Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Ik vond de score niet echt passen bij de review. Ik zou dan eerder denken aan een 5 of zo...

Idd, dat idee had ik ook al. Maar Parachutes wordt nog lager beoordeeld daar? Niet bepaald geloofwaardig..

Ik baseer mij nooit op één recensie, maar op verschillende recensies in binnen- en buitenland en die kunnen danig verschillen. Al is het wel veelbetekenend als een album unaniem wordt geprezen of afgekraakt.

Baneen, de toon is echt wel gematigd optimistisch, de recensent wijst erop dat de CD best wel een aantal goede momenten heeft en het verdienstelijk is dat Coldplay bewust de platgetreden paden wil vermijden, maar anderzijds slagen ze er zich alsnog niet in om zich uit het moeras der middelmaat te onttrekken. Lijkt me deze keer een correcte analyse van de Indiesnob-site.
Je moet anders hun reviews van de vorige Coldplay albums maar eens lezen, die werden pas echt neergesabeld (en kregen dan ook lagere scores).

Heb hem voor het gemak op mijn Mp3 speler gezet en komt random voorbij tussen Tool / Radiohead / Marillion/ Neil Young/ Mostly Autumn en nog een paar progrockers en is tot nu toe niet onplezierig om te horen.Tuurlijk kan het beter maar dat heb je met alles...voorlopig 3,5 sterretjes...

tinymixtapes is zoals gewoonlijk weer hun grappige zelve.... hehe

"Coldplay’s all about elongation this time around, and if you couldn’t tolerate their dramatics before, Viva la Vida will do nothing for you. Don’t get me wrong; to my ears, this is the group’s strongest offering yet, but since this album is the same old naive romanticism theatrically propped on a pedestal, it’s not really saying a lot."

the same old naive romanticism theatrically propped on a pedestal

Oh nee begrijp me niet verkeerd. Ik heb het album al weer een keer of 10 helemaal geluisterd, kan zelf de teksten al meebleren op sommige stukken (zegt dit iets over de tekstuele kunsten van Chris Martin?). Maar mijn ervaring leert dat Coldplay album KUNNEN gaan vervelen. Wat overigens niet uitsluit dat dat bij deze niet hoeft te gebeuren.

Weet je wat raar is ik heb violett hill, viva la vida en ,lovers in japan toen die net uitwas veel gedraaid en daarna worden die nummers echt saai laat staan de rest van het album of ik ben gewoon ff niet in de stemming van coldplay..

Leuk al die verschillende meningen over dit album. Persoonlijk ben ik na Parachutes een beetje afgehaakt bij Coldplay. Al moet ik wel bekennen dat op beide opvolgers toch ook wel goede liedjes stonden maar een geheel was het allerminst. Het niveauverschil tussen liedjes onderling was soms ook gewoon te groot. Dat vind ik dus het grote pluspunt aan dit album. Het niveau op Viva La Vida vind ik van een constant zeer behoorlijk niveau, en dan nog met uitschieters naar boven. Ik luister m nog even lekker verder!!

Mijn Amerikaanse vriendin gaat deze aanschaffen na een bon te hebben gekregen van haar werk.
Lijkt me eigenlijk best een goeie deal, afgaande op de laatste single en reacties wat ik oppik uit onverwachte hoeken...

hmm begint al heel erg te vervelen hier..
mede dankzij de nieuwe Sigur Ros

Op internet gelezen:

"Coldplay maakt brokken met nieuwe CD
Nieuws van 18 jun 2008

Het vierde album van de band is één van de snelst verkopende albums in de muziekgeschiedenis!

De release van het album was vorige donderdag. Gisteren bleek de teller al op 302.000 verkochte exemplaren te staan. Dat is een ongezien hoog cijfer.

Langs de andere kant waren de verwachtingen uiteraard bijzonder hoog. Voorganger X&Y, verschenen in 2005, is goed voor tien miljoen verkochte stuks.

Afgelopen mei crashte de website van Coldplay nadat bekend werd dat Violet Hill, de eerste track uit het album, zeven dagen lang als gratis download te vinden was op de site.

Volgens muziekkenners heeft Coldplay nu op drie dagen tijd evenveel CD’s verkocht als andere grote artiesten in drie maanden."

Dus hij verkoopt goed?

Keuzes, keuzes. Moeilijk, moeilijk.

Ik weet slecht wat ik met dit album aan moet. Heel slecht zelfs. Aan de ene kant vind ik het een geweldig album met goede nummers als 42 en Death and All His Friends. Aan de andere kant vind ik zogenaamde 'hidden tracks' als Chinese Sleep Chant en Reign of Love matig tot slecht. Daarnaast heb je nog gemiddeld aardige nummers als Viva La Vida, Strawberry Swing en Violet Hill. En ook nog nietszeggende album-opvul nummers als Cemeteries of London en Lost!.

