Queen - Innuendo (1991)

Nummers als The Hitman, Ride The Wild Wind, Delilah, Bijou, All God's People, Don't Try So Hard... 't is gewoon niet goed genoeg. Waarom ik 'm net iets hoger aansla dan The Miracle, is dat ze weer wat meer avontuur hebben opgezocht. Verder is The Show Must Go On hun beste nummer in jaren.

Die euforie had zich bij al meester gemaakt bij The Miracle, als ik in de omstandigheid was geweest om in die tijd Queen-fan te zijn. Nee, de laatste Queen-albums worden hier door velen onderschat en dat is jammer. En als volger van de liveband Queen moet jij ze ook "in mindere tijden" hebben zien knallen, dunkt me.



Delilah is misschien geen hoogvlieger maar Queen zo Queen niet zijn als er niet wat prettige gestoorde onzin op het album zou staan. Miaaauuuwww!!!

Wat er mankeert aan de overige songs die je noemt is me een raadsel.

Het is niet zozeer onderschatting, maar wel een rieel beeld schetsen naar mijn idee.
Queen heeft altijd gebalanceerd op een dun koort (dat was ook hun kracht, risico's nemen)
maar waar ze in het grootste deel van de jaren 70 keurig in balans bleven, donderden ze naarmate de tijd vorderde wel eens van dat koort af.
Zo zie ik Queen, en ondanks het enorme respect naar de band toe, vind ik wel dat je altijd kritisch moet blijven.
Nogmaals, The Miracle en Inuendo zijn weer stappen voorwaarts. De band is niet meer vernieuwend, maar het spreekt allemaal weer wat meer aan.

Queen live: maar 1x gezien in ''79'' Enige tijd later verflauwde mijn aandacht en hield ik het van een afstandje in de gaten.
Natuurlijk wel genoten van hun livecapriolen op beeld. Meestal top !

Ach, net als tussen musician en mij is er tussen ons sprake van een generatiekloof inzake Queen-beleving. Ik leerde Queen kennen op de dag na Freddie's overlijden en was - afgezien van Made in Heaven - aangewezen op het met terugwerkende kracht ontdekken van de voltallige discografie van de band. Een fundamenteel andere situatie dan twee jaar reikhalzend uitkijken naar Hot Space om vervolgens bedrogen uit te komen...

Voor de liefhebbers van zeldzaam Queen-materiaal:

Freddie's Last Fan Club Mes...

Frederick Mercury

Weet iemand of er een vervolg bestaat op de dvd's 'Greatest Hits Volume 1' en 'Volume 2'. De clips van 'Innuendo' en later ontbreken op deel 2.

Stem verhoogd naar 4,5. Het enige wat me er nog van weerhoudt de volle 5 sterren te geven is/zijn All God's People en Delilah. De rest zijn allemaal topnummers. Deze 2 net iets minder.

Ik heb eigenlijk niets met Queen, buiten het feit dat ze een geweldige gitarist bezitten, maar dit album bevat zomaar 4 nummers die ik goed vind, n.l. het epische titelnummer, het hardrockende Hitman, het prachtige gitaarnummer Bijou en het weer epische The Show Must Go On. Meer dan ik verwacht had.

Die songs zijn inderdaad top. Er staan wat skipmomenten op.
Maar het is bepaald beter dan zo'n beetje alles wat ze in de jaren 80 fabricieerden.

Headlong rockt ook aardig de pan uit.

G E W E L D I G album. Delilah had misschien als b-kant (voor zover je daar op cd-single over kunt spreken) op een single geplaatst worden. Krachtige nummers en Bijou bijvoorbeeld neemt je toch helemaal mee! Ook heel mooi gezongen....Don't Try So Hard

Inderdaad na veel shit albums keren de heren met dit album zeer sterk terug!

Het herstel komt al voorzichtig terug op The Miracle.
Toch blijf ik er van overtuigd dat ze hier meer hadden uit kunnen halen.
Ik ben niet altijd even gelukkig met de niemendalletjes die her en der opduiken.
Op het ene moment hoor je de beste songs sinds lange tijd langskomen, maar daar tegenover zet de groep net zo makkelijk wat slapper materiaal neer.

