Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Waarom dat zo zou zijn is me een raadsel. Een bladzijvullende lap negativiteit die niets toevoegt. Dit is geen kritiek, dit is gewoon kinderachtig afzeiken. Jammer dat sommige mensen zich zo druk kunnen maken om een album dat ze niet leuk vinden.


.

mmmm. andy gill heeft het eigenlijk niet over coldplay as such (niet vergeten dat deze man de jaren 70 en 80 op muzikaal gebied heeft meegemaakt) maar gebruikt hen eigenlijk om iets te zeggen over de middelmaat in de hedendaagse muziekscene as a whole. en daar heeft ie gvd groot gelijk in.

waar zijn de grote groepen die iets interessants te vertellen hebben, die echt inspireren, die mensen (tieners, pubers, jongeren, ouderen) ertoe aanzetten om zich met iets bezig te houden...?

groepen als the clash, the sex pistols, black sabbath, velvet underground, etc.... hebben miljoenen mensen ertoe aangezet om zelf een groepje te beginnen, of om zich politiek actief te stellen, gewoon om iets te doen...

dat zie ik bij de middelmaat van coldplay niet gebeuren.

ik zie dit dan ook als een nostalgische tekst van een nostalgisch mens, en niet als een tekst die maar één doel heeft, nl het braafste kindje van de klas afkraken.

dat is idd wel een suffe recensie vol oeverloos gelul, wat geschreven had kunnen worden zonder de plaat echt te luisteren. niemand zal na het lezen van dat stuk zijn oordeel over deze plaat veranderen.

dit is dan ook geen recensie. dit is een column die de nieuwe coldplay aangrijpt om de middelmatigheid die tegenwoordig regeert aan de kaak te stellen. en daar heeft ie dan wel groot gelijk in.

Middelmaat heeft altijd geregeerd. Daar is niks 'tegenwoordigs' aan. Je kunt beginnen over de Sex Pistols en Black Sabbath maar de deuntjes van Abba en Wham zijn toch echt 10x zo bekend.

mmmm. wham en abba waren pretentieloze popbadjes. coldplay profileert zich als serieuze rockband. maar geraakt niet verder dan brave pop-rock-deuntjes zonder ambitie.

Ik heb het album echt de hele dag door aanstaan, Eno gaat me iig niet vervelendit album groeit echt enorm bij mij. Dat is iig iets wat voorheen anders was die albums waren meteen goed imo.

richting de 5 gaat ie zeker

x

Om de middelmatigheid die tegenwoordig regeert?? Tijden veranderen. Muziek verandert. Wat is daar mis mee?
Hij (Andy Gill) heeft er blijkbaar moeite mee om mee te veranderen en wil alleen maar horen wat hij vroeger luisterde.

Hij maakt dingen moeilijk en ergert zich aan dingen terwijl dat helemaal niet hoeft.
Kritiek kan, mag en is juist goed. Maar om nu een hele klaagzang neer te zetten... nee

Hoe ze zich profileren boeit me niet zo. Alsof ik een bandje nodig heb om me over een zaak te enthousiasmeren/op te winden... Sterker, al te nadrukkelijke prekerij van bands als U2, ik kan er *erg* slecht tegen.

De muziekindustrie is veranderd. Versnipperd. De klaagzang van die man heeft een hoog 'jeugd van tegenwoordig' gehalte. Serieuze, boeiende, relevante muziek is er in overvloed.

ik denk dat andy gill bedoelt dat serieuze en boeiende en relevante muziek, al dan niet met een boodschap, vroeger miljoenen mensen aansprak. en dat de platenmaatschappijen vroeger af en toe eens risico's durfden nemen. nu is er ook nog serieuze en boeiende en relevante muziek, maar het is een pak moeilijker om deze aan de man te krijgen. daar ben ik rotsvast van overtuigd. dat hij daar groepen als coldplay de schuld geeft is wat kort door de bocht. ik zou eerder de platenmaatschappijen die tegenwoordig zo hard op veilig spelen de schuld geven. en de radiostations die niet meer doen dan ons deze eenheidsworst voorschotelen.

maar kom, zoals ik al schreef. slecht is de nieuwe coldplay zeker niet. spijtig wel dat het allemaal zo braafjes is. van een rockgroep met ambitie had ik toch net iets meer durf verwacht. ze doen een beetje te veel hun best om de scherpe kantjes eraf te vijlen.