Dit album gaat van briljant tot vervelend, van origineel tot standaard song #43. Soms geniet ik enorm van een tof stukje, dan erger ik me weer aan een ander stukje, en soms gaat het mijn ene oor in en het andere uit.

Toch wil ik het album niet afbranden. Coldplay heeft 2 steengoede albums gemaakt en één ontzettend briljant album. Na het uitkomen van X&Y heb ik muzikaal een enorme groei en verbreding meegemaakt. Daarom heb ik nu steeds minder met mijn 'oude liefde' Coldplay. Mede hierdoor had ik ook niet hele hoge verwachtingen van deze plaat. Ik ben ondertussen muzikaal al zo'n stuk 'verder' dat ik dit album niet meer beoordeel met mijn Coldplay-tunnelvisie van ruim 3 jaar terug. Ik waardeer de nieuwe weg die Coldplay is ingeslagen. Ze hebben best wel een omschakeling gemaakt en daar moet je best wel lef voor hebben.

Hebben ze er goed aan gedaan die weg in te slaan of hadden ze terug moet gaan naar hun stijl zoals op Parachutes of AROBTTH? Wie zal het zeggen, ik niet. Ik weet niet wat ik met dit album moet en toch blijf ik dit album opzetten omdat het mij op de ene of andere manier trekt.

Al met al ben ik na het typen van dit bericht nog geen steek verder. Daarom houd ik het op een 4* voor de het enkele goede nummer dat mij weer doet terugdenken aan mijn oude liefde

Wellicht zit niet iedereen hier op te wachten, maar hier maar even een korte recensie/voorlopige conclusie van het nieuwe album; mooie melodieuze tracks worden afgewisseld met wat zwakkere. Je kan wel merken dat de band een wat innovatiever album wilde maken en dat ze een beetje “progressief”wilden overkomen (gebruik van kerkorgels en viool/cello etc.) . Al vind ik dat progressieve persoonlijk niet heel goed gelukt. Je kan nog duidelijk hun eigen sound terughoren. Er zitten wat stukken die refereren naar “post”rock, (bijv. “Death and all his friends”)maar daar eindigt het dan ook wel bij.

Dat “post rock” slaat ook een beetje op de begin track en met name weer in de afsluitende track van dit album. Ook tusssendoor komen er stukken in voor die je ook veel hoort in het genoemde genre.
Live in technicolor is een gewaagd begin voor populaire pop groep als Coldplay, maar klinkt goed.

“Cemeteries of Londen” klinkt hierna lekker en is een potentieel nummer 1 hit.

Een nummer als “lost” is technisch niet prettig opgebouwd maar klinkt wel lekker.
Het eerste stuk van “42” begint echt serieus kut, maar ontpopt zich daarna in een mooi geniaal stukje muziek waar ze goed over hebben nagedacht. Ook hier komt weer de term post rock weer een beetje om de hoek kijken.

En dan “Lovers in Japan…”.Volgens mij probeerden ze hier een beetje een progressief gebeuren neer te zetten. Een lang nummer met in het eerste gedeelte een heerlijk melodietje wat zo een No1 kan worden in de hitparades. Vervolgens vervolgt de track dan met lieflijk sober pianospel en zang van Chris Martin.


Zwakke nummers? Ja, toch wel. “Yes” vind ik dus helemaal niets. Wellicht ook een beetje door de volkomen mislukte zware stem van Martin in het beginstuk van dit nummer. Ook hier weer een nummer wat duidelijk opgebouwd is in twee stukken. Het tweede gedeelte is te eentonig en niet interessant genoeg om te blijven luisteren.

Na de rest van het album te hebben gehoord begint mij “Viva la vida” dan ook echt een beetje te leven. Mooi gedoseerde violen en cello’s met een beetje bombastisch geluid. Toppertje, ondanks dat ik er eerst heel erg aan moest wennen.

Strawberry swing is dan wel weer een prachtig nummer met mooie sound. Tot nu toe is dit mijn meest favoriete nummer, en heerlijk om naar te luisteren in de auto met in je vooruit een heerlijk zonnetje…Het brengt je mits in de juiste sfeer in een geweldige gelukzalige mood, het zou langer mogen duren van mij dan de 4 minuut en nog wat.

Het laatste nummer; Death and all his friends is ook erg mooi, en zoals eerder gezegd, dit neigt een beetje naar Post rock.

