Queen - Innuendo (1991)

Komt door Machines, Man on the Prowl en Break Free.

Gaga, Tear, Hammer, Hard Life, Keep Passing en World We Created zijn wel erg favoriet. Misschien moet ik mijn stem herzien.

Ik ga toch zo foto's maken voor de website, dus zal even Works op de koptelefoon zetten.

Tear It Up wordt wat ontsiert door de lelijke, onnatuurlijke drumklappen en Freddie's machogedrag.
Gelukkig maakt Hammer To Fall weer wat goed op datzelfde album.

@Vigil: Merkwaardig dat je juist The Works warmer geproduceerd vindt dan dit album.
Ik ervaar precies het tegenovergestelde, waarbij ik vind dat Innuendo 'ademt' en spontaner klinkt.
The Works komt daarentegen echt heel flets op me over.

Ik vind The Works ook niet best geproduceerd, helemaal mee eens.
Flets en dun over het algemeen.
De drums van Roger Taylor zijn evenals op Jazz niet best gergegistreerd. Met name de snaredrum, die hier en daar wat opgepimpt is, maar nooit lekker klinkt.
Innuendo klinkt veel beter, maar dit is ook wel te wijten aan een ander tijdsbeeld.

Ik heb het puur over Hitman in vergelijk van Tear it Up, Hitman die erg koud en kil (noem het in your face) is geproduceerd. De rest van het album zeker niet hoor. Bijvoorbeeld de "Hapiness" productie van Ride the Wild Wind is weer perfect

Nou is productie op zich nooit echt een goede vriend van Queen geweest. Al klinken de 2009 remasters van Universal al stukken beter.

Hitman is wat mij betreft 1 van hun lekkerste rocksongs. De riff van May is niet echt origineel, maar het hakt er lekker in, en Freddie zingt het weer helemaal perfect.
Ik vind het produktioneel juist erg goed, zeker niet kil, maar het kan wat afleiden omdat het een vrij felle intentie heeft.
Tear It Up vind ik een vrij matige song. Leunt erg op May en Taylor en vind het ook wat Cliche.
En de drumsound verknalt ook weer een hoop.

Het is echt een smaakkwestie denk ik. Tear It Up vind ik een superlekker nummer, The Hitman kan ik nauwelijks uitluisteren. Zit 'm een beetje in Freddies zang en (het lijkt of ik het er om doe) de productie. Kleurloos. The Works had een eigen sound, eigen sfeer. Het gitaargeluid van May op The Works is super. Juist Hitman barst uit zijn voegen van de clichés, terwijl in Tear It Up nog wat originaliteit zit. Ook nostalgie een beetje, The Works was de eerste Queen plaat die ik kreeg, toen ie net uit was. Muziek uit je vroege jeugd bepaalt soms een zekere norm.

Tuurlijk is het een smaakkwestie, anders zijn we snel uitgepraat hier.... toch ?

Dat May uitstekende rockers kan schrijven bewijst hij natuurlijk wel weer met Hammer To Fall, die de 2e plaatkant siert als de beste song wat mij betreft.
In intentie doet het mij een beetje denken als een eigentijdser broertje van It's Late.

Het ging 'm er inderdaad meer om dat Hitman en Tear It Up iets van elkaar weghebben.
Verder zijn er niet zoveel overeenkomsten tussen Innuendo en Works.

Wat productie betreft ben ik een leek. Ik vind The Works wel lekker wegluisteren en Innuendo ook.

Ik vind alleen de demo-versie van I Can't Live With You niet geschikt voor op een langspeler. Hadden ze nu echt niets kunnen doen met die productie?

Waarschijnlijk ben ik ook niet zo'n 80's fan qua produktie. Maar The Works had van mij wel wat vetter mogen klinken eigenlijk.
A Kind Of Magic vind ik in dat opzicht wel goed klinken. Hier knalt de groep tenminste en is het weer lekker bombastisch.
Dat hoort gewoon bij Queen en op Innuendo is dat gelukkig weer helemaal terug.

Nou zo'n megaproductie als Keep Passing of GaGa had best nog eens terug mogen komen.

Dat is gewoon bijna progrock, man.

