Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

De sound en openingsakkoorden lijken inderdaad wel wat op elkaar ja, maar daarna wordt het toch echt een ander liedje hoor, met een heel andere melodie.
Maar als we toch die kant op gaan, kun je me dan vertellen wat er zo uniek is aan Haiti?
Ik word zo moe van al dat gezeur over vermeend plagiaat...

Als mensen over plagiaat praten is dat vaak om aan te geven dat de desbetreffende artiest bepaalde stijlelementen van andere artiest(en) niet origineel en creatief heeft overgenomen en dat het hun dus stoort. Vergelijking: the Arcade Fire heeft met keep the car running een nummer met sterk Bruce Springsteeninvloeden. Stoort dit? Mij totaal niet en dus zal ik het ook geen plagiaat noemen.
Eigenlijk is plagiaat het rechtstreeks overnemen van een ander nummer (of kunstuiting in het algemeen) zonder daar toestemming voor te vragen aan de oorspronkelijke auteur en deze ook niet te vermelden.
Wij als MuMe-mensen hebben daar onze eigen interpretatie aan gegeven. Dat is ook ons goed recht toch?

Tuurlijk mag dat wel, maar ik snap niet waarom het overnemen of hergebruiken van een bepaalde stijl, zoveel heftige reacties op kan wekken. Neem het nieuwe album van The Recounteurs, dat hier op MuMe (terecht) bijna 4 sterren krijgt. Is daar ook maar iets nieuws aan? Totaal niet! Het is volledig in de stijl van Wolfmother, Black Crowes, en als we wat verder terug gaan, The Who en The Rolling Stones.
En natuurlijk is het prachtig als een band of muzikant een nieuwe stijl weet te verzinnen die werkt, daar zijn genoeg voorbeelden van te geven, maar het is niet noodzakelijk. Rechtoe-rechtaan rock-bands met twee gitaren, een bass en een drum, mogen van mij elk jaar worden opgericht, zolang ze maar goeie liedjes weten te verzinnen. En voor een band met de stijl van Coldplay (wat meer richting pop gaat) geldt hetzelfde.

Vooralsnog haalt extra luisteren bij mij weinig uit, wat 42 betreft. Er zijn gewoon dingen in het nummer die me storen. Het prompte begin zonder intro, de nare 'valse' noot in het gitaarloopje...

Het is een kwestie van smaak, denk ik. Ik heb meer wat met melodieuze muziek, dan met wazige, experimentele dingetjes...

@ dVTB, raar, want ik heb het ook méér voor sterke melodieuze muziek, ik vind dit echt niet zo "wazig" of experimenteel als je op het eerste gehoor zou denken, het is best goed gestructureerd, en van zo'n "schijnchaos" hou ik echt op zijn tijd...

tja, perceptie, het is en blijft een raar beest, nietwaar?

Redelijk goed en gevarieerd album van Coldplay wat wel een wat onsamenhangende indruk achter laat.
Dit is vooral te danken aan de erg vreemde overgangen in bepaalde nummers.
Zo begint nummer 5 geweldig maar verandert dit na ca 3 minuut 45 in een vreselijk rot nummer.
Zo gaat dit ook met nummer 4 en nummer 6 zodat ik deze halverwege al afzet.
Erg jammer want het album klinkt verder wel goed en kent een paar erg goede nummers.
Vooral Cemeterries of london en Strawberry swing vind ik erg goed klinken.
Maar ook Lost , viva la vida zijn niet onaardig.

Al met al een behoorlijk album en een stuk beter dan X en Y.

Goed, ook eens mijn definitieve beoordeling er tegenaan gooien.

Zoals eerder gezegd vind ik Life In Technicolor een goede inleiding tot dit album, als nummer natuurlijk niet echt speciaal, maar als inleiding dik in orde. De overgang met Cemeteries of London is zéér goed, dit is tevens ook het nummer die mij toch wat meer luisterbeurten kostte om het te waarderen. De eerste luisterbeurten vond ik het nogal aan de saaie kant en kon ik er weinig melodie in herkennen. Toch, een favoriet zal het nooit worden. Over naar Lost! dan, het feit dat ik de akoestische versie al eerder hoorde op Last.fm speelt ongetwijfeld mee maar ik vind de album-versie té vol, te overgeproduced, jammer, maar nog steeds niet slecht.

42 dan begint zeer intiem en groeit dan uit naar een wat bombastischere song - komt wel