Queen - Innuendo (1991)

Ik in ieder geval zeker niet ... Persoonlijk heb ik altijd al vanaf het moment dat ik met dit album kennismaakte, Innuendo veel beter gevonden als BR Misschien komt het ook wel omdat de reacties rondom BR altijd té positief zijn en het nummer mij al ca. 20 jaar de keel uithangt. De opbouw, sound, tekst, compositie, zang... dus eigenlijk alles rondom Innuendo is veel spannender en voor mij beter.
En over die Top 2000: de top 3 blijft nog wel 20 jaar hetzelfde, totdat de generaties van het Queen -tijdperk de pijp uit zijn .

Wat is beter. De enige overeenkomsten tussen Bohemian Rhapsody en Innuendo is dat ze beide dik 6 minuten duren. Je vergelijkt bijvoorbeeld ook geen boeken, puur en alleen omdat ze even dik zijn? Qua complexiteit en originaliteit kan Innuendo natuurlijk niet tippen aan Rhapsody, dat lijkt me duidelijk. Eerst genoemde is een mooi nummer, maar doet toch wat geforceerd aan. "Hé, laten we weer lekker een beetje een episch nummer maken". Erg Zeppelin ook, meer dan de eerste drie Queen albums bij elkaar.

Aanname waar het bij mij ook totaal niet om gaat. Tevens maak jij de vergelijking dat de enige vergelijking de lengte van het nummer is, dat is dan jouw mening. Lees even mijn commentaar en dan merk je dat het bij mij om diverse andere punten gaat.
Beter...? Binnen mijn smaak kan het altijd beter en die kunnen dan weer verschillen met andere personen. Je hoeft het er dan ook niet mee eens te zijn, maar ga mij dan niet vertellen dat er maar 1 overeenkomst is .

Nee, al was het alleen al omdat het ook gaat om dezelfde spelers. En dat is precies wat hier een rol speelt. Het maakt een vergelijk, en overeenkomsten heeft het zeker, alleen maar interessant.

Toen Innuendo als single uitkwam, was het voor mij een ware sensatie, voor het eerst eigenlijk weer sinds het uitbrengen van Somebody to love. Queen heeft tussen A day in the races en Innuendo uiteraard meer uitgebracht. Maar slechts weinig tracks wisten het "kippenvel" niveau van de eerste vier albums te benaderen. Innuendo deed dat voor het eerst sinds lange tijd weer wel.

Het nummer toont aan dat ook Queen kon evolueren van een 70's band naar eentje van de jaren '90, zonder zichzelf geweld aan te doen qua sound. Boven alles blijft het uiteraard gewoon Queen. Vergeten waren de slechte jaren '80.
The Miracle was in 1989 al een kleine voorbode van de wederopstanding. Innuendo uiteindelijk de perfecte opvolger van A night at the opera.

Of Queen vanuit de jaren 80 de jaren 90 goed had doorstaan blijft natuurlijk in het ongewis.
Innuendo (het album) maakte in ieder geval de indruk dat Queen artistiek weer op het juiste spoor zat.
Daarbij moet niet vergeten worden dat de lading anders was. Freddie en ondertussen ook zijn collega's, wisten ondertussen dat de tijd kort was vanwege de frontman's slopende ziekte.
Dan ontstaat er een situatie dat het onderste uit de kan wordt gehaald.
Een epic zoals het titelnummer is meeslepend en Queen's meest memorabele song sinds mensenheugenis.
Dat Led Zeppelin wordt genoemd in dit verband is overigens logisch.
Roger Taylor had een John Bonham achtig ritme in zijn hoofd en van daaruit werd het nummer opgebouwd.
Laat het schatplichtig zijn , Queen had ondertussen zo'n eigen sound ontwikkelt , dat het mij geen moment stoort.
Boh Rap is wellicht meer eigen, maar bij Innuendo is het kippevel groter.

Ik blijf overigens van mening dat deze plaat boeit tot op een bepaalde hoogte.