Radio Ga Ga is wat mij betreft een geweldige track. Een vernieuwing in hun stijl die goed uitpakt.
Het door synths gedomineerde nummer verveeld nooit. Hadden ze best wel wat meer mee mogen doen.
Keep Passing zit goed inelkaar, dat zeker, maar ik moet het weer eens beluisteren.
Works is geen plaat die ik nog veel draai.

De discussie gaat al een tijdje niet meer over Innuendo (ik geef toe, ik ben zelf ook schuldig)

We begonnen bij Hitman.
Mijn schuld. Maar toch een track die aandacht verdient.

Andere track dan: Ride the Wild Wind.

Jij roemde de 'Happiness'-productie, en ik denk dat je Taylor's soloplaat bedoelde.
Dat is één van mijn favoriete platen en die productie is erg fijn.

Ik had alleen niet eerder de link tussen Wild Wind en die plaat gelegd.

Dat klopt, ik doel op de soloplaat. De zeer sterke soloplaat zelfs. Ik vind Ride the Wild Wind er eigenlijk zo tussen passen.

Hij heeft een beetje een 'Touch the Sky'-feel, inderdaad.

Net als dat These Are The Days zo op Blue Rock van The Cross had kunnen passen.

Ik heb wel alle platen van Taylor solo, van The Cross heb ik enkel het debuut.

Innuendo schijnt bij veel Queenfans een soort jubelstemming op te roepen. Nooit helemaal begrepen. Handjevol aardige nummers, één of twee toppers, en veel overbodigheid. Beter dan Magic en The Miracle, maar zeker geen topalbum van de band. Ik heb soms het idee dat op de laatste Queen platen het compromis de boventoon voerde. Geen conlicten meer, maar consensus. Alle bandleden moesten zich er een beetje in kunnen vinden. We zijn nu immers volwassen. Met als gevolg een enigszins zouteloos resultaat. Die eigenzinnige, hoog boven de massa verheven rockband die het ooit was, hoor ik er slechts bij vlagen in terug.

Toch is dit wel de beste Queenplaat sinds lange tijd. Ik vind 'm nog ietsje overtuigender dan The Miracle.
Maar het hinkt wat op twee gedachten. Eenerzijds zijn er songs die echt tot hun beste behoren, anderzijds staan er weer nummers op die de middelmaat niet ontstijgen.
Ik geloof wel dat ze weer op de weg terug waren.
Daarom gewoon heel jammer dat de groep de kans niet heeft gehad om in deze bezetting door te gaan.
Gezien de verbetering t.o.z van het meeste materiaal,vanaf zeg maar News Of The World (en voor velen ook nog Jazz) smaakte dit in ieder geval naar meer.
Ik vermoed dat er nog wel een meesterwerk in had gezeten.
De jaren 90 waren interessant geweest voor een band als Queen. Er werd weer gerocked, de vaak klinische (en vaak vervelende) produktie's uit de jaren 8o waren verleden tijd, en er was weer meer ruimte voor het experiment.

Die "vaak klinische (en vaak vervelende) produktie's uit de jaren 8o " heeft de band natuurlijk ook geen windeieren gelegd. Miljoenen singles en albums gingen over de toonbank.

Ze boorden een nieuw publiek aan, net zoals dat gebeurde met Genesis.
De concerten werden steeds meer afgestemt op de hits en het oudere(album) materiaal kreeg een bescheiden plekje in een medley. Genesis deed dat op een gegeven moment ook.
Plus dat Genesis natuurlijk mee kon liften op de toen enorme populariteit van Collins.

Toch begon Queen nog beter te verkopen na hun peformance op Live Aid, die als legendarisch wordt bestempelt.
Er kwamen veel fans bij, maar ze verloren er ook een hoop. Dat is zeker.

Ik denk echter wel dat het bij Genesis wel wat extremer is. Daar ging het echt van pure symfo naar pop. Queen maakte altijd al een soort van rock/pop, die natuurlijk wel alle hoeken van de muzikale wereld te zien kreeg, maar wel al snel een groot publiek had en op de radio te horen was. Dit heeft bij Genesis veel langer en veel meer albums geduurd.

Er zullen daarom genoeg fans zijn die alle platen hebben en alles over het algemeen wel kunnen waarderen.

