Queen - Innuendo (1991)

Die platen stammen uit een tijd dat cd nog niet of nauwelijks gemeengoed was.

Da's ook alweer waar.
Ik kan me in ieder geval herinneren dat ik behoorlijk over mijn nak ging ha.

Het laatste échte Queen album. Hiermee leek het allemaal weer de goede kant op te gaan. Ligt in het verlengde van The Miracle, ook al is deze een stuk beter, vind ik. Uiteraard stelen de titelsong en "The Show Must go On" de show. Dit zijn 2 briljante nummers die moeiteloos tot de beste Queen nummers behoren. De rest van het album is ook vrij goed te pruimen, jammer dat er 2 zeer irritante nummers opstaan. I Can't Live With You en Delilah.

Ik denk dat dit Queen album naast de eerste 5, toch geen hele grote flater slaat. 4*

Met die verstane dat die albums vrijwel geen zwakke plekken hebben.

Hierop is ondanks de artistieke verbetering nog wel wat materiaal dat zwalkt.
Voor mij nog geen topalbum.

Toch wel heerlijk hoe de drums (en met name de snaredrum) in Hitman zo heerlijk hard klinken met dikke lagen reverb.

Ondanks dat ik heel veel bewondering en ontzag heb voor Freddie, die op zijn sterfbed deze cd nog heeft opgenomen, vind ik het niet echt geweldig. En ik word er, in tegenstelling tot andere cd's van Queen, zelfs licht depressief van. Misschien komt het wel omdat het het laatste album met Freddie was.

Op deze cd wordt maar weer eens duidelijk hoe Queen briljant en debiel tegelijk kon zijn. Briljant is de song Innuendo. Delilah is een voorbeeld van debiel. Op het titelnummer na kon deze cd mij absoluut niet boeien.

Toen ik dit album kocht destijds, op basis van het titelnummer, viel het mij ook wel zwaar tegen. Maar I'm Going Slightly Mad, These Are the Days of Our Lives en The Show Must Go On vind ik toch uitstekende nummers. De rest is meestal middelmatig en inderdaad soms ronduit slecht.

WPE: Het is een misverstand dat Freddie dit album op zijn sterfbed heeft opgenomen.
Natuurlijk was hij al ziek, maar zover bekend is hij gewoon bij alle opnames aanwezig geweest.

Dit ligt iets anders bij het album Made In Heaven.
Een song als Mother Love op dat album is echt zijn laatste opname en die heeft hij niet kunnen volbrengen. Hij zou terug komen om het te volbrengen, maar die tijd is hem nooit meer gegunt.

The Show must go on is toch ook een song wat echt in verschillende etappes ingezongen werd? Zeker de laatste uithaal was een fikse inspanning, heb ik altijd begrepen.

Hij was ook al ziek, dus dat zou best zo kunnen zijn.
Maar of Freddie al echt op zijn laatste benen liep tijdens deze plaat,lijkt mij wat vergezocht.
WPE heeft het over zijn sterfbed.... waarschijnlijk niet in letterlijke zin lijkt mij.

De beste Man was toch behoorlijk ziek. OK, op je sterfbed wat vocale inzingers is pittig..

Laten we het gewoon op 'zeer ziek' zijn houden.. : Album info Innuendo officieel

En daarbij, zeer knap. En vol passie. Kan zo'n 'Delilah' nog zo debiel zijn, als mijn muzikale collega op het einde van zijn leven zoiets belangrijk vindt om over te zingen zou ik op de toppen van mijn kunnen mee musiceren.

Toch vind ik de omschrijving van Rockfan wel passend. Voor mij is het wel een dierbaar album, maar dan wordt dat wellicht ook gevoed door het beeld van een zeer zieke Freddie en de band die zich als een warm nest om hem heen sloot. Vastbesloten om er een waardig afsluiter van te maken. Zoals de heren ook altijd zeer waardige outro's aan hun live songs konden geven.
Een aantal songs skip ik snel door, Headlong, I'can't en Delilah bv. Ik herinner me nog wel dat ik de eerste keer het nummer Innuendo op de radio als de nieuwe single hoorde en dacht : wow!
Slightly mad vond ik wel leuk, Don't try so hard vind ik een soort Who Wants to live forever light en Show must go on aan zeer typerende afsluiter. Days of our lives heb ik in het minimale altijd wel mooi gevonden, Brian zijn solo is typerend. Simpel maar zo doeltreffend. De zware rocksongs zijn lekker om af en toe je speakers ff een beurt te geven, maar vaak draai ik ze niet. Ride the wild wind vind ik dan wel een grappig solootje hebben, Brian vlamt op dit album als vanouds. Eigenlijk draai ik daarom alleen die songs, Ride, Headlong en Hitman.

Persoonlijk ligt de lading voor dit album voor mij dus meer in het nostalgische. De laatste met Freddie ( Made in Heaven ervaar ik dan toch meer als een postuum iets) en vooral het proces omtrent zijn snel afnemende gezondheid. Wel een stuk diverser dan voorganger de Miracle. En mooi dat ze na de albums in de jaren 80 die ik iets minder vond, met een wat epischer album kwamen. Niet hun beste, maar toch een waardig afscheid.

Klopt aardig hathijs en rockfan heeft zeker een punt.
Freddie's werkwijze was vaak impulsief. Hij kon werkelijk iets geweldigs schrijven maar ook iets volkomen kolderiek.
Delilah is een schoolvoorbeeld (en in dit geval tamelijk overbodig) en ook I'm Going Slightly Mad heeft een melig verloop, maar die slaat net door naar de goede kant ( net an.)

