Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Omdat er een aantal leuke liedjes op staan krijgt dit album nog wel een paar punten maar het is veel te groot. Ze willen groot klinken en groot zijn. Ik vind er veel te veel toeters en bellen bij zitten. overal strijkes, achtergrond koortjes, galmpjes en weet ik wat allemaal. Parachutes bijft mijn favoriet.
Coldplay word per album slechter, ik ben nu al benieuwd naar het volgende.
Misschien kunnen ze er live nog wat van maken...

Kan je dit voor me vertalen

nou, ik heb niet zo veel verstand van uitgelekte cd's enzo dus ik heb deze hele plaat nog niet gehoord, van die paar liedjes die ik heb gehoord klinkt het toch allemaal wel heel lekker. maar of het beter of slechter dan wel anders is dan andere albums van hun lijkt me een goed iets, als een band alleen maar hetzelfde maakt is het maar een suffe bedoeling.

Ooh, ik zie dat een aantal er al pindakaas van gegeten hebben. Ik ga ook maar eens kijken. Normaal kocht ik een Coldplay cd altijd meteen. Gezien de tendens van mijn waardering voor coldplay doe ik dat dit keer maar niet.


Dat is aan te raden. Ben hem nu aan het luisteren alsof ik een nieuw bandje ontdekt heb.

Mijn scepsis is enigszins verdwenen.. Ik jubel nog niet te hard over dit album omdat ik het origineel wil horen, maar ze weten nu min of meer al wel te raken en okey het is dan niet heel vernieuwend het is wel weer goed..

De beste van Coldplay na X&Y.
De op drie na beste sinds Parachutes.
Wat een band is het toch!

Tot nu toe heb ik er een onbestemd gevoel bij. Het zal allemaal ongetwijfeld nog wortel moeten schieten in mijn kop. Wel wordt met dit album duidelijk een wat minder veilige koers gevaren wat idd te horen is in de enigszins experimentelere composities. Een duidelijke groeiplaat in mijn geval. Voorlopig een 3.

Vroeger heb ik debiel vaak naar Coldplay geluisterd,,
maar ontdekte op den duur toch wat interressantere dingen.

Nu 6 jaar na A Rush Of Blood To The Head (die van 2005 vergeet ik maar even..) hebben ze weer een mooi stukje muziek op plaat gekregen. Simpele maar o zo subtiele muziek.

Viva La Vida! (en nostalgie)

*3

Na drie platen (de eerste knap debuut, de tweede perfecte songs en de derde als synoniem voor technisch vernuft) is voor mij het Coldplay verhaal wel wat op zijn einde. De single vind ik zeer middelmatig en ook Chris Martin zijn stemkleur kan me behoorlijk de gordijnen injagen. Enfin, het zal allemaal wel heel degelijk in elkaar gedraaid zijn, en er zijn zeker slechtere deuntjes op te pikken maar voor mij is het er allemaal wat over. Plus laten we eerlijk zijn, wat een onnozele titel en hoes of ligt dat alleen aan mij?

Viva La Vida is wel echt een heel matig nummer hoor, en Violet Hill vond ik al niet zoveel. Voor de rest is het allemaal best aardig, maar natuurlijk nergens tippend aan de eerste twee albums. Had ook niet anders verwacht hoor. 42 en Lovers in Japan (ja alleen Lovers in Japan, Reign of Love vind ik voorlopig nog een stuk minder) vind ik dan wél goeie nummers, maar for the moment kom ik ook niet veel verder. Heeft denk ik nog wat tijd nodig.

Ik ga er aan beginnen

Heb nu Cemeteries of London opstaan en vind het vertrouwd en vernieuwend tegelijk. Er zitten vernieuwende effecten in, maar ik vind er ook een sfeer achter zitten. Hopelijk blijft dat.

Vraagje wat zijn dan de op 1 na en de op 2 na beste sinds Parachutes.....????

En het is toch ook nog de enigste na X&Y, dus is het eigenlijk ook best logisch dat het de beste van Coldplay na X&Y is.

Maar dan is het natuurlijk ook de slechtste, verassendste, emotioneelste, raarste, apartste enzovoorts na X&Y

Valt het alleen mij op dat sommige nummers (bijv. Lovers in Japan) een U2-achtige sound hebben?

Nee hoor, maar die 'U2-sound' hadden ze op het vorige album toch veel meer?!

Een klassieker is al opgestaan ... Lost!

Just because i'm losing, doesn't mean i'm lost .... doesn't mean i were a cross ...

ik vind ook dat ik er 2 nummers uit kan halen die goed van u2 hadden kunnen zijn of in ieder geval die vibe hebben.

Een echte groeiplaat. Nu diverse keren beluisterd en het word steeds mooier, Een fantastisch album met inderdaad soms u2 achtige invloeden. Zal wel komen doordat ze voor deze plaat samengwerkt hebben met Brian Eno. Hij heeft ook voor u2 veel geproduceerd.