Overall vind ik dat de meeste nummers goed geslaagd zijn, maar wanneer het echt gaat leven eindigt de track vaak al weer, wat ik dan echt jammer vind. Daaraan kan je zien dat ze toch meer kiezen voor het bredere commerciële publiek. Als ze aan sommige nummers meer tijd hadden gekoppeld, en de tracks wat van een minder acuut einde hadden voorzien (afbouwend) dan zou het meer bewondering van mij hebben gekregen. Nu heb ik toch het gevoel dat ze wellicht een klassieker in de popmuziek te pakken hadden, maar toch kozen voor het “commercieel beter verkoopbaar album”. (het gewone publiek houdt niet van teveel lange nummers)
Al met al valt het album mij zeker niet tegen, en ik denk dat dit weer goed gaat scoren.
Ik ga nog geen cijfer geven, maar het neigt naar de 4,5 en in de toekomst misschien wel een 5, maar het kan ook zo zijn dat dit te snel gaat vervelen. Even nog laten groeien dus…;-)

Ben het met de meeste mensen hier eens. Ik weet nog niet zo goed wat ik er mee aan moet, het moet echt nog groeien. Het kan alle kanten op. Ik bewonder het wel dat Coldplay een andere weg heeft ingeslagen, en niet op het oude vertrouwde blijven door spelen. Hoogtepunten tot nu toe: Violet Hill, 42, Cemeteries Of London, Viva La Vida, en Death And All His Friends. De rest zegt me nog niet zo veel.

Voorlopig een score van 3,5*

ik ben nooit echt een coldplay fan geweest, maar kon hun hits in het verleden toch meestal wel smaken. ik moet zeggen dat ik door deze cd ingezien heb dat de groep toch bestaat uit een bende getalenteerde muzikanten die zeer snel geevolueerd zijn en hunzelf niet opnieuw willen herhalen. door het gebruik van violen en andere zuiderse instrmenten brengen ze meer variatie in hun nummers dan tevoren. ook de zangmelodieen steken sterk ineen. toch wel een prachtig album die ik keer op keer kan herbeluisteren zonder verveeld te raken. een dikke 4!

ik vind het eerlijk gezegt niks... maar als je er van houdt snap ik het best... leuk voor je!

Ik ben het eigenlijk niet helemaal eens met sommigen. Ayreonfreak schreef dat het begin van 42 slecht is en zich daarna ontpopt in een goed doordacht stukje? Ik vind het juist omgedraaid, nog nooit heb ik een nummer zo verneukt zien aflopen dan het nummer 42. De melodie klopt van geen kanten en ik zou haast zeggen dat ze express een lelijke sound wilden maken. Verder vind ik Lost en Cemetries of Londen juist heel erg mooi, en de Strawberry swing is gewoon zaad. Dit waren mijn woorden (A)

Dat ik geen Coldplay fan is alom bekend. Maar goed een nieuw album, toch maar even luisteren. Zaterdag werd ik in de auto op m'n wenken bediend. Zo maar uit het niets klonken via de radio een aantal tracks van "Viva La Vida Or Death and All His Friends (2008)". Daarna heel lovende woorden van de dienstdoende DJ . En ik . Ik kon alleen slechts gapen .

Enkel idioten veranderen nooit van mening... ik heb het hier niet over HB, maar over mijn eigen eerdere nogal negatieve vooringenomenheid...

De cd toch maar in Mediamarkt meegenomen, voor die prijs kon ik het niet echt laten...

En al twee dagen in de vrachtwagen intensief beluisterd. Ik moet zeggen, ik vind deze plaat hier stukken avontuurlijker klinken dan die grijze X&Y.
De band speelt beter dan ooit, de songs zitten inventief in elkaar... en Chris Martin moet qua stemtimbre, qua tristesse die van die stem uitgaat, echt niet onder doen voor die van Thom Yorke van Radiohead.
Fijne plaat die ik nu al zeer geslaagd vind, en dit is een typische groeiplaat, dat hoor je zo.
Dus misschien verhoog ik de score nog wel.

Ik wist niet zo goed wat van Coldplay te verwachten na X&Y. Dat album viel mij behoorlijk tegen en leek te verzuipen in galm en pretenties. Dat laatste vind ik niet verwonderlijk gezien de immense aandacht die voor de band is ontstaan. X&Y was een album dat qua sound een logisch voortvloeisel was uit de situatie waar de band in zat. Coldplay was op slag een van de grootste bands van het moment en X&Y klonk daar ook naar. Dat én het gebrek aan echt goede songs zorgden ervoor dat ik X&Y behoorlijk vond tegenvallen.

