Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Ook de bespreking op damusic is de moeite om eens te lezen;
link ; http://damusic.be/recensie/1574

(quote)

Coldplay - Viva La Vida Or Death And All His Friends
Pop/Rock


Als je alles bewezen hebt wat er te bewijzen valt, is het tijd om jezelf opnieuw uit te vinden. Dat was het idee dat Coldplay had bij het maken van hun vierde langspeler, ‘Viva La Vida Or Death And All His Friends’. Commercieel is dit Britse indie bandje zo groot geworden, dat hun platenfirma EMI in de problemen dreigde te komen met hun jaarbalans toen hun vorige cd uitgesteld werd tot het volgende boekingsjaar. Artistiek zijn ze uitgegroeid als een referentiepunt, een groep die de scheidingslijn aangeeft tussen platte commercie en kunst, tussen fake en geloofwaardig en tussen saai en spannend. De meningen zijn verdeeld over de vraag aan welke kant van die grens ze zelf staan, maar met ‘Viva La Vida’ leveren ze een moedig en gevarieerd werkstuk af waar de liefhebbers een stevige en heerlijke kluif aan zullen hebben.


Op de hoes zien we ‘Liberté Guidant Le Peuple’, een schilderij van de Franse schilder Eugène Delacroix dat in één woord het volgende uitdrukt: revolutie! De invloedrijke muziekfilosoof Brian Eno werd binnengehaald om Coldplay richting de barricades te leiden. Eno had met zijn onconventionele werkwijze in het verleden al een cruciale vinger in de pap op scharniermomenten voor U2 en David Bowie, dus als luisteraar zet je je schrap voor De Grote Ommekeer.


En wat blijkt: de ontdekkingsreis heeft duidelijk heel wat nieuwe geluiden en invalshoeken opgeleverd, maar Coldplay is ook heel erg zichzelf gebleven. Afgaande op de onverwoestbare songs die we daar opnieuw aan overhouden, kunnen we daar enkel heel dankbaar voor zijn. Toch klinkt de groep avontuurlijker dan ooit, en vallen er heel wat mooie puzzelstukjes te ontdekken die samen een knap en samenhangend geheel vormen. Dit is een cd die een stuk complexer is dan hij op eerste zicht lijkt.


De elektro-akoestische instrumentale opener Life Technicolor klinkt futuristisch en groots en is een duidelijke en gedurfde stap vooruit na de iets te gepolijste stadionrock van ‘X&Y’. Het melodramatische Cemetries Of London is vintage Coldplay zonder meer. In Lost horen we een kerkorgel en een uiterst meezingbare tekst waar ieder mens zich wel voor een stukje in kan herkennen. Maar 42 is een avontuurlijk drieluik, dat begint als een liefelijke pianoballad maar zich ontpopt tot een van hun meest rockende nummers om zich dan met behulp van zoete strijkers opnieuw neer te vleien.

In Lovers In Japan gaan een al even opzwepende als opgewekte drum en piano de strijd met elkaar aan en in de staart ontdekken we de eerste van drie hidden tracks op de cd. Chris Martin wou de tracklist overzichtelijk en compact houden en plakte daarom een aantal nummers aan elkaar. Reign Of Love is een dromerig pianolied dat zo op een plaat van Enya zou kunnen staan. Chinese Sleep Chant, dat op de hoes niet bij naam genoemd wordt maar als een duiveltje uit een doosje springt na Yes, is pure My Bloody Valentine. Gitaren die gieren als stofzuigers en ijle onverstaanbare vocalen.


De titeltrack Viva La Vida kunnen we niet anders omschrijven dan een kruising tussen een strijdlied, een stroperige Hollywoodsoundtrack en een voetbalhymne. Vreemd maar onweerstaanbaar. Tussen dit alles klinkt Violet Hill, de vooruitgeschoven single een pak conventioneler maar de hook en melodie zijn alweer verraderlijk catchy.