Dat is nu juist de reden waarom ik bij eerdere platen van Coldplay ben afgehaakt.

Lost! is prachtig. Wordt steeds mooier.

Coldplay! Eindelijk weer nieuw album...
De eerste single hier in Nederland en groot heel van EU is geweldig! En in V.S beginnen ze met 'Viva la Vida'. En de enige conculsie die ik kan trekken is dat deze single, de beste is tot nu toe, op tekst gebied!
Ik heb het album (stiekem in bezit). Het trieste is nu, dat ik niet durf te gaan luisteren. Ik heb snel de beste singles geluisterd voor de kwaliteit, aangezien ik muziek hard wil hebben moet de kwaliteit goed zijn en dat deze versie nog niet. Dus ik wacht even tot 13 juni op de kwaliteit! Maar het kan niet missen dat deze plaat, of hij nou slechter is dan de vorige, gewoon goed is!

Zeker en vast een knap album is deze nieuwe van Coldplay. Beter dan X&Y, maar aan A Rush... kan 'ie zeker niet tippen. Beste nummers vind ik Cemeteries of London, Lovers in Japan en Strawberry Swing. Vooral die laatste heeft een geinig deuntje
Zwakske nummer vind ik de niet-akoestische versie van Lost!. Echt vervelend is dat orgel, en dan dat gekletter en geklap tussendoor; nee..niet mijn ding. De akoestische versie is dan weer wél mooi
Violett Hill en Viva La Vida zijn ook goede nummers maar ik heb de neiging ze over te slaan gewoon omdat ik ze al tot vervelens toe gehoord heb.

4* lijkt mij hier op z'n plaats

Ik word hier wel weer blij van. Yes is met een kleine voorsprong mijn favoriet op dit moment, maar er staan genoeg toffe nummers op. Alleen die tussendoortjes Reign of Love, Chinese Sleep Chant en de slappe outro: The Escapist (het album had imo moeten eindigen met dat koortje en dan rustig afbouwen!) vind ik niet zo boeiend.

Verder vind ik het niet zo tof, om zo plots te breken met de rustige momenten in de nummers. Het is net alsof 42 een samenvatting is van een veel langer nummer. Maar goed, de liedjes an sich zijn zeer goed te pruimen.

Ja nee, ik weet het niet met Coldplay. De CD klinkt oke, maar het is niet meer de Coldplay van Parachutes and A Rush of Blood... Dat waren echt fantastische, betoverende cd's.. dat gaat deze niet worden, jammer dat dat al zo snel duidelijk is.

42 vond ik wel aardig Parachutes klinken. Dat beviel me ook prima. Totdat het te bombastich werd.

Het intieme concert in Paradiso wordt aanstaande zaterdag door BNN uitgezonden om 23.35 uur op Nederland 3.

Zoals ik al dacht valt dit album flink tegen. Op twee balladachtige nummers na is er vrij weinig variatie in het album terug te vinden. Af en toe een oosters of spaans aandoend melodietje in een album maakt het nog niet tot een topper. De nummers zijn net als bij X&Y op het zelfde tempo geschreven waardoor je snel in slaap valt. De stem van Christ Martin helpt hier ook niet echt bij. Deze blijft voortkabbelen door z'n lage eentonige stemgeluid zonder iets van uitdaging of spanning erin. Parachutes en AROBTTH hadden allemaal toegankelijkere nummers mede door de eenvoud ervan. Een simpele piano of acoustische gitaar met wat begeleiding deden toen wonderen. Ik noem een trouble, een schientist, een amsterdam en een everything's not lost. Ook de iets snellere nummers: Yellow, Clocks en Politik straalden een enorme kracht uit, hadden iets eigens en waren niet inwisselbaar. Bij dit album (maar nog meer bij X&Y) is die passie op een aantal nummers na verdwenen en heeft deze plaatsgemaakt voor ongepast zogenaamd interessant artistiek gedoe. De stem van Chris Martin is meer geschikt voor wat eenvoudigere nummers (niet om hem hiermee te beledigen) doordat zijn stem niet echt flexibel is. Het donkere zware lage geluid is misschien juist natuurlijker dan de hogere stem maar het maakt met de U2-achtige instrumentale setting een niet echt overtuigende match.
Ik zou ook wat meer acoustische of semi-acoustische nummers willen horen waarbij ze dit bombastiek kunnen weglaten. Ik begrijp ook niet waarom ze de acoustische versie van Lost! niet gewoon op het album hebben geplaatst i.p.v. de 'experimentele' variant (vergelijkbaar waarom Till Kingdom Come niet gewoon prominent op X&Y staat i.p.v. als bonustrack)
Ook vind ik het album in tegenstelling tot X&Y (dat weer te lang was) te kort, in elk geval wat betreft het aantal nummers. Het hadden er na een vierjarige tussenstop wat mij betreft meer mogen zijn (dan was de kans op een acoustisch nummer misschien wat groter geweest ). Ik had op een gegeven moment het gevoel bij het Joetjoeben naar de nummers dat ik er zeker nog 5 niet had gehoord maar in feite waren ze allemaal al een keer langsgeweest.
Ik mis de eerlijkheid, spontaniteit en eenvoud in de nummers van VLVODaAHF en daarom **1/2.

