Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Aardig album, zo na 3 luisterbeurten. Met name Chinese Sleep Chant, het 2e deel van Yes vind ik erg goed. Gewoon shoegazer te noemen, heerlijk! Mooi dat Brian Eno zijn handjes aan deze CD heeft afgeveegd.

AeR- zet dit album NU al op 0,5 .....net als alle Coldplay releases trouwens , ep's en cd's . Dat vraagt om een verklaring.

Ahum.. nee , sorry het is opzich een goed album maar op de een of andere manier doet het me weinig, wat Parachutes en ARBH wel deden.

Tot nu toe een 3.5

Ik heb hem nu 2x gedraaid en wat ik vermoedde blijkt waarheid te worden. Wat dat is laat ik over aan de volgende post over. Ik wil hem nog minstens een keer of 10 draaien voordat ik echt definitief kan zeggen wat ik ervan vind

Haha, en Leona Lewis en Alain Clark op 5 sterren. Ik zeg geboortejaar hoger dan 1992.

Ja haha, net alsof iemand die de eerste muziek van coldplay al zo kut vind alsnog dit album gaat luisteren, duidelijk een hateboy

Mooi album, nu aantal keer geluisterd, maar ik twijfel nog of dit het beste is wat Coldplay heeft gemaakt.
Het klinkt namelijk soms wat geforceerd (is dat dan de hand van Eno?)
Als voorbeeld neem ik Lost? en Lost!.
Lost? is een fantastische Coldplay ballad en op de cd is dit ineens een soort hiphop klap nummer geworden, nog steeds goed, maar ik hou de piano Lost in mijn hoofd!

Maar dit album pakt me wel en daarom een hoge waardering!
Hoogtepunt? Death and all his friends (Typische Coldplay 'Wow') en Cemetries of London!

heerlijk, nog niet eens officieel uit en nu al nr 1 in de rotatielijst

Dames en heren, dit haalt het toch echt niet bij de nieuwe Elbow?

Hij wordt na een aantal luisterbeurten beter.. Vind het niet goed te vergelijken met hun eerdere albums, het is totaal anders. Overgang in 42 is erg vet!
Op dit moment grootste minpunt: de 'timbaland-beat' in lost.

Toch jammer dat Coldplay zo'n kutband is geworden. De kwaliteit van de nummers en vooral de teksten daalt op dit album regelmatig naar een zeer beroerd niveau. Waar dat op X&Y werd gemaskeerd door er een U2/stadiumrock geluidsmuur tegen aan te gooien, wordt er hier een soort geforceerd Arcade Fire-light sausje gebruikt om de gebrekkige kwaliteit van de liedjes te verbergen. Alsof dit al niet vervelend genoeg is blijkt de stem van Martin eigenlijk helemaal niet te passen bij dit soort muziek, ik word moe als ik hoor hoeveel moeite hij doet om de woorden uit z'n strot te persen.

Aangezien de muzikale trucjes op een paar plekken nog wel wat aardige stukjes opleveren kom ik op een hele krappe 2*

Eindelijk iemand die de kwaliteit van dat nummer inziet! Wat mij betreft het beste nummer van dit album gevolgd door Violet hill en Viva la vida.

Ik hoor overigens ook veel Arcade fire invloeden (Lovers is Japan, Viva la vida, Strawberry swing en the Escapist) en tevens U2 invloeden (met name Cemetries of London).
Wat mij betreft hebben de toppers van dit album die ik eerder noemde ook de meeste eigen Coldplay identiteit.
Ik vind het persoonlijk niet storend of geforceerd hoe Coldplay zich heeft laten beinvloeden door bands als U2 en met name the Arcade Fire. Volgens mij laat iedere band zich wel beinvloeden door anderen. Zolang een band geen slap aftreksel wordt van een andere vind ik het prima. De vraag is natuurlijk of je vind dat Coldplay erin is geslaagd een eigen identiteit te behouden. Persoonlijk vind ik van wel.

4* Album biedt weer een aantal toppertjes als vanouds!