Een vergelijking met die grootse platen uit de jaren '70 vind ik nogal ongepast.
Slechts 4 songs weten dat nivo te bereiken en de rest zijn macho-rockers of leuke onzin.

Ook leuk trouwens, anders geef ik geen 4 sterren maar op basis van vooral het openings en slotnummer dit als een klassieker te bestempelen gaat mij te ver.

Ik ben het met je eens. De cliche's vliegen je hier en daar om de oren.
De vergelijking met de echt goede platen van de groep vind ik ook niet opgaan.

Maar het is net als The Miracle een bevredigender geheel dan aardig wat albums ervoor.
Zomaar is Queen toch in staat tot tot fraaie dingen.

Tijd voor een evaluatie :

1. Innuendo : De opener en gelijk het beste nummer van de plaat. Een zware song met een zwaar onderwerp. Muzikaal is er een link met die van Led Zeppelin. Qua ritmiek hoor ik Kashmir.
Spannende song, episch en boeiend tot het laatst. Steve Howe werd ingehuurd voor het fraaie flamenco stukje.

2.I'm Going Slightly Mad: ietwat melige song. Lekker lui gespeeld en met de nodige Freddie humor. Heeft zijn momenten, maar is tevens wat eentonig.

3.Headlong: Typische Brian May rocker. Stuwend en fris. Gitaarwerk is top.

4.I Can't Live With You: Wat flauwe midtempo rocker. Pakt mij nergens echt bij de kladden. Niet spannend genoeg. Clichematige tekst.

5.Don't Try So Hard : Freddie vocaal erg goed, enigzins symfonisch. Was denk ik nog beter geweest met de toevoeging van een echt orkest. Heel aardige track, emotioneel ook.

6.Ride The Wild Wind: Roger Taylor song. Begint ritmisch wel lekker en heeft ook wel iets mysterieus, geen echt slechte track, maar toch een vullertje.

7.All God's people : Queen erg bombastisch, heeft dat oude sfeertje met die stapelende vocalen, maar hier werkt het niet echt vind ik. Te veel v/h goede. Misschien hadden ze het beter iets kleiner kunnen houden.

8.These Are The Days Of Our Lives: Fraai en heel beladen, zeker met het zien van de clip waar Freddie voor het laatst te zien is.
Een nummer dat eigenlijk genoeg zegt . Relax met een exotisch tintje. Freddie neemt hier al afscheid.

9.Delila: Over de kat van Freddie met miauw geluiden en al. Had er nooit op moeten staan.

10.The Hitman: Een broodnodige harde rocker en die komt wel lekker binnen. het is qua opzet niets nieuws, want May flirt opzichtig met riffs die ik wel eens eerder gehoord heb van hem , maar het is wel een erg lekkere song.

11.Bijou: Spotlightje voor Brian May. Mooi gedaan. Sfeervol en knap ingespeeld, zoals alleen hij dat kan.

12. Show Must Go On: Majesteus en Queenwaardig. Freddie zegt gedag en doet dat in stijl.
Veel bombast , maar deze song kan het hebben. 1 van de beste van het album.


Conclussie: Gezien de wisselvalligheid van de albums uit de 80er jaren is Innuendo een aanzienlijke verbetering. Maar er is nog te weinig een goede balans.
Natuurlijk blijft Queen stoeien met stijlen, maar ze hadden hier en daar wat kritischer mogen zijn naar de kwaliteit van sommige liedjes. Net als op The Miracle zijn een aantal songs gewoon erg flauw. De uitschieters zijn wel weer van een zeldzame klasse.
Maar dat maakt Innuendo geen meesterwerk.

Ik ben altijd zo'n sucker voor Taylor-songs, en hij heeft zijn dieptepunten gehad (Jazz It, Machines) maar ook in de jarten tachtig een paar lichtpuntjes (toch wel Radio GaGa maar met name Kind of Magic), maar op Innuendo staan toch echt weer 2 ontzettend goede songs..

