Queen - Innuendo (1991)

Hij is overleden in 1991 dus je bent nu minimaal 64?

Dat lijkt me erg oud musician. Ik heb net nog voor de zekerheid mijn paspoort bekeken maar daar staat toch echt 1963. Tijd gaat dan wel snel maar gelukkig ook weer niet zo snel ha.

Aha. Dan zul je geen 43 zijn geweest maar hooguit 28. Dat valt dan weer mee, de tijd gaat al vlug genoeg.

Ik schrijf of zeg bij mijn weten ook niet dat dat in 1991 geweest is toch?

Oei, iggy is scherp op de zondagmorgen

Zondagmorgen? Het is 5 uur in de middag dude ha.

Leuk treadje sinds de even zo leuke anekdote van iggy.

Het is mij gisteren volkomen ontschoten dat het al weer 21 jaar geleden was dat Freddie overleed, terwijl ik daar de hele maand november wel mee bezig ben geweest. Maar goed, op dezelfde manier vergeet ik ook altijd de meeste verjaardagen...

Ik ben me onlangs maar eens gaan wagen aan het werk van Queen. De bekende rocknummers kende ik natuurlijk al wel, en dat smaakt naar meer. Ik ben begonnen met de Platinum Collection, waarna ik tot de conclusie kwam dat het latere werk (jaren 80 / 90) mij het beste ligt. Omdat er toch wel een achterliggende gedachte achter dit album zit ben ik met dit album begonnen.

Als Queen-leek moet ik zeggen: dit is erg goed album!! Vooral het openingsnummer is fenomenaal, en komt vooral tot zijn recht als het volume goed hoog staat (Jammer voor de buren ). Voor de rest zijn nummers als Headlong, The Hitman en The Show Must Go On echt de hoogtepunten. En waar ik normaal gesproken niet zo van ballads hou, is These Are The Days Of Our Lives een uitzondering. Een mooie afsluiter van Freddie.

Enige minpunten zijn Delilah en I Can't Live With You. Ik heb hier simpelweg niks mee. Vooral Delilah is me te melig (vooral door het gemiauw ).

Gemiddeld kom ik uit op een 3,5*, maar door het openingsnummer maak ik er een 4,0* van.

Is eigenlijk van Roger Taylor.

Ik heb het altijd erg speciaal gevonden dat Roger met dat nummer, en Brian met The Show Must Go On eigenlijk het gevoel van Freddie zo goed konden verwoorden dat je verwacht dat hij ze geschreven moét hebben.

Dat is erg mooi, dat ze dat aanvoelden, al wilde Taylor in eerste instantie het nummer aan The Cross geven (zijn andere bandje), dus misschien dat Taylor toch de tekst meer op zichzelf richtte.

Een beetje hetzelfde verhaal met Heaven for Everyone welke iedereen zo mooie vond passen na de dood van Freddie maar dat nummer was ook al ouder.
The Cross - Shove It (1988)

Tsja, in een documentaire werd ook door de overige bandleden gezegd dat sommige liedjes niet door Freddie waren schreven, of ook niet met zijn nakende dood in het achterhoofd werden geschreven. Maar deze liedjes kregen tijdens het opnameproces een andere lading door hetgeen Freddie doormaakte. En daar was iedereen zich ook wel bewust van.

Sombere Freddie bevalt me beter dan blije Freddie, schitterende plaat.

Album vol met emotie natuurlijk. De titeltrack is meteen het eerste en beste nummer.
Persoonlijk vind ik Innuendo een beter nummer als March, Rhapsody of Prophet Song.

Headlong is ook mooi, net als These Are The Days Of Our Lives en The Show Must Go On.

Eigenlijk staat er geen een echte misser op, ook al komt Delilah wel erg dicht in de buurt.

4,5*

Headlong vind ikzelf ook niet echt bijster sterk, dan luister ik nog liever naar sonds als Breakthru of Scandal van het vorige album. Wel is de sound van Brian in dit nummer wederom fenomenaal!

Onlangs een paar keer achter elkaar geluister naar Slightly Mad, apart leuk grappig nummer. In mijn ogen dan weer een vergeten song, ondanks de hitnotering destijds. .

Ik heb dit album altijd al wat apart gevonden, buiten de emotionele lading die het heeft.

Het album begint ongelovelijk sterk met Innuendo, wat voor mij het beste nummer is sinds A Night At The Opera. Hierna kakt het echter allemaal een beetje in, met nummer als Delilah, These Are The Days en Headlong.

Na het mindere deel begint de grande finale van Freddie Mercury. Bijou is een sterk instrumentaal nummer waarop The Show Must Go On begint. Dit nummer is werkelijk waar prachtig en had wat mij betreft de afsluiter mogen zijn van alles wat Mercury ooit gedaan heeft.

Ik zie dit album als de zwanenzang van Freddie én van Queen.

Ondanks het mindere middenstuk verdiend dit album 4,5 ster, al is het alleen al omdat het ongelovelijk knap is dat de band ondanks de ziekte van de frontman toch nog een waardig "einde" hebben kunnen maken aan de vreselijke jaren 80.

Is ook een beetje het probleem van Innuendo. Ondanks de enorme lading van het album, kan Queen niet over de hele linie boeien hier.
Het album heeft het in zich om de vergelijking aan te kunnen gaan met hun betere 70's werk, maar door een aantal zwakke broeders lukt dat gewoon niet helemaal.
Toch hun sterkste album sinds lange tijd.
These Are The Days Of Our Lives vind ik overigens wel prachtig. Freddie die al terugkijkt en feitelijk afscheid neemt. Over lading gesproken.