Ik heb overigens een versie met de bonussongs Chinese sleeping giant en the Escapist. A spell a rebbel yell heb ik daarentegen niet...

Ik luister nu het 2de nummer Cemeteries of London en heb dus net de intro gehad. De intro is van een heel hoog niveau en het 2de nummer mag er ook zeker zijn. Dit wordt denk ik weer een heerlijke cd, coldplay flikt het hem weer. Het klinkt tot nu toe ook lekker verfrissend en anders dan je gewend bent van ze. Dat is alleen maar goed. Voor mijn uiteindelijke aantal sterren moet ik hem vanzelfsprekend helemaal en wat vaker luisteren.

Edit: Wat is die overgang in 42 prachtig gedaan zeg

Eerlijk gezegd vind ik Life in Technicolor meer een outro dan een intro...

Ook wat voor te zeggen ja, maar ik vind het in ieder geval een hele mooie tro.

Ik hoop dat de plaat beter klinkt dan dat de hoes eruit ziet.

inderdaad. Een band die trouwens sowieso veel coldplayfans zou moeten aanspreken

Wat een onzin om die 2 bands met elkaar te gaan verglijken. Dit gaat echt nergens over..

Ik blijf hem toch elke dag weer opzetten. Een halfje erbij zit er aan te komen.

Heb hem nu al enkele keren volledig doorlopen en ik ben er aangenaam door verrast. Veel nieuwe geluiden en instrumenten, hier en daar een donker toetsje en vooral een sfeer die goed zit doorheen gans het album.

Voorlopige favorieten: Cemeteries Of London en Viva La Vida

4,5

Could not agree more wat betreft de stem van Martin!

heb het album vandaag voor het eerst helemaal gehoord. en ik vind het allemaal wel lekker klinken maar tot dusver komt het voor mij niet in de buurt van het eerste album. misschien moet ik het nog een paar keer horen.

Wel redelijk goed, maar alsof ik het allemaal al 100 keer heb gehoord, niet fris maar tikkeltje voorspelbaar. Een *** lijkt me redelijk.

Half-lichtelijk-gematigt-positief verrast. Ofzo iets. 3,5* voorlopig.

Hm. Mijn stiefvader was positief verrast door dit album. Hij vond X&Y, zoals velen, ook al zo vreselijk. Ik zelf heb uberhaupt nooit (op een paar singles na) echt naar Coldplay geluisterd, maar ik ga me er denk ik toch eens aan wagen. Ik vraag me af waar ik beter mee kan beginnen. Dit, Parachutes of A Rush of Blood to the Head?

Ik zou zeggen Parachutes. Geniaal album. Al is A Rush of Blood to the Head ook geweldig.

Met pijn in mijn hart moet ik na een aantal luisterbeurten concluderen dat dit een wel zeer matig album van coldplay is. Buiten 2 a 3 goede songs is dit toch wel erg middelmatig. Diepe teleurstelling van wat zo goed begon....

Schitterende hoes in ieder geval, maar ik ben helaas niet echt fan van het voorgaande werk van Coldplay. Zal er even een luisterbeurt tegenaan gooien binnenkort.

Deze cd bevat wel een aantal straffe nummers, waarvan Viva La Vida, Lost & Strawberry Swing er voor mij uitspringen... maar als "plaat" (de opbouw van de cd) deugt deze voor geen meter.

Al van in het begin loopt het fout: ten eerste is life in technicolor als alleenstaand nummer zwak, als intro deugt het voor mij ook niet en heeft voor mij een "snel-snel" indruk. Net zo met The Escapist: een onnodig stukje opvulsel die een halflege plaat (sic coldplay) moet afsluiten. Niets tegen halflege platen, maar vul ze dan goed op!
Ook aan zo'n trukje om 2 nummers in één track te plakken stoor ik me.

Ik ben al lang een fan van coldplay maar dit valt eerlijk gezegd tegen. Misschien is het wel hun broodnodige plaat die de bocht moet inzetten naar een iets experimenteler geluid, te vergelijken met Radiohead's OK Computer. Maar die laatste was dan ook duizend keren sterker.