Queen - Innuendo (1991)

Er wordt hier weinig over taylors albums gersproken op musicmeter.

Dat is niet aan Vigil en mij te wijten. Want wij praten daar genoeg over zijn en The Cross hun platen.

Clipje van Days Of Our Lives is na al die tijd nog kippevel.
Moedig om je zo kwetsbaar op te stellen.
Werd in mijn herinnering net na de dood van Freddie uitgebracht.
Echt het einde en je ziet ook aan de rest van de band in de clip dat ze er het er moeilijk mee hebben.

Indrukwekkend slotstuk.

De dag van zijn overlijden kwam de clip uit. Er was eerste een andere versie.

Ik begrijp het nooit helemaal waarom ze het gedaan hebben. Het lijkt zo in tegenstrijd met hoe Freddie zich gewoonlijk wilde laten zien. Schijnbaar leefde er toch een behoefte bij hem om aan de wereld te laten zien wat er met hem gebeurd was. Heb er altijd gemengde gevoelens bij, kan er moeilijk naar kijken zonder een soort gêne te voelen.
Overigens, volgens mij was Brian May niet bij de opnames van de clip en is hij er later in gemonteerd.

Goh, dat wist ik niet. Ik zie hem inderdaad ook nergens terug bij achter-de-schermen materiaal.

Ik heb de clip altijd erg dubbel gevonden. Ik vond Freddie destijds altijd wat pijnlijk 'acteren', of zo. De grote gebaren voelen me wat misplaatst en gemaakt in vergeleijking met de muziek. Ik kijk er niet graag naar, maakt me ongemakkelijk en wat gegeneerd, of zo.
Als je bedenkt dat dit zijn laatste video-opnames waren en een afscheid was, begrijp ik het daarentegen wel, en kan ik zijn moed wel bewonderen. Het is een, ondanks de omzetting naar zwartwit en lagen make-up, uitzonderlijk naakte video. Heel erg kwetsbaar. En daardoor ook erg waardevol en waardig voor hemzelf, de band en de fans. Oprecht is daarin dan weer het juiste woord voor de intentie. Zeker in de opnames die gemaakt zijn voor de making-of, zie je een heel kwetsbare Freddie, onzeker soms zelfs, en heel erg moe.

Ja dat klopt en dat is behoudens onterecht ook erg jammer

Je mag 3 sterren uitdelen bij dit album en de meeste (tenminste zo zien de statitieken er uit) hun ster geven aan het titelnummer en Show must go on en dan nog eentje. Blijkbaar valt I Can't live er dan steeds buiten. Wellicht wat anoniem want ik heb ook niet het idee dat het veel gehaat wordt ofzo.

Ik vind het ook een erg lekker nummer, en de versie op Rocks is zelfs nog lekkerder. Het is een lekkere Queen rocker zoals ze deze in de 70er jaren wel meer maakten. Maar ook mijn 3 sterren staan bij andere nummers.

I Can' t Live With You is voor mij een wat gemiddelde Queensong. Niet slecht, maar ook geen hoogvlieger.
In ieder geval geen favo op dit album.
De enige echte missers m.i zijn All God's People ( te hoogdravend in alles ) en Fred's uitgesproken liefde voor zijn kat Dellilah.

All Gods people is een mooi vervolg op in the lap of the gods ??

Niet echt eigenlijk.

Grapje! Maar op zich bijzonder dat Queen over God zong.

In The Lap Of The Gods is volgens mij meer een uitdrukking. Niet gerelateerd aan godsdienst.

Betekenis In The Lap Of The Gods: used to say that a situation that cannot be controlled and depends only on good luck:

Precies. Bedankt Semdejong.

Overgeleverd aan de goden, zeg maar.

Freddie was een aanhanger van het Zoroastrisme, dat weet ik wel.

Of de rest van Queen gelovig was, weet ik niet. Taylor laat wel eens wat in zijn solo-teksten doordruppelen. Ook zijn politieke voorkeur is wel duidelijk.

Van May weet ik niets. Maar Queen wilde ook niet zo'n band zijn. Ze speelden zelfs in Zuid-Afrika.

Zoroastrisme? Is dat iets met maskers en degens?

Ik moest het ook even opzoeken, maar het is een oude religie die haar oorsprong heeft in het Midden Oosten, volgens mij.

De ouders hingen deze godsdienst aan en niet zozeer Freddie. Was ooit een relatief grote godsdienst tot de Islam op kwam.