Wellicht nam Queen zichzelf ook niet altijd serieus. Freddie ging er ook altijd laconiek mee om.
Ik vermoed dat May en Taylor wel wat meer moeite hadden met de wispelturige schrijfstijl van hun frontman.
Freddie neigde steeds meer naar een wat lichtere schrijfstijl. Scheutjes soul en r&b, wat op Kind Of Magic en The Miracle voorkomt.
Meestal een duo compositie met John Deacon, die wel te porren was voor dergelijke uitstapjes.

Jammerlijk is Inuendo daarom ook niet helemaal de plaat die ik geheel omarm.
Door bepaalde songs heeft de plaat een enorme lading, zeker omdat Freddie al wist dat het einde van zijn leven griezelig nabij was.
Om die reden wordt het album vaak wat hoger aangeslagen dan dat het eigenlijk is.

Mooie link, meneer! Dank!

Slightly Mad vond ik nou sinds lange tijd weer een echt goeie Mercury track, met een akkoordenreeks en melodie die weer eens echt origineel is. Zo´n nummer is in de hele jaren ´80 catalogus eigenlijk niet te vinden. All God´s People heeft ook een zelfde originele invalshoek, maar is minder sterk. Toch hoor je daar ook iets terug van wat Queen in de jaren zeventig tot zo´n unieke band maakte.

Al met al vind ik het album leuker dan Magic en The Miracle. Er wordt hier en daar weer wat meer risico genomen. Toch is het mij allemaal te onevenwichtig om door te gaan voor een echt goed Queen album. Net iets teveel matige stukken. Verder vind ik Brian May eerlijk gezegd wat eentonig en voorspelbaar op veel stukken. Hij lijkt meer dan op andere platen alles vol te willen spelen met zijn moddervette sound.

De echte kraker van dit album is natuurlijk The Show Must Go On. Prachtig hoe Queen weemoed en bombast weet te verenigen in een ultiem eerbetoon aan.... Queen zelf.

Ik ga echt voor het titelnummer. Ondanks de duidelijke Zep verwijzing is het een song vol geweldige wendingen.
Show Must Go On is een goede 2e.

Het titelnummer vind ik ook erg gaaf. De rest varieert van ok tot matig.

Ben ik toch echt één van de weinigen die deze plaat echt super vind.

Ik vind All God's People een moeilijke zit, maar desondanks erg knap en lekker bombastisch.
Verder kan ik weinig met de drum-track van I Can't Live With You.

Delilah vind ik echt geniaal en een mooi vervolg op My Baby Does Me.

De volgorde van de songs irriteren mij.
Meteen beginnen met het bombastische hoogtepunt en daarna direkt een luchtige popsong, als ik meteen begin bij track 3 dan klopt het weer wel.
Echter dat doe ik niet, komt er op neer dat ik 'm vrijwel nooit beluister om deze onbenullige reden.

Geniaal vind ik het dan weer niet. Maar ik vind het zeer zeker een erg geinig nummer.
Ik verbaas me er een beetje over dat veel mensen er blijkbaar geen barst aan vinden.

I'm Going Slightly Mad vind ik persoonlijk helemaal niet zo luchtig, en één van de zwaarste en beste songs van Queen.

3 knallers op een rij. Slim gekozen vind ik. Nee, ik skip I Can't Live With You altijd, door de rare drumprogrammering. Het nummer lijkt zo onaf.

Ik vind I'm Going Slightly Mad ook geen luchtig nummer, al wordt het wel zo gebracht. Het past in de geest van het slotnummer; Ik word stilaan gek, maar The Show Must Go On.

Juist, zo zie ik het ook. Niet echt treurig, maar wel zwaar. Erg mineur, en een nummer wat me altijd aan het denken zet.
Voor Queen-begrippen een erg metafysische tekst.

I,m going slightly Mad, these are the days of our lives, innuendo, don't try so hard zijn geniaal en Queen laat een sound horen welke zo nog niet eerder gemaakt hebben en dat is knap na 20 jaar muziek maken. Ook de video clips waren van een hoog niveau.

De clips vind ik dan nog wel meevallen. Althans Innuendo is wel leuk, maar grotendeels knip en plakwerk, Show must go on is niks meer dan een collage en headlong is ook niet echt heel bijzonder, een band die je in de studio ziet.
Blijf over de 2 zwartwit clips, die zijn idd leuk. Days of our lives natuurlijk mede vanwege het macabare idee dat dit het laatste is wat de buitenwereld van hem mocht zien.

De clips zijn idd nou niet echt memorabel te noemen. Natuurlijk is de achtergrond triest en opvallend maar dat maakt de clip niet briljant of iets dergelijks. Verder blijf ik nog steken op de 3,5. Dt komt vooral (of eigenlijk alleen maar) door het trio All God's People, These Are the Days of Our Lives en Delilah welke ik alle drie voor Queen begrippen niet zo heel best vind.

De sterren zijn gegaan naar 1, 4 en 6

Je bent 1 van de weinigen die nummer 4 dan een ster geeft Vigil. Het nummer lijkt op weinig bijval hier te kunnen rekenen. OOk ik heb er weinig mee trouwens, de andere versie op de verzamelaar Queen rocks boeit me iets meer. Ride the wild wind vind ik dan wel lekker, typisch Taylor liedje lijkt me.
nummer 7 en 8 vind ik ook nog wel aardig, maar vooral 8 waarschijnlijk vanuit het sentiment in combinatie met de clip en de beelden. Die overigens in kleur een nog ziekere Freddie laten zien, erg heftig als je hem ziet lopen , elke stap lijkt een hel voor hem.

Typisch Taylor inderdaad. Voor mij ook solo de meest interesante

Hier nog een Taylor-fanboy.