Nu is er Viva La Vida en ik heb een beetje een tweeslachtig gevoel. Het is al vaker gezegd en het is mij inziens meer dan waar: Coldplay is geen Radiohead en beschikt va n zichzelf niet over de gave om zich continu een ander geluid aan te meten. Dat geeft niet, zolang het songmateriaal maar deugt. Brian Eno heeft er echter voor gezorgd dat het geluid op details enigszins afwijkt van wat we gewend zijn of waren van Coldplay. Dat levert verrassende momenten op die zeer goed uit de verf komen maar ook mindere momenten. Ik waardeer het lef dat de band getoond om willens en wetens te vernieuwen, binnen de marge uiteraard. Want Coldplay blijft gewoon Coldplay. Met een album dat mij beter bevalt dan X&Y maar dat mij niet 100% overtuigt... Daarom 3,5*

THE SKY COULD BE BLUE ... I don't mind without you it's a waste of time lalallalaalallallalalal

wat een heerlijk nummer is het toch!!!!!!!!!!!!!

lang leve strawberry swing heerlijk :D:D:D:D:D

yep, Strawberry Swing is ontzettend leuk, maar 42 en zeker ook Lovers in Japan vind ik ook reuze;
Maar mijn album gaat maar tot en met track 10, is die andere een special edition of zo?

Lezen is en blijft toch erg moeilijk voor sommigen

nu een paar keer gehoord en het klinkt allemaal lekker. met op dit moment uitschieters als lost, lovers in japan, violett hill, strawberry song.

ik ben op dit moment alleen een beetje bang om een cijfer te geven omdat ik in het begin elke nieuwe cd van coldplay helemaal briljant vind maar er komt dan een punt waarop het gaat irriteren. met uitzondering van parachutes.

voor nu een 4,5

Het is echt zulke mooie muziek! Echt een evolutie van die andere albums. Vorige albums ontstegen al simpele rockmuziek en deze al helemaal!

Het is zo uniek een beetje bombastisch misschien maar dat is ook wel lekker. Viva La Vida is echt zo krachtig je hebt echt het gevoel dat je naar iets episch zit te luisteren! Alsof je in een soort film zit lijkt het wel

Ik kan het moeilijk onder woorden brengen maar ik vind het een top cd!

Dacht je dat ik dat echt niet gelezen had dan?

Ik vroeg me enkel af waar en hoe die special edition te verkrijgen was, ach...

Ik wil de fans de besprekinguit De Morgen (Vlaamse kwaliteitskrant) niet weerhouden, komt ie;

(quote)

Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends
Twee jaar geleden verklaarde Chris Martin in een interview met De Morgen dat het eerste hoofdstuk in de discografie van Coldplay was afgerond en de vierde cd een drastische stijlbreuk zou worden. Dat blijkt, nu Viva La Vida or Death and All His Friends klaar is, slechts gedeeltelijk waar.

Akkoord, de arrangementen zijn er, onder supervisie van producer Brian Eno, een stuk avontuurlijker op geworden en doordat nu ook strijkers, orgels, keyboards en Afrikaanse ritmes hun intrede doen, klinkt de nieuwe cd aanzienlijk anders dan het door piano gedomineerde geluid waar je inmiddels aan gewend was.

Maar melancholie blijft een belangrijk ingrediënt en de stem van Chris Martin blijft uit de duizenden herkenbaar. Wat evenwel onmiddellijk opvalt, zijn de composities, die je ondanks het feit dat ze in eerste instantie een beetje grillig aandoen dwingen te luisteren. Dat geldt net zo goed voor 'Life in Technicolor', de quasi instrumentale opener, als voor 'Lost', een nummer dat gedomineerd wordt door een minimalistische beat en een alles overheersend kerkorgel. De vergelijking met U2 steekt opnieuw de kop op in 'Cemeteries of London', een song die een Spaans ritme koppelt aan een breed uitwaaiende gitaar en een meerstemmig gezongen refrein.

Elk nummer legt een andere klemtoon en is op een heel eigen manier goed voor een krop in de keel. 'Death and All His Friends' bouwt met een minutieuze precisie op naar een climax, wordt aangevoerd door de dialoog tussen piano en etherische gitaren. En dat 'Violet Hill' een wereldnummer is, daar was u na de gratis download zelf al achter. Met haar vierde cd heeft Coldplay de mogelijkheden van haar kunnen gevoelig uitgebreid. Heeft dat tot een baanbrekende plaat geleid? Die woordkeuze lijkt me enigszins overtrokken. Maar is Viva La Vida een gedurfde en vooral uitstekende plaat? Daar valt niet over te discussiëren. Het is de plaat van het jaar. Alweer. (Parlophone / EMI) (Bart Steenhaut) (*****)

(unquote) bron : www.demorgen.be

Correctie: vlaamse socialistische kwaliteitskrant.

En ik vind de bespreking toch lichtjes overdreven...