Hmmm, zijn rouwdienst was volledig volgens de Zoroastristische leer. Maar goed, ik denk dat, gezien Fred's zeer intense en promiscue levensstijl hij Ahura Mazda nog niet heeft bereikt. Dus hij moet nog ergens rondhuppelen op onze Aarde..

Het titelnummer is zonder twijfel het allerbeste Queen-nummer. Enkel The Prophet's Song komt wat mij betreft nog in de buurt.

Een indrukwekkend stuk idd. Was sinds lange tijd dat Queen mij weer eens echt overdonderde.
Ik zag en hoorde het toendertijd voor het eerst op een muziekzender ( weet niet meer welke) en was na afloop even helemaal in trance. Ik had nooit meer verwacht dat de band waar ik ooit een groot fan van was, nog met zoiets zou komen.

Het is analyserend natuurlijk niet hun meest oorspronkelijke song.
De Led Zeppelin invloeden ( ritme/ mystiek) zijn duidelijk aanwezig en dat is niet echt voor het eerst. Op het debuut flirt Queen her der ook met Zep, maar toonde toen ook al hun eigen smoelwerk.
Ik vind het in ieder geval Freddie's beste vocale prestatie ooit.
De man was fysiek al niet meer in goede doen, maar wat pakt hij hier uit zeg. Passioneel, pakt moeiteloos de akelig hoge noten en wat een emotie.
Hij wist dat de man met de zeis in aantocht was en heeft alles gegeven.

Toch jammer dat het album niet op alle fronten boeit.

Inderdaad, waanzinnig wat hij hier uit z'n strot laat komen maar ik ga ook zeker met je akkoord wat betreft de afwisselende kwaliteit van dit album, er staan behoorlijk wat missers op. Delilah vind ik trouwens wel een leuk nummertje.

Je hebt het zelfde cijfer gegeven als ik zie ik, dus over de kwaliteit van dit album zijn we het eens.
Delliah had dan voor mij niet echt gehoeven.
Op de vroegere albums kon ik de meligheid wat beter hebben.
Ik begrijp de insteek van het liedje wel, maar ik vind het te obligaat.

Ik vind eigenlijk alleen All God's People ietsje minder. Verder alleen maar goede nummers. Innuendo is inderdaad meteen het hoogtepunt, maar ook songs als I'm Going Slightly Mad, These Are The Days Of Our Lives en The Show Must Go On (wat hij daar nog uit zijn strot krijgt! ) doen het hem altijd voor mij.

Delilah vind ik ook een tof liedje, gezellig catchy en Freddie op zijn tederst.

Ik had exact hetzelfde. Hoorde het ook toen het nummer debuteerde op de radio. Kon mij oren niet geloven, en zo kort nog wel na het Queen-light gehalte van The Miracle.

De thrill ging er wel een beetje af toen ik het hele album hoorde, maar het was zeker een opleving na het mindere Magic en Miracle.

Topstuk vind ik verreweg The Show Must Go On. Hun beste nummer sinds Save Me, wat mij betreft.

Show Must Go On hakt er ook behoorlijk in idd.
Een afscheidslied ( zo duidelijk !)
Dat zijn van die songs die nooit meer stuk kunnen.
De magie rond deze plaat was er vooral vanwege de ziekte en uiteindelijke overlijden van
Mercury, althans voor mij wel toen.
Jaren later is ondanks het bij vlagen indrukwekkende materiaal, nuchter gesteld, een plaat waar Queen op de weg terug was, maar duidelijk nog niet helemaal.

De weg terug naar wat? Ik ben geen uitgesproken Queen fan of kenner maar ik verbaas me er altijd weer over dat mensen denken dat een band (willekeurig welke) die al jaren en jaren albums uitbrengt, terug kan keren naar hun begin dagen/jaren. Dat lukt toch eigenlijk geen enkele? Ze proberen het vaak wel maar komen nooit meer echt in de buurt van wat ze in het begin van hun carrière presteerden. Vind ik ook niet zo verwonderlijk eerlijk gezegd. Totaal verschillende omstandigheden in de meeste gevallen.

Dat Mercury overleed, maakte de cd voor mij niet magisch. Eerder maakte het de muziek ontzettend triest. Ik weet nog hoe ik met tranen in de ogen luisterde. En merkwaardig genoeg, hoe The Show Must Go On na het bekend worden van zijn dood in de Top 40 weer begon te klimmen. Eerst bivakkeerde het nummer rond plek 22, maar in december stond hij ineens op plaats zeven (uit mijn hoofd).