Dat ben ik met je eens. Genesis kwam oorspronkelijk natuurlijk uit een '' moeilijkere'' hoek.
Toch waren ze als symfoact al wel snel heel groot.
Queen was op de buhne een ware rockmachine( zelfs de latere softere hitjes kregen veel meer power live) maar de albums hadden genoeg voor een ieder eigenlijk.
En ze bleven hits scoren, ook niet onbelangrijk.

Toch denk ik dat veel van de old school fans die Queen al had, niet echt tevreden waren met veel van hun 80's dingen. Het balanceerde vaak echt op het randje van artistieke armoede.

Er was idd wel wat Queen moeheid ontstaan. Het Live Aid gebeuren was daarin een kantelpunt de positieve kant op.

Songs als The Invisible Man lieten voor mij anders wel een richting horen waar ik verre van blij mee was (en ben). De electronica voert daarin de boventoon, en heeft voor mij niks meer met de oudere Queen te maken die ik veel liever hoor.

Toch moeten we niet vergeten dat Queen al in een pril stadium met andere stijlen stoeide.
De electronica kwam op hun pad (al eerder trouwens) en hoorde ook in dat tijdsbeeld.
Ik ben ook meer een liefhebber van de vroegere albums, omdat ik het gebodende sterker vind, maar Queen heeft altijd wel gezocht naar andere invalshoeken.
Niet zo gek trouwens met 4 mensen die allemaal liedjes schrijven.

Heerlijk nummer juist, The invisible man!

Toch dan maar verhoogd naar 3*. Heb hem nog eens goed geluisterd, en 2,5 is misschien toch wel erg karig. Het was lang geleden dat ik de plaat in zijn geheel tot me had genomen, en moet toch zeggen dat er, naast Innuendo, Bijou en The Show toch nog wel een paar extra punten te verdienen zijn met Don't Try So Hard, All God's People en in mindere mate met These Are the Days of Our Lives.

2,5 is inderdaad wel wat aan de karige kant inderdaad. Het album herbergt een aantal geweldige toppers.
Het is Queen die duidelijk weer een paar stapjes vooruit maakt.
Het is dan ook weer niet het meesterwerk wat nog wel eens wordt beweerd, daarvoor heeft de plaat te zwakke momentjes.
All God's People vind ik bijvoorbeeld niet echt geweldig. Met de invulling van dit nummer maakt de groep een fout. Het had veel natureler kunnen zijn, en de sounds die worden gebruikt zijn niet de meest smaakvolle.
Ik ben best weg van de coirtjes van Queen, maar hier ligt het er te dik bovenop naar mijn smaak.
I Can't Live With You is ook geen favoriet. De groep gooit er weer een vette produktie tegenaan, maar het liedje is naar mijn idee niet sterk genoeg.
Dat nummer over die kat is obligaat, daar komt Freddie niet mee weg deze keer.

Titelnummer en The Show Must Go On zijn voltreffers, die behoren moeiteloos tot hun betere werk.

Queen is altijd de moeite waard geweest. Dat was zo in 1970, in 1991 en ook in alle jaren daartussen.

Aan de twee breedgedragen toppers op Innuendo voeg ik graag toe: I'm Going Slightly Mad, Don't Try So Hard, These Are The Days of Our Lives en Bijou. Daarmee bestaat voor mij de helft van dit album uit songs uit de buitencategorie.

Ik durf de stelling wel aan dat Innuendo in de beeldvorming van sommigen een wisselvallig album is, omdat de titeltrack en de afsluiter disproportioneel goed zijn. In vergelijking met deze stukken valt bijna alle muziek tegen, ook als deze (zoals track 2 t/m11 op dit album) gewoon goed is.

Daar heb je waarschijnlijk wel een punt. Maar ik durf wel te beweren dat er ook wat zwakkere broeders opstaan.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik 'm bij release beter vond. Ik was totaal overdondert en helemaal in mijn nopjes met het titelstuk. Zo'n gevoel van '' ik heb mijn Queen weer terug, die ik een tijdje kwijt was'' .

Door de jaren heen heb ik betreffende dit album mijn oordeel wat bij moeten stellen. Ik vind gewoon niet alles goed op deze plaat.
Iets wat ik overigens betreur, want Queen heb ik over het algemeen hoog zitten( bepaalde grotendeels mijn jeugd.)