These are the Days was bijna op een plaat van The Cross beland. Daarentegen was New Dark Ages een nummer die zo op Innuendo had kunnen staan.
Kan je je voorstellen: met Freddie op zang!

Hij is in de loop der jaren wel veelzijdiger gaan schrijven. In de beginperiode kwam hij echt met nummers aan die meestal wel rockte en rauwer waren in produktie dan de andere songs + dat hij ze zelf zong.

Ik vind dan wel dat zijn latere songs ( zoals Radio Ga Ga en A Kind Of magic, These Are The Days) net zo makkelijk door een Freddie geschreven hadden kunnen zijn.
Hoe geslaagd sommige liedjes dan ook zijn, de indentiteit van Roger als liedjesschrijver in Queen verdween een beetje in de latere periode.

Op zijn soloplaten hoor je meer de Roger Taylor met een eigen stijl.
Maar hoe dan ook knap hoe hij zich ontwikkelde tot schrijver van uiteindelijke succesvolle singles.

Radio Ga Ga vind ik bijvoorbeeld helemaal top.

Daar ben ik het niet mee eens, Ik ben echt een groot Cross/Taylor liefhebber, En ik herken echt een Taylor-song als ik hem hoor.

Zelfs Shove It (wat mij betreft zijn dieptepunt) herbergt een Queen-klassieker (Heaven..).

Nee, echt. Roger had meer ruimte mogen krijgen. Stel je eens voor dat nummers van zijn Happines?-plaat of van de Cross-plaat Blue Rock door Queen waren gespeeld.

Voor mij toch één van de beste componisten uit de band...

Zo zie je maar hoe smaken kunnen verschillen. Ik vind dat zijn songwriterskwaliteiten niet in de buurt komen van die van de andere heren. Voor de balans in Queen prima, hoor. Maar één van de beste componisten in een band van vier man... Dan zijn er dus minimaal twee binnen de band die je minder componeertalent toedicht. Waarschijnlijk Deacon en ...?

Ik vind vnl. May en Taylor de sterkere componisten.

Mercury heeft echt een aantal geniale songs geschreven, maar daar kwam ook danig de klad in na The Game.

Dat je sowieso een sterk nummer weet te vinden op The Game! Een album als dat is werkelijk niet vergelijkbaar met het prachtige Innuendo. Ik vind hier alle componisten even sterk. Maar Taylor heeft idd mooie werkjes geschreven op Shear heart attack en A night at the opera.

Op The Game staat toch echt het fenomenale Play the Game. Een van de laatste meesterwerkjes van Freddie tot Miracle/Was it All Worth It en natuurlijk de bijdragen aan Innuendo...

Save Me van May is ook erg goed. Maar May bleef altijd goede songs schrijven.

OK. Ik denk dat Mercury inderdaad nummers heeft geschreven die niet helemaal van het niveau waren dat je hem op basis van het jaren '70 verleden zou toedichten. Maar dan nog. Ik kan werkelijk niet begrijpen dat je Roger Taylor als componist hoger inschat dan Freddie Mercury.

En Deacon dan? Die heeft toch een aantal echte Queen classic voortgebracht, in de een periode dat Taylor met Drowse, Fun It en Coming Soon kwam aanzetten. Geef mij maar You're My Best Friend, Spread Your Wings, You And I...

Zeker waar, daar staan zijn enige (twee) echt goeie stukken op. Daar staan er dan twintig zeer matige tegenover...

Ik vind Deacon ook te gek. Maar niet constant. May was echt de enige die nooit echt slechte songs heeft geschreven.
En als ik luister naar het solowerk van Taylor is er een schatkist aan geweldige songs die best door Queen gedaan hadden kunnen worden.

Matig? These are the Days, Radio GaGa, Kind of Magic, Breakthrough, Heaven for Everyone? En dan zijn dan de jaren 80 songs...

Modern Times Rock'n'Roll, Drowse, Fight from the Inside, Loser in the End, Tenement Funster, Love with My Car....

Alleen op Jazz, The Game en Hot Space schiet Taylor helemaal mis.

Luister eens naar zijn solowerk of zijn bijdragen aan The Cross. Subliem, gewoon.

Freddie solo was om te huilen....

Maar hier gaat het om Queen en wel Innuendo en geen solowerk...

Ik denk dat het solowerk van Roger Taylor niet aan mij besteed is. Maar goed, ik zal de recensies er eens op naslaan. Misschien bewaarde hij zijn beste stukken wel voor zichzelf.

These are the Days was bedoelt als solo-nummer. En New Dark Ages was geschreven voor Innuendo.
Dus er zijn wel degelijk genoeg raakvlakken met het solowerk van Taylor en Innuendo...

Voor de balans was het allemaal prima, maar ik vind de songs van May en Mercury over het algemeen indrukwekkender.
Ik ben nu eenmaal fan van de periode 73 tot 78 . In dat tijdperk maakte de groep m.i hun beste albums en schreven May en Mercury het leeuwendeel. Taylor en Deacon schreven er vanaf News Of The World twee.
Tenement Funster , Love With My Car en Sheer Heart Attack zijn onvergetelijke Taylor tracks uit die tijd.

Maar nogmaals, Roger maakte wel een prima ontwikkeling door. Waar zijn bijdragen in eerste instantie het minst met het groepsgeluid van doen had , begon hij later echt songs te schrijven die het echte Queengevoel hadden. Meer op de Mercuryleest.
Days of Our Lives, Kind Of Magic en Radio Ga Ga ..... het zijn in mijn ogen songs die Freddie ook geschreven had kunnen hebben. Maar dat is mijn mening.

'Innuendo' is mijn favoriete Queen album. Persoonlijk ben ik weer heel wat minder van hun jaren 70 werk gecharmeerd. Zo zie je maar weer eens hoe smaken verschillen.

Ik volgde Queen al vanaf pakweg 1976. Mijn eerste Lp was A Day At The Races. Op een gegeven moment (begin jaren 80) raakte ik steeds meer teleurgesteld in hun albums.
Maar ben ze op afstand blijven volgen.
Maar de jaren 70 blijft voor mij met afstand hun beste tijd. De gretigheid, het artistieke vermogen en hun kunst tot het brengen van diversiteit zonder hun gezicht te verliezen, blijft voor mij uniek.
Een voetnoot in de geschiedenis van de popmuziek.

Geen voetnoot, een apart hoofdstuk

Nog beter een apart hoofdstuk. Verdienen ze inderdaad wel.

Waarschijnlijk dat ik het nummer daarom zo kan waarderen .

Freddie... vandaag 21 jaar geleden...

The Show Must Go On.

Time flies...

ik kan het me nog wel herinneren, er waren natuurlijk al veel speculaties maar toch kwam het onverwacht. Twee vrienden van mij in de tijd waren groot fan van Queen en die waren er flink kapot van.

Mijn beste kamaraad en ik zijn ooit naar het huis van Freddie gegaan. We waren in london my dears en dan wil je als Queen freak natuurlijk zijn huis eens bekijken. Niet dat er veel te zien was. Ja een hoge muur die bijna alles voor ons in ieder geval verpeste. Maar vooral mijn beste kamaraad was daar niet onder de indruk van ha. Ik moest namenlijk pootje staan zodat hij zijn kiekjes kon maken. Dan sta je daar als jongere oudere(ik was een jaar of 43?) je vriend omhoog te hijsen. Niet geheel op ons gemak natuurlijk. Maar de straat lag er verlaten bij dus so what. Na een kiekje of 2/3 ging er een krijsend alarm af. Vervolgens de benenwagen maar genomen ha. Een straat of drie verder hebben we eens flink liggen lachen om onze onbezonnen maar onschuldige daad. Maar de foto's hebben we ha.

De tijd gaat inderdaad verdomd snel ja