Van mij mag Coldplay ook wel wat scherper (deze plaat vind ik overigens een stap in de juiste richting), maar persoonlijk zit ik totaal niet te wachten op een band met een boodschap die een miljoenenpubliek aanspreekt. Dat grote gebaar kan me gestolen worden. Sterker (om bij Coldplay te blijven), de kleine liedjes van Parachutes als Don't Panic en Yellow vind ik nog steeds hun beste.

Andy Gill zoekt iets compleet anders in de muziek dan ik, zoveel is duidelijk.

Ik denk dat ik nog even moet wennen aan deze "nieuwe" weg.
Maar de nummers vervelen me in iedergeval niet, ze zijn opzich erg goed en de meeste liggen lekker in het gehoor. helaas zitten er een aantal nummers tussen die me niet honderd % weten te boeien.
Ook vind ik het jammer dat de nummers niet langer dan 3.59 duren.
Ik vond het juist wel lekker dat de meeste nummers 4 zoveel waren.
dan kon ik er langer van genieten.
Nou vind ik dit ook niet slecht.
Het is alleen wennen.
Ik begin maar met 3.5, dit kan altijd nog een half puntje hoger worden

en toen maakte ik een foutje,
Er zijn maar een aantal nummers die 3 minuten duren de meeste zijn nog weer veel langer(A) foutje!

Voor wie het nog niet gehoord heeft: de ambitie in de muziek van Coldplay is Liefde, Liefde voor het leven en alles er om heen ... daar waar andere muziek kritisch is opde maatschappij, zingt Coldplay over de Liefde

en laten we zijn inspanning voor MakeTradeFair niet vergeten, Chris weet echt wel wat er speelt in de wereld ... alleen zijn muziek gaat over nou ja, ik heb het nu wel genoeg gezegd hoop ik ...

Viva La Vida, Leve het Leven, zo hoort het te zijn, het maakt me gelukkig, ontroerd, raakt me, intens ... gewoon zoals Liefde is

Of de dood en al zijn vrienden...

Dat is ook leven.

Muzikaal opgegroeid met Parachutes, maar mijn god wat zie ik er tegenop om deze plaat te gaan checken

Ik kan er in komen waarom Andy Gil zo'n stuk heeft geschreven. Ik heb bij Coldplay ook echt het gevoel dat de kwaliteit van de albums omgekeerd evenredig is met de populariteit van deze band (en dat heb ik met meer acts, dus wat betreft middelmatigheid heeft de man absoluut gelijk). Na het drama X & Y ben ik ook als de dood voor dit album, hoewel de single Violent hill me wel over de streep kan trekken.

Net zoals zijn voorganger is dit weer een zouteloze hap. Hoef je verder geen woorden aan vuil te maken. Eigenlijk onvoorstelbaar dat dit uit dezelfde handen komt die ooit eens, in een ver verleden, het wonderschone 'Parachutes' maakten.

Kan iemand me uitleggen wát er nou precies zo slecht aan dit album is? Ik zie namelijk allemaal kreten als zoutloos, braafjes, niet ambitieus. Leg het me uit aub, misschien dat ik dan begrijp wat jullie er zo slecht aan vinden.

Zelf vind ik het namelijk een goed album, zit imho genoeg pit in. Niet meer of minder dan Parachutes hoor. Maar goed, dat is dan weer mijn interpretatie. Ik wacht in spanning op de uitleg!

Ik heb het album nu één keer beluisterd en kan wéér (zie: X & Y) niet begrijpen dat dit de mensen achter Parachuutes en de albums ervoor zijn, sorry to say.

Als ik er zo naar luister denk ik, ah radio liedjes. Zovan, dit is op de radio op het werk toch zeker aan te horen, maar de tijden van, 'damn ik moet die plaat weer opzetten zodat ik dat kippenveleffect weer kan krijgen!', lijken bij Coldplay verleden tijd.

