The Beatles - Abbey Road (1969)

Het geniale maar tegelijk ook het meest kwetsbare in de muziek van The Beatles en m.n. ook op dit onmiskenbare meesterwerk te beluisteren, is de mixture van stijlen.
Kwetsbaar omdat het een beroep doet op een ruime muzikale smaak. Zo ken ik mensen die walgen van Maxwell's Silver Hammer , maar I Want You tot hun favoriete nrs. van de Fab Four tellen.
Misschien moet het dus in je genen zitten om beide nummers als juweeltjes te zien. Over een ding kunnen we het echter eens zijn: muzikaal verschillen I Want You en Maxwell hemelsbreed van elkaar.
Over de bijdrage van Harrison bestaat weinig onenigheid.
Algemeen worden Something en Here Comes The Sun als hoogtepunten van de plaat gezien.
Because , de Monscheinsonate van The Beatles , bevat een staaltje samenzang dat zelfs CSNY naar de kroon steekt. Over de medley is al zoveel geschreven ...het enige wat ik misschien voor zinnigs kan toevoegen voor "Abbey Road beginnelingen" ; oordeel niet te snel , maar neem de tijd - het volop genieten volgt dan vanzelf net zoals die miljoenen mensen in 1969 deden en nog altijd doen.....

Zalige harmonieën inderdaad, maar CSNY naar de kroon steken vind ik overdreven gesteld.

idd

Dit is toch wel het beste Beatles-album ooit.

Vooral de laatste nummers die aan elkaar doorlopen is grandioos gedaan.

De poster van de hoes hangt in mijn huiskamer

Het meest coherente Beatles-album, wat niet per se hetzelfde hoeft te zijn als het beste. Al heb ik deze cd ook niet voor niets 5 sterren gegeven. Geluidstechnisch ook helemaal te gek, deze plaat. Helemaal af. En tja, het is al eerder gememoreerd hier, maar die medley op het einde is van een buitenaardse schoonheid. Schitterend ook dat trading fours, met die kort op elkaar volgende gitaarsolo's, elk met een eigen sound.

coherenter dan Sgt Peppers?

Jep, veel coherenter zelfs.

Virtuoze plaat. Dat zijn de eerste woorden die bij 'Abbey Road' in mij opkomen. Lekker is soms wel een beetje vreemd, en dat geldt zeker ook voor deze plaat. Dat zeg ik nu, met 224 uitgebrachte stemmen op platen die door de bank genomen vrij bekend zijn, maar ik denk dat dit altijd een vreemd plaatje blijft. Ook al heb ik mij over jaren misschien wel verdiept in Ghanese reggaepostrock met throatsinginginvloeden .

Wat is er dan zo vreemd aan Abbey Road? Grappig dat hierboven een discussie wordt gevoerd over de coherentie van dit album, ik zou het zo willen uitdrukken: dit album is in al zijn incoherentie zo coherent als de pest. Eigenlijk is de plaat met name in het begin erg grillig en schiet ie werkelijk alle kanten op, balancerend op de rand van geniaal en volstrekt ergerlijk.

Come Together en Something zijn beide uitstekende Beatlesnummers, Maxwell's Silver Hammer is daarna meteen een vreemde eend in de bijt. Geniale tekst eigenlijk, maar het slaat zo verschrikkelijk nergens op dat het je ook nogal de keel uit kan hangen. Daarna vervalt de plaat ineens van een raar walsje (Oh! Darling) in een tenenkrommend kinderliedje (Octopus' Garden) in een veel te lang voortdurend klerenummer (I Want You). Here Comes the Sun is dan ineens een rustpunt, eindelijk een echt Beatlesliedje. You Never Give Me Your Money vind ik persoonlijk het hoogtepunt van het Beatlesoeuvre. Een beetje hoogdravend en afwisselend, eigenlijk Queen avant-la-lettre, je moet er van houden.

Dan de medley... ook weer stuipen alle kanten op, om uiteindelijk terug te keren op het thema van You Never Give Me Your Money. Daarmee werpt Abbey Road ineens de schijn op van een conceptplaat. Het is natuurlijk gewoon plaatvulling om ontstane ruzies te verbloemen, maar ach, wie maalt erom.

Eigenlijk is dit gewoon een draak van een plaat, maar toch smul ik ervan. 4.5*, omdat er - eerlijk is eerlijk - ook wel nummers op staan die altijd de irritatiegrens overschrijden.

Alleen 'Maxwell's Silver Hammer' vind ik enigzins irritant. De rest is geniaal.

Een draak van een plaat en een 4,5*

ik vind peppers toch een pak coherenter dan abbey road. Sgt Peppers was dan ook de eerste conceptplaat. Abbey road vertoont heel weinig samenhang en Lukas (bewust of onbewust) bewijst dit hier. Je hebt een leuk liefdesnummer (nog een laatste stuiptrekking van de vroege 60's muziek) als oh darling daarnaast een, voor die tijd, moderne psychedelische song I want you (she's so heavy), die ik by the way geweldig vind. Je hebt ook nog typische beatles nummers, zoals lukas zegt, en de leuke "verhaal"nummers waar mccartney zo goed in is. Enzoverder, enzoverder. Zie je, zo veel verschillende muziekstijlen op één album, volgens mij is er absoluut géén coherentie. Als je dan de medley beluisterd zijn het stukjes van nummers waar ze niets mee konden doen die aan elkaar geplakt werden. Persoonlijk vind ik het erg geslaagd omdat het erg absurd is maar veel samenhang is er ook niet.

Kan iemand mij vertellen waarom sommigen dit dan wél een coherente plaat of conceptplaat vinden...