Gelukkig slaat het net de goede kant uit.
Maar in zijn geheel kan ook Innuendo niet tippen aan hun beste 70's werk. In mijn optiek dan.i
Maar de majesteuze titelsong, Baijou en Show Must Go On zeker wel.

Wat mij betreft maken maar weinig bands een shitplaat. Ik vind het leuk als alle muzikale paden worden bewandeld. Als ik een bepaald genre niet leuk vind, of moeilijk kan beluisteren, betekent niet dat het shit is.

Zo heeft Queen wat mij betreft nooit een shitplaat gemaakt. Want elke songs is praktisch geniaal te noemen. Queen is voor mij dan ook de perfecte blauwdruk voor hoe popmuziek moet klinken.

Shit lijkt mij in dit geval slecht. Op echt slechte albums kan ik Queen niet betrappen.
Een slecht album is voor mij waar echt helemaal niets aan deugt.
Op elke Queenplaat staat wel iets behoorlijks.

Het is alleen wel zo dat de wissevalligheid op een bepaald moment toesloeg.
Na 1977 beoordeel ik de albums ook nooit hoger dan 3,5.
Queen werd op een gegeven moment ook meer een band van de singles vind ik.
Het is niet helemaal toevallig dat de Greatest hits albums zo goed bleven verkopen.

Maar eerlijk is eerlijk, ze waren met Innuendo weer op de goede weg terug.
Bij vlagen indrukwekkend zelfs.

Ik ben zelf niet zo'n liefhebber van rockabilly, dus ik vind een nummer als Crazy Little Thing Called Love niet zo leuk. Maar het is zeker geen shit.

Ik ben wel een liefhebber van dikke synthpop, en van Hot Space en Works kan ik zeker genieten. Kan me voorstellen, dat niet iedereen dat kan, maar shit is het niet.

Innuendo is een diverse plaat, met een opener en sluiter waar je U tegen zegt, maar juist de diversiteit van de songs tussen die twee songs in, maken deze plaat lekker veelzijdig en niet ééntonig.

Innuendo is echt een ijzersterke plaat, en de clip van Slightly Mad is fenomenaal. Dat wou ik ook nog even kwijt.

Nèh... Ik heb het wel geprobeerd met deze plaat, maar er staat voor mij toch echt te weinig boeiends op om het een goeie plaat te vinden. Paar uitschieters, dat wel, maar verder toch weinig indrukwekkends.

Ze hebben een hele goeie poging gedaan met Innuendo om echt weer een album van formaat te maken. Het album is wat eigenzinniger dan Magic en Miracle, waarop Queen vooral erg aansluiting leek te zoeken bij de jaren ´80 generatie. Maar echt goeie nummers schrijven gaat niet meer zo vanzelf als vroeger. Het merendeel van de tracks is toch niet echt bijzonder, wanneer je het vergelijkt met hun artistieke glorietijd, de jaren ´70.

Maar je kunt het ze moeilijk kwalijk nemen. Ik kan werkelijk niet één band bedenken die langer dan een jaar of acht achtereen topalbums maakt. En een zeer sterke song als The Show Must Go On maakt veel goed.

Vanaf The Works heb ik elke release bewust meegemaakt. En altijd was het uiteindelijk toch wat teleurstellend. Hier en daar was op ieder album wel een lichtpuntje te vinden, maar het gevoeld dat het te poppy was, en dat de heren ze zich er weer wat te makkelijk van hadden afgemaakt overheerste.

Innuendo verraste me in eerste instantie, maar na al die jaren heb ik eigenlijk weinig meer waardering voor deze dan voor de andere albums na The Game. Had overigens wel echt het sluitstuk moeten zijn voor de band...

Ik was in 1e instantie erg in mijn nopjes met dit album. Toen ik de titelsong ( en tevens 1e single hoorde en zag) was de euforie groot, dat kan ik je wel vertellen.
Sinds lange tijd werd ik door een nieuw Queennummer volledig omver geblazen.
Misschien dat de treurige situatie omtrend Freddie het album ook wel meer beladenheid gaf.
Het werd kort na de release al snel duidelijk dat het goed mis was met hem.
Je houdt dan toch in je achterhoofd dat dit album een andere sfeer en achtergrond heeft dan alle andere albums. Al wist Freddie tijdens het maken van The Miracle ook al dat hij erg ziek was.