Eigenlijk vind ik het album wel lekker klinken. Misschien is het in vergelijking met Parachutes en AROBTTH veel minder. Maar het album is relatief gezien nog steeds super goed. Als een nieuwe band dit album als debut album had weten te produceren, waren ze met open armen ontvangen. Alleen omdat deze band Coldplay heet en meer van ze verwacht wordt worden ze daarop afgerekend. Terecht?
Het album is inderdaad enigzins eentonig en sommige nummers vervelen vrij snel (aangezien het album nog niet eens officieel uit is en ik nu al in sommige nummers geen zin meer in heb), maar ik probeer dit album zo objectief mogelijk te beluisteren en niet het album af te straffen omdat het van Coldplay is. Parachutes was geniaal, AROBTTH was van zeer hoge kwaliteit. X&Y vond ik ook zeer goed en Fix You is een van de beste nummers van Coldplay (Op Don't Panic na) en dit album vind ik ook zeer goed klinken.
Ik hoef ook niet zo veel moeite te doen om dit album objectief te bekijken want het Coldplay geluid is vrijwel verdwenen. Denk aan Lost! die naar mijn mening een goed nummer is maar absoluut niet lijkt op een nummer van Coldplay. Maar zeer zeker niet tegenvalt. Dan is er nog Strawberry Swing en Viva La Vida, ook niks mis mee. en..
Death and All His Friends
Geweldig

4****

de druk en de lat ligt bij coldplay zo hoog, de kans op een nieuw meesterwerk is minimaal. Dit nieuwe album is dan ook absoluut geen meesterwerk. slecht is het ook niet, er staan een aantal tracks op die eigenlijk best weer van ouderwets niveau zijn. het begin van 42 en strawberry swing spreken mij toch erg aan. ook de iets meer uptempo violent hill is een prima single. lovers in japan, en dan met name die akoestische versie is ook een prachtig nummer. bij deze tracks krijg ik weer het back to the old days gevoel, het gevoel van een coldplay als op de eerste 2 albums, maar dan toch anders. daar de eerste 2 albums heel ingetogen waren, was een logische stap om de vervolgalbums iets grootser te maken. bij x&y was men daarin helaas te ver doorgeslagen. dit album had gewoon het 3e album moeten zijn. dan zou dit album ook hoger gewaardeerd worden denk ik, ook door mezelf.

Heerlijk album weer! Van de Blue Room EP tot aan X&Y... ik heb het. Maar ook ik moet toegeven dat ik X&Y lang niet zoveel gedraaid heb dan Parachutes of A Rush of Blood... Waar die 2 albums nog uit hun voegen barstten van de kwaliteit, liet X&Y het bij mij al snel afweten. Er stonden uitschieters op als "Fix You" en "X&Y" maar verder viel het wat tegen.

En nu is er dan eindelijk een nieuw album. Viva La Vida. Ik heb net mijn eerste luisterbeurt erop zitten, en ben tot nu toe aardig enthousiast. Het klikt toch allemaal weer net ietsje anders, en dat is in dit geval enorm positief.

De toppers op dit album:

- Lost? (beiden versies)
- Lovers in Japan/Reign of Love (ook beiden versies)
- Yes!
- Viva La Vida! (Heerlijk nummer. Mijn favoriet op dit moment)
- Strawberry Swing
- Death And All His Friends

Conclusie: Weer een topper afgeleverd door Coldplay.

4*

Na hem nu een keer of drie gehoord te hebben ben ik zeer content. Er staan een aantal zeer lekkere tracks op dit album. Natuurlijk duidelijk hoorbaar dat het Coldplay is, maar toch dusdanig veel vernieuwing dat het niet vervelend is. Ik vind juist het feit dat de muziek wat voller is, wat geraffineerder wel prima. Anders zou je ongetwijfeld een album a la Rush of Blood of Parachutes krijgen, en dan was helemaal niemand blij geworden.

Ik heb soms het gevoel dat voor sommige mensen zo'n band het nooit goed kan doen als ik de kritieken hier lees. Sommigen schrijven ook idd al dat ze het album al slecht vinden voordat ze het hebben gehoord. Ik snap niet wat de reden is van zo'n übersceptische benadering.

Kortom ik vind het op dit moment een heerlijk album. Het is wel altijd even afwachten hoe ik het album vind na een aantal maanden, en of het interessant en lekker blijft. Da's altijd moeilijk te voorspellen. We zullen zien, nu is dit mijn beoordeling.