Eigenlijk sluit ik me helemaal bij Lukas aan wat betreft de kritiek op deze plaat. Ik denk dat de kakafonie aan stijluitstapjes wordt gepikt omdat het The Beatles zijn en omdat er wel degelijk een paar krakers op staan. Maar het is een erg onevenwichtig album. Had hem eerst ook op 2* staan ofzo, maar dat is natuurlijk veel te laag. Het volle pond is echter veel te hoog. Ik maak er maar weer eens 3.5* van.
Ik vind I Want You trouwens wel een meesterlijk nummer, voor beatles-begrippen nogal een zagend en slepend nummer, maar wel zwaar! Mooi.

ah waarschijnlijk "she so HEAVY"...

Wat begrijp je niet aan het begrip zwaar? Je kunt het onmogelijk als een luchtig nummertje omschrijven, naast Octopus Garden, Carry That Weight of sommige andere onzin op deze plaat

Heavy----> zwaar was denk ik een woordgrapje, orbit.

Wat ik niet begrijp is wat er zo coherent is aan Sgt. Pepper's. Behalve dat het begint met Sgt. Pepper's en eindigt (excl. A day in the life) met de reprise. Dus: wat is daar zo coherent aan?

Misschien moet je dat bij Sgt. Peppers vragen

Waarom die aan het einde dan..?

Vindt dit een van beteren Beatles platen. Juist om de meeste nummers niet zo verspelbaar zijn. Persoonlijk vind ik dat de Beatles veel onzinnege muziek gemaakt hebben maar ook zeer geniale muziek. Op dit album staat geen geniale muziek maar wel erg goede muziek.

Ja, maar ik dacht: nu we het er toch over hebben.

Er is ook totaal niets coherents aan Sgt. Pepper. Conceptalbum moet bij dat album dan ook met een korreltje zout genomen worden. 'Abbey Road' is natuurlijk ook geen conceptalbum, maar wel coherenter. Zeker de popsymfonie die kant B beslaat.

Overigens zijn conceptalbums vaak niet erg goed, aangezien het concept de muziek vaak in de weg gaat staan. Voor een duidelijk voorbeeld verwijs ik naar het laatste gedeelte van Pink Floyd's 'The Wall'.

gemaster, die popsymfonie, bedoel je daar de medley mee? Want het is niet omdat er een paar stukjes van verschillende onuitgegeven nummers aan elkaar plakken dat dat een album coherenter maakt...

Ik vind van wel.

en bedoel je met je verwijzing naar Pink Floyd's The Wall dat het een slecht album is? dat wordt toch vaak als een van de beste conceptalbums gezien...

the beatles, muziek waar iedereen mee zou moeten opgroeien! ik vind dit niet zozeer mooi omdat het bij mijn muzieksmaak hoort, maar... misschien eigenlijk alleen maar omdat het er bij me ingestampt is

goed, alle onzin aside, I Want You is een van de gaafste nummers van The Beatles! 4*

pfff wat is dit toch een heerlijk album, ik kan er wel uren naar luisteren:
- Here Comes the Sun
- You Never Give Me Your Money
- Something
- Octopus' Garden

GEWELDIG, de volle punten van mij!!!

Vreemd blijft deze plaat inderdaad!

De plaat gaat qua stijlen inderdaad alle kanten uit, (onbegrijpelijk gewoon hoe bepaalde nummers elkaar op kunnen volgen). Maar het voelt nergens onsamenhangend naar mijn idee. Dat is uitermate knap natuurlijk!

Maar ook ik heb me ondanks dat vaak afgevraagd waarom nummers als Maxwell's Silver Hammer en Octopus Garden zijn gekozen voor de plaat.
Het is dat balanceren tussen geniaal en irritant wat de plaat dat vervreemdende effect geeft denk ik. Je weet niet wat je er mee aan moet. Moet je het geniaal vinden, of juist niet?
Maar dan komt dat verlossende tweede gedeelte van de plaat waar alle stijlen in een lijken te vloeien tot het recept voor de meest geniale popsongs!

Ja, misschien wel ja. De sound en de productie hier vind ik helemaal af! 10 op 10.

dit is denk ik toch mijn lievelings album(of Rubber Soul)... ik vind het trouwens wel grappig dat iedereen hier I want you zo goed vinden... maar dat vind ik een van de mindere( nie dat ik hem slecht vind, maar ik vind er genoeg beter). Ik denk dat 'You Never Give Me Your Money' mijn lieveling is op dit album, met Something als waardige 2e....

5*

IK heb een gevoel dat ik niet goed onder woorden kan bregen bij het nummer golden slumbers. Gisterenavond beluisterde ik voor het eerst in mijn leven dit album, toen kwam er ineens dat magische nummer 14. Alle haren kwamen recht te staan en ik kreeg tranen in mijn ogen, maar voor ik het wist was het nummer gedaan en sloeg het over naar Carrey that weight.

Nu zit ik eigenlijk met een dubbel gevoel. Eenerzijds vind ik die hele medley erg goed, maar anderzijds had ik graag een langere versie van golden slumbers gehad op dit album. Wat denken jullie ervan? Is het juist de magie van de medley die het album zo goed maakt of hadden het ook langere afzonderlijke nummers mogen zijn? Ik weet één ding, golden slumbers is ongeloofelijk mooi!

Beiden voor mij. Aan de ene kant zou ik Golden Slumbers als langere versie willen horen, terwijl ik juist die medley zoals hij is uitgebracht weer zo magisch vind. Ik denk uiteindelijk dat Golden Slumber het kleine lieve 'slaap lekker' liedje moet zijn zoals het nu is.