Op Innuendo is hij al aan het afscheid nemen.
Ik ben in ieder geval blij dat deze plaat, net als Made In Heaven er is gekomen.
En nogmaals, ze waren op de goede weg terug en het is tragisch en jammer dat het hier stopte.
Ik geloof wel dat er nog een meesterwerkje in gezeten had.
De mannen werden ouder en de bewijsdrang had op een gegeven moment wel wat minder geworden. Die zelfde bewijsdrang en het meten met de New Kids In Town, brak ze in artistieke zin op in de jaren 80.

Queen had een competitiedrang. Het steeds maar groter willen worden. Het beste willen zijn in alles.
De indrukwekkendste liveshow, de beste clips, het beste willen zijn op een dag als live Aid ( waar ze inderdaad iedereen het nakijken gaven.)
Maar in kwaliteit, en waren we verwend op pakweg de eerste 6 albums, verloren ze het wat uit het oog.
Met name Freddie composorisch, kwam amper meer in de buurt van zijn glorieuze 70er jaren bedenksels.
Vernieuwingen waren regelmatig te geforceerd en de oudere stijl die her en der de kop op stak, waren eigenlijk niets anders dan herhalingsoefeningen.

Juist op The Miracle en meer nog deze, blijkt het allemaal weer wat meer vertrouwd en vooral beter. Inderdaad jammer van die paar niemendalletjes. Maar het zat er weer aan te komen.

Na lang zoeken, eindelijk op vinyl gescoord.. kom ik er achter dat er vanwege de speeltijd 4 nummers zijn ingekort! Da's toch een beetje een tegenvaller na de enorme blijdschap die ik had toen ik eindelijk de LP op de platenspeler kon leggen.

I'm going slightly mad (ik hoor t verschil nog niet),
These Are the Days of Our Lives (intro is weg, begint meteen met zang)
Don't try so hard (voor mij het mooiste nummer van het album, nog geen verschil kunnen ontdekken)
Bijou (na my bijou stopt het nummer.. weg mooi gitaarmoment)

Ik heb een re-issue uit 2009, maar ben benieuwd of de originele persing dat dan ook heeft? Weet iemand dat?

Blijft een mooie plaat.. maar in dit geval doet de vinyl versie afbreuk aan het geheel helaas...

Volgens dit artikel is er met het originele vinyl ook al gerommeld ivm de tijd.

De plaat kwam ook in een periode dat cd heavily gepromoot werd. Dat zou de oneerbiedige behandeling kunnen verklaren. De reissue volgt wat dat betreft dapper het origineel.

Ook zonder inkortingen zou het een beetje een tegenvaller zijn geweest, want een album van bijna een uur op een enkele lp klinkt als bagger.

Ja, de compact disc was echt wel een fantastische uitvinding.

Daar heb ik echt geen last van hoor.. en ik heb geen lullige Fisher Price apparatuur...

Dat heeft niks met je apparatuur te maken, maar alles met dat de groeven op de lp dan te dicht bij elkaar liggen en dus dunner gemaakt moeten worden, waardoor de muziek stiller en slechter gaat klinken.

Heb er alsnog geen last van

Dat kan best. Het gaat je dan bij vinyl zeker niet om de geluidskwaliteit.

Als het echt belabberd is uiteraard wel, maar over het algemeen gaat het om het gevoel van muziek draaien en beleven inderdaad.

Kun je in dit geval beter voor de cd kiezen. Dood aan alle ge-edite versies.

Bepaalde zeventies liveplaten werden juist weer op cd ge-edit. Ik denk aan Live Evil van Sabbath.

Nog erger: 2 lp's op 1 cd. Polydor was daar een ster in. Werden ook hele songs weggelaten.

Inderdaad.. op 1999 van Prince werd (in 1e instantie) ook een compleet nummer van de cd gehaald om het zo maar mooi op 1 album te kunnen proppen.

Bij Rush All The World's stage is het omgekeerde gebeurd. What You're Doing ontbreekt op de cd versie.