers die op het album staan en Brian May's Lost Opportunity heb ik ook op de CD-single van I'm Going Slightly Mad staan.
Ik ken van I Can't Live With You ook de retake-versie van Queen Rocks.

En, hoe klinkt 'ie?

Na al die jaren eindelijk in mijn bezit - zij het in de vorm van de originele cd, dus niet remastered. Leuk om nog eens songs te horen als "Delilah" en "Bijou", hoewel ze niet tot de beste tracks behoren. "Innuendo" uiteraard wel, geniaal vind ik het (dat middenstukje!). Frappant natuurlijk hoe Mercury hier nog tot het uiterste gaat met zijn stem, alsof hij zijn laatste krachten opgebruikt om toch nog maar een goed Queen-album af te leveren. De uithalen mogen er zeker zijn. Met "The Show Must Go On" heb ik het echter altijd wat moeilijk, wegens wat meligheid...
Al bij al, een waardig einde voor het grote Queen (als je Made in Heaven niet meerekent, en liefst niet The Cosmos Rocks).

Bizar ook om de plaat te openen met Innuendo... Meestal bewaart Queen het langste stuk tot het eind (Bohemian Rhapsody, Teo Toriatte, It's Late, Was It All Worth It?

Gelukkig was het ook een succesvolle single, dus uiteindelijk niet echt een probleem voor de kopers van de plaat...

Dit is de tweede plaat van Queen waarvan ik de release echt bewust heb meegemaakt (ik was hier 14)....

De gitaarsolo's in Going Slightly Mad zijn geweldig, hij gebruikt tig soorten gitaar, in ieder geval ook slide, wat ik sinds Tie Your Mother Down volgens mij niet meer heb gehoord.

Het grootste probleem (als Taylor-liefhebber) is de slechte drums op I Can't Live with You. Het lijkt wel een demo-versie. Volgens Brian May hebben ze ook veel van de demo-tracks gewoon zo gelaten.
Los van het feit dat Freddy goed zing op het nummer, vind ik dat het niet zo nodig op de plaat hoefde.

Gelukkig revancheert Roger zich middels Ride the Wild Wind, Hitman en Show Must Go On...

Het is hier overigens ook wel weer duidelijk welke songs van Taylor zijn: Ride the Wild Wind en These are the Days (de laatste had zo een song van The Cross kunnen zijn)....
Waanzinnig mooie May-solo ook weer in het midden...

Alleen het titel nummer, Bijou en The show must go on zijn voor mij de moeite waard. De rest doet me eigenlijk helemaal niks... Jammer, want eerstgenoemde nummers zijn wel echt te gek.

Titelsong is geniaal. Toen ik het voor het eerst hoorde , had ik de gedachte .... Yes , mijn Queen doet het weer.
Enigzins Led Zeppelin minded ( groove , melodielijnen ) maar wat een vernuft . En Freddie vocaal geweldig. Hier laat hij gewoon iedereen achter zich betreft zang !

Logische gedachte (LOL, Yes guitarist Steve Howe speelt namelijk de solo )

Scherp Bas .... scherp. Goed bedacht .

Led Zeppelin was ook mijn eerste gedachte toen ik voor het eerst het nummer Innuendo hoorde. Beetje geforceerd zelfs. Maar het is en blijft één van hun betere nummers sinds begin jaren '80. Ik was verrast toen ik hoorde dat Roger "Invisible Man" Taylor er een behoorlijk aandeel in had gehad.

By the way: it was 20 years ago today...

Taylor heeft ook Ride the Wild Wind en These are the Days geschreven.
Ook geen slechte songs.

Ik had ooit eens gelezen dat Innuendo Freddie's favoriete scrabble woord was, en dat anderen dachten dat het een spaans woord is, terwijl het gewoon 'toespeling/insinuatie' betekent.

De eerste een fantastisch nummer en de tweede dan weer niet. Ride had ook zo op zijn, overigens fantastische, solo album Hapiness gepast

Ride The Wild Wind is inderdaad een typisch Taylor nummer. Persoonlijk vind ik het helemaal niks. De meeste nummers van Taylor hebben voor mij de functie, dat ik het nummer erna juist weer extra waardeer. These Are the Days is een grote uitzondering. Zo goed, het had van Deacon kunnen zijn.

Dit album klinkt als een afscheid. Innuendo en These Are the Days of Our Lives vind ik de beste tracks.

These are the Days had een The Cross-nummer kunnen zijn.

Dit is een heel sterk album van Queen.
Rock nummers afgewisseld met rustige nummers, alhoewel het echte rocken er wel een beetje uit is.
The Hitman is wel een rocknummer maar dat nummer is voor mij niet de uitblinker van dit album.
Op dit album staan ook enorm sterke nummers , zo vind ik het nummer Innuendo echt net zo goed als het overbekende Bohemian Rhapsody uit de jaren 70 , ik vind Innuendo zelfs nog beter.
Dat Bohemian Rhapsody het beste nummer van Queen is , snap ik niets van , de heren hebben zoveel mooiere nummers gemaakt , maar ja dat natuurlijk smaak.
Gitaartechnisch vind ik dit het allerbest wat ze ooit hebben gemaakt. er zijn meer dan genoeg momenten waarbij de gitaar mij echt kippenvel bezorgd
Het enige nummer waar ik echt totaal niets mee heb is Delilah , ik dacht eerst dat ik teveel had gedronken toen ik het nummer hoorde ,maar het nummer staat dus echt op dit album , dat vind ik wel een misser , maar de andere nummers op dit album maken alles weer meer dan goed.

Wie zegt er dan dat Bohemian Rhapsody het beste nummer is van Queen?

Omdat juist dat nummer al heel veel jaren op de eerste plaats staat in top 100 allertijden
Afgewisseld met af en toe een ander nummer van een andere band , maar B.R staat eigenlijk altijd al op nummer 1
Als dat niet het beste nummer van Queen was , dan zou er toch eens een ander nummer van Queen op die eerste plaats moeten staan
En bij veel polls die gaan over het beste queen liedje onder de queen-fans staat B.R ook heel vaak met ruime afstand op nummer 1

Dat hoeft dan niet perse het beste Queen nummer te zijn, maar is er meer sprake van het meest bekende nummer bij het grote publiek. Vaak zijn de minder bekende nummers van hun top albums minstens net zo goed zo niet beter, maar omdat het geen singles waren gewoon een stuk minder bekend.

En dan is er nog de vraag van wie of wat bepaald wat het beste nummer van een band is. Naar mijn mening blijft het gewoon een persoonlijke beleving van wat je zelf het beste nummer van een band vind.

Ik vind dit ook een pracht album, en omdat hij uit 1991 komt opname en geluidstechnisch wel zowat het beste van de algemeen gezien beste albums van deze band.

Delilah vind ik echt als een vuller overkomen, het gaat geloof ik over een kat, maar dat nummer skip ik ook altijd. Het laatste nummer is echt een tranentrekker van jewelste natuurlijk, vooral nu iedereen weet hoe het afgelopen is met Freddy Mercury.

Freddy zelf vond bijv Somebody to love een beter nummer dan BR...

en wat vond Freddie er van?

YouTube - Queen Days of our Lives Full Documentary Part 1
Zo va 27' vergelijkt hij de twee