Gsus: Ik denk dat iedereen een andere perceptie en smaak heeft om kippenvel te kunnen genereren. Ik denk en voel dat sommige Coldplay liefhebbers niet echt meer warmlopen voor de haast andere genre die ze zijn gaan spelen.

Oja, Strawberry Swing vind ik zeker wel leuk klinken.

Weet je waar ze eens een liedje over zouden moeten maken.. de liefde!

Ik snap dat azzijngepis op dit album eerlijk gezegd ook niet echt. Ik vind het ook zeker niet braver dan voorgaand werk van Coldplay.
Net als dat ik die kreten dat het geen samenhangende plaat is niet snap. Ik vind dat de plaat juist erg gemakkelijk in een moeite wegluisterd! Persoonlijk vind ik het in de breedte tevens een sterk album, dat eigenlijk geen echte misbaksels kent. Hoewel Life in Technicolor wel een lichtelijk eentonige opener/ intro is.
Daarbij lijkt Coldplay ook wat nieuwe elementen in zijn muziek te hebben gelegd waardoor je snel vergelijkingen maakt met de stijl van the Arcade Fire, zonder dat het een exacte kopie wordt van hun (fantastische) werk.
Om dit album nou heel vernieuwend te noemen etc. gaat natuurlijk veel te ver. Want het is namelijk wel gewoon een typische Coldplay plaat (met dus een klein Arcade Fire sausje). Zeker als geheel album weet Viva La vida or death and all his friends een betere indruk achter te laten dat X&Y. De eerste twee platen weet het niet te evenaren, laat staan te overtreffen, maar een goede derde lijkt het zeker!

Nee, dat bedoel ik niet. Zelf heb ik hier ook geen kippenvel bij, ja de eerste keer dat ik 'm hoorde. Maar dat was meer het 'Wow-effect' omdat we hier weer 3 jaar lang op hebben moeten wachten.

Wat ik dus bedoelde is waar iedereen die kreten vandaan haalt dat het weinig ambitie oid uistraalt? Wat zien hun als ambitie, waarom is dit niet ambitieus? Mensen zetten hier dus dingen neer die ze verder totaal niet onderbouwen zodat ik het dus niet snap

Enzovoorts, waarom is dit zoutloos? Dat hoor ik er totaal niet in, het is imho zelfs geen absolute radiomuziek. Misschien Violet Hill, Viva La Vida en Lost!, maar de rest niet denk ik.

Zelf heb ik het gevoel dat het niveauverschil tussen de verschillende nummers wat groot is. Nummers als Yes, Lost! en Cemeteries of London en 42 doen mij echt wel wat en Violet Hill vind ik net als Yes wel weer wat vernieuwen, wat me goed doet. Maar nummers als Strawberry Swing, Lovers in Japan en Viva La Vida lijken mij gewoon gemaakt voor de commercie, die nummers klinken zo gladjes, zo standaard. Ik denk dan ook dat Viva la Vida na Talk en Clocks hard gaat scoren.
Toch zou ik het erg leuk vinden als ze weer wat van die mellow/chillout muziek gingen maken zoals Don't Panic. Want ik hoor dat er potentie in zit en dat het weer wat die kant op gaat.
Maar voor de rest verlaag ik mijn stem weer, het gaat mij toch lichtjes vervelen... 3,5*

Zoals eerder al is opgemerkt zijn er gewoon 2 soorten Coldplay-liefhebbers. De ene groep is helemaal idolaat van de lome ingetogen nummers zoals Trouble en Sparks, en de andere groep houdt gewoon van mooie melodien en kijkt wat minder naar de stijl. Ik behoor tot de laatste groep, en hoewel ik best van rustige nummers houd (Sparks bijv.) staan er wat mij betreft maar een paar goeie nummers op Parachutes (Yellow, Don't Panic). Zelfs de grote hit Trouble kan ik niet te vaak naar luisteren.

Dit album daarentegen bevat voor mij gewoon een flink aantal mooie liedjes, zoals Viva la Vida, Lost, Cemetaries of London, Death Of All His Friends, Yes en Reign of Love. Eigenlijk vind ik alleen 42, Lovers In Japan en Chinese Sleep Chant wat minder, en vind ik de uitvoering van Violet Hill niet zo geweldig (te bombastisch).

Kortom: Het is een heel aardig album geworden.

Ik snap zelf niet, dat heel veel mensen X&Y saai vinden en zo zoetjes.
Viva La Vida is net zo zoetjes als X&Y, dus dat is gewoon bullshit.
Dit is net als X&Y en X&Y vinden de meeste mensen niet goed.
Ik vind dit net zoals X&Y een heel goed album.
Dit kan je meer plaatsen bij het album X&Y dan bij Parachutes

Maar dat is allemaal stijl! Kijk daar nou eens doorheen (pak desnoods een gitaar en zing Viva la Vida zelf eens). Het is zo'n mooie melodie!
Waar het voor gemaakt is zal me echt aan m'n bips roesten....

Nu een aantal keren beluisterd, en ik moet zeggen dat 't me wel bevalt. Ik ken het werk van Coldplay heel aardig, maar ik ben eerlijk als ik zeg dat dit mijn eerste Coldplay-album is, en ik geen totaalbeeld kan schetsen ten opzichte van de vorigen. Viva La Vida or Death And All His Friends krijgt een 3,5 van me, omdat vooral nummers als Viva La Vida, Lost en Lovers In Japan me toch wel erg kunnen bekoren, maar er zitten ook vervelende nummers tussen. Al met al een welbestede 9,99..

pfff... coldplay heeft nooit in mijn favoriete hoekje gezeten, het bleef altijd de ver-van-mijn-bed show... en dan lees je toevallig doordat je wat moet reizen hier en daar wat Engelse muziekblaadjes, en dan lees je interviews met Chris Martin en dan gaat het telkens over hoe 'echt' die arme mens wel is, en hoe 'onzeker', en hoe ze deze keer 'avontuurlijk' en 'creatief' te werk gegaan zijn, terwijl ze zelf het vorige album te plat geproduceerd vonden, te gemaakt.

je koopt dan die plaat toch maar, en dan krijg je weer zo'n zouteloze prak middle of the road muziek voorgeschoteld. wat een afschuwelijke plaat, met wat nummers die enkel en alleen populair gaan worden omdat ze de komende weken genadeloos door onze strot gaan geduwd worden.

ik heb niks tegen simpele luistermuziek, of middle of the road, of eender welk type muziek, dat zijn smaken en smaken verschillen. Maar als 'ze' (en met 'ze' bedoel ik de pers, de groep zelf, de hele promoclub errond) proberen iets te verkopen onder een bepaalde noemer (laten we niet zeveren: dit zou 'het creatieve, eerlijke, betere' werk moeten zijn van Coldplay) en het dan gewoon oude wijn in nieuwe zakken is... ja, dan slaat het bij mij allemaal even tilt.

de vlag dekt de lading niet... ze hadden beter gewoon gezegd, hier is ie weer, de nieuwe coldplay, we hebben weer een plaatje volgezeurd, we hebben weer wal grote gebaren en nietszeggende teksten bij elkaar geplakt tot liedjes, hier zijn we weer met onze veilige 'goeie' muziek, koop dit o lieve dertigers die ook nog eens veilig willen rocken... met die boodschap hadden ze tenminste het puntje 'eerlijkheid' nog kunnen halen.

ik denk dat als een band te populair wordt er is altijd de risico dat ze dan moeite hebben om goede teksten (lyrics) te schrijven omdat ze zelf te comfortabel zijn in hun eigen leven?! ... deze album heeft vaak erg slappe lyrics.
deze album is niet zo slecht als sommige beweren maar ook geen topper. wel een stuk beter dan wat na-apers Keane ooit hebben gedaan maar dan zou ik ook zeggen dat Coldplay ook veel te danken hebben aan Travis die voor hun gingen!