Het middenstuk vind ik geweldig. Nummers 5 t/m 8 zijn top. Het zijn in mijn optiek juist de nummers in de periferie die wat minder zijn: I Can't Live With You, Slightly Mad en Delilah.

Maar na Delilah komt dan weer Hitman wat alles goed maakt.

These are the Days is en blijft een Taylor-nummer. Muziek en tekst. Dus niks geen terugblikken van Freddie...

Het had een Freddie nummer kunnen zijn, maar het is inderdaad een Taylorsong.
Toeval of niet, het past in ieder geval treffend in de trieste situatie waar Freddie toen in verkeerde.
Het werd nog treffender met het zien van de bijhorende clip waar de doodzieke zanger voor de laatste keer te zien was. Daar blikte hij terug en nam wel degelijk afscheid en was de tekst op dat moment gericht op hem.

Het zou ook zo maar kunnen zijn dat Taylor het nummer gewoon schreef met het idee dat Freddie zou sterven.

Het waren toch dikke maatjes. De clip kan ik me zo even niet meer herinneren.

Zou zo maar kunnen, maar volgens de verhalen wisten zijn collega's het ook nog niet zo lang.
Ik kan het me bijna niet voorstellen, want die moeten toch ook gezien hebben dat het steeds slechter ging met Freddie.
Tijdens The Magic Tour scheen Freddie al geweten te hebben dat dit zijn laatste tour zou worden.
HIj wist toen al dat ie aids had.

Die clip is tegelijkertijd schokkend, maar ook heel emotioneel. Een uitgemergelde Freddie met veel make-up om nog een beetje toonbaar te zijn. Maar de sfeer is heel goed gevangen.

Volgens Roger taylor zelf schreef hij het nummer TATDOUL niet met het naderende einde van Freddie en Queen in het verschiet. Maar was het meer voor hemzelf een terugblik op zijn periode, niet binnen queen maar gewoon zijn leventjes, dus ook prive, denk aan familie/vrouw/kinderen.
Uiteraard kreeg het nummer een totale andere lading en zeggen zowel Roger als Brian dat Freddie min of meer bewust in de clip zijn pulbieke afscheid heeft willen maken.
De kleuropnames van deze clip zijn trouwens nog pijnlijker bijna, het is bijna 'eng'te zien hoe verschrikkelijk ziek en uitgebeend hij al bijna is. Laat staan hoe hij er de laatste 2-3 maand eruit moet hebben gezien.
Don't try so hard doet mij ook een beetje denken aan Who wants to live forever, soort van dezelfde opbouw en songstructuur.

Overigens betwijfel ik of Freddie tijdens Magic tour als wist dat hij al Aids had. In een docu waarin Mary Austin aan het woord komt, wordt door haar gemeld dat nadat de tour ten einde kwam, hij naar het ziekenhuis is gegaan voor een onderzoek/checkup. iets wat ook standaard gebeurt. Op dat onderzoek na de tour kwam een telefoontje, waar hij niet op terugbelde en zij hem aanspoorde toch maar eens contact op te nemen omdat 'men 'iets ontdekt had wat neit goed was. Let wel, dit was na de tour.
Hij wist wellicht dat hij niet 100% was, zoals je dat zelf soms kan aanvoelen en wellicht ook de reden dat hij niet terug durfde te bellen. Maar of hij wist dat hij Aids had?
Daarbij, bij een dergelijke grote tour ( de Magic tour was 1 vd grootste tournee destijds ooit gemaakt ) worden mensen uiteraard ook fysiek gekeurd. Denk ook aan de vele grote financiele belangen die erbij komen kijken en ook ingedekt moeten worden. Die belangen worden uiteraard ook verzekeringstechnisch ingedekt, een maatsschappij gaat het echt niet dat risico lopen als men 'weet' als iemand een voor die tijd nog vrij onbekende maar dodelijke ziekte met zich meebrengt. Stel Fred wist dit tijdens de tour, dan wisten de medici die hem voor de tour gecheckt hebben, dit ook waarbij er geen enkele dekking/garantie afgegeven wordt.
Nogmaals, hij kan zich al gewoon 'niet goed'hebben gevoeld en wellicht vermoedens hebben gehad als bepaalde 'vriendjes' al bepaalde ziekteverschijnselen hadden.

Klinkt logisch inderdaad

Overtuigend verhaal. Zo zal het dan wel zijn.

Helder. Elke keer leren we weer wat meer...

Interessant verhaal. De man blijft toch boeien. (Freddie, dus )

Aan de andere kant is het zo verschrikkelijk belangrijk dat je precies de datum moet weten wanneer hij te horen heeft gekregen ziek te zijn?

Voor Queenfans wel vigil

In die mate dat het wel degelijk een beladen hoofdstuk is geweest in het verdere verloop van de groep Queen.
Niet zozeer de datum, maar wel de periode dat Mercury hoorde dat hij ernstig ziek was.
De groep hield op met touren en bij elk nieuw clipje zag je de man toch steeds verder aftakelen.
Niets werd bevestigd uit het kamp zelf, dus het was nogal een verwarrende periode.

Tijdens de Magic tour zien we hem nog als een energieke rocker rondhuppelen, maar er moet toch al iets aan de hand geweest zijn.

Hij heeft t in 1987 opgelopen hoor je volgens mij in de docu "champions of the world", dus na de Magic tour lijkt mij...