In Strawberry Swing horen we een Afrikaans gitaarloopje zoals Vampire Weekend die onlangs nog herintroduceerde en dat levert een leuk nummer zonder meer op. Death And All His Friends, het tweede titelnummer is van het zelfde bevrijdende kaliber als Everything's Not Lost van hun debuutplaat, een catharsis noemde men dat in het oude Griekenland. Terwijl de aftiteling van deze cd in je hoofd naar beneden rolt en je de emoties op een rijtje zet, krijg je als laatste verborgen extraatje nog een echo van de openingstrack te horen, The Escapist dat ook op de soundtrack van de gelijknamige film zal staan.


Het respect van de non-believers zal Coldplay met ‘Viva La Vida or Death And All His Friends’ niet verdienen. Maar wij zijn er weg van. Nu weet u ook meteen aan welke kant van de lijn wij ze zien staan.

(unquote)

Het Parool, Nederlandse krant, vat de essentie samen wat het verschil betreft tussen die drakerige X&Y en deze toch frisse nieuwe plaat, en wel als volgt :

(quote)

Door al die nadruk op geld, zou je haast vergeten dat Coldplay niet zomaar een zichzelf bijvullende geldautomaat is, maar een band met zowel commerciële als artistieke aspiraties. En dat die twee niet vanzelfsprekend samengaan bleek op X&Y, waarmee Martin cum suis opzichtig probeerde U2 te onttronen. Op het drakerige album werd de niet altijd even subtiele Coldplaysound nog eens aangedikt en dichtgesmeerd tot er niets dan groteske stadionbombast overbleef. De plaat kreeg overwegend vernietigende kritieken, en hoewel er niet één exemplaar minder om verkocht werd, lijkt Coldplay zich het commentaar aangetrokken te hebben. Al maanden geleden gonsde het van de geruchten dat Viva La Vida een experimentele plaat zou worden en dat de band zijn muzikale horizon wilde verbreden, ook al zou dat wellicht fans kosten.

(unquote).

Voor héél het artikel : zie deze link;

http://www.parool.nl/parool/nl/23/muziek/article/detail/18540/2008/06/18/Coldplay---Viva-La-Vida-or-Death-And-All-His-Friends.dhtml

Misschien alle linkjes samenzetten in één post i.p.v. alle teksten te kopieëren ?

Ik heb ook de recensies op allmusic, NME, Rolling Stone, Goddeau, Humo en Kindamusic gelezen en de reacties waren overwegend positief. Dit album zal ik ook eens aanschaffen.

Ja, Toon1 ik ben beperkt in technisch kunnen, maar dit lukt me toch steeds, en ja, als ik interessante besprekingen lees op andere sites, kan ik het niet nalaten ze hier op MuMe mee te geven, dat is sterker dan mezelf, die drang om informatie te delen met mensen...

@ LucM : Doen!!!

In de Morgen kreeg Viva La Vida 5 *en

Bart Steenhaut is dan ook een fanboy, zou ik weinig waarde aan hechten.

Vanochtend binnengekregen zonder de naar mijn gevoel overbodige bonustracks. Zit weer in zo'n klotekartonnetje. Maar ik ga um steeds beter vinden! Puntje dr bij.

.

Het Parool, Amsterdamse krant!

Dat zei ik afgelopen dinsdag al.

Inderdaad. Dit is al de derde keer in een week ofzo dat dit langskomt.

Lost! is wel een prima nummer. Nog 2 of 3 andere leuke nummers.

verder vooral meer van hetzelfde.

Dan verwijder ik hem. Sorry mensen!

dat vind ik ook, maar het verveelt gelukkig nog niet.

Wauw, heb al dik vier jaar niet meer serieus naar dergelijke poprock geluisterd en het bevalt me eigenlijk prima Misschien nog wel een4*tje na wat meer luisterbeurten.

Coldplay's Viva La Vida Or Death and All His Friends is een samenvatting van wat de laatste tijd allemaal hebben meegemaakt aan muziek. Denk aan de Arcade Fire revolutie. Coldplay is meester in het jatten van muziek, en het sympathieke is dat Chris Martin dit ook toegeeft. Slecht? Niet perse. Van Coldplay had ik ook niet anders verwacht. En zoals ik al eerder zei, het is fijn dat Brian Eno zijn handjes heeft afgeveegd aan dit album.

Ik weet niet wat ik met dit album aanmoet. Niet goed, niet slecht, doch genoeg voor de 3,5*

Kan ik me prima in vinden

Waarom moet dit nu weer een zo'n kartonnen nep lp hoes zitten die dingen zijn net een halve centimeter te groot om in mijn normale kasten te passen........ heb even overwogen om er maar een halve centimeter af te knippen maar da's dan wel heel drastisch.....

En tja de muziek hierop ach het is Coldplay hé.....
Tis gewoon weer een lekkere poprock plaat geworden wat we van de heren gewend zijn..... ze zullen nog wel tot in lengte van dagen dit soort albums blijven maken en van mij mogen ze hoor.......
Niets mis met dit album.
3.5* voorlopig

Viva La Vida wordt wellicht de volgende single. Ben ik praktisch zeker van. Met die ohoh-finale. Voor de rest echt wegwerpmateriaal, dit. Ik hou ook niet van dat grootse geluid. Zelden zo hard gezaagd over een plaat:-) 't Is omdat ik ze vroeger nog kon smaken misschien.

Ik ben volgens mij de enige die hier weinig Arcade Fire in hoort (godzijdank).

[quote]gerre schreef:
Voor de rest echt wegwerpmateriaal, quote]

Als dit wegwerpmateriaal is.... ik hoor hier een heel knap gemaakt album in en kan je niet echt volgen..

het raakt me nergens..de essentie van muziek.

ik vind het ook wel een knap album, er staan toch wel paar mooie songs op. ik snap niet eigenlijk dat er zo een enorme kritiek op kan komen...ze moesten veranderen, ze deden dat naar mijn mening wel, en nog is er kritiek:s begrijpen wie begrijpen kan

niet moeilijk om begrijpen.
1)hoge bomen vangen..(en dit is de allerhoogste)
2)persoonlijke voorkeuren/smaken veranderen (iets wat ik vroeger goed vond kan ik nu niets meer aan vinden en dat ligt misschien niet aan de band zelf maar aan mijn smaakverandering)

Wat een hoog gemiddeld cijfer voor dit album. Ik heb het nu een paar keer geluisterd maar denk niet dat het de tand des tijds gaat doorstaan. Precies wat je zegt, er staan 2 a 3 leuke nummers op en that's it.

Lost en 42 voor mij. 42 begint hoopgevend maar na de eerste minuut zwakt het weer af. Viva La Vida is leuk, maar Life In Technicolour vind ik ronduit slecht net als The Escapist. Die nummers hadden ze net zo goed weg kunnen laten, ze voegen niks toe, in tegendeel, ze irriteren. Violet Hill is een heel aardig nummer.

Je merkt trouwens duidelijk de stempel van Brain Eno op dit album terug: de ambiant intro's en outro's. Bijv. de intro van The Escapist, kun je zo terug vinden op een van z'n albums.

Het tweede album van Coldplay blijft het mooist voor me. Ik mis emotionele nummers als The Scientist of In My Place

Wat een prachtig album is dit toch . Ik heb hem nu verschillende keren geluisterd en hij bleef alsmaar groeien. (Net verhoogd van 4,5* naar 5,0*). Eigenlijk vind ik alleen Yes / Chinese Sleep Chant wat minder, maar de rest is gewoonweg heel goed tot brilliant. De twee nummers uit de albumtitel zijn wat mij betreft de hoogtepunten.

vooruit dan een 1 voor single violet hill,
de rest een vette 0
geen goede cd te veel coldplay kun je ook hebben

@ midnight boom; gewoon een belachelijke commentaar, als je je zo interessant wil maken, pffft...

Ach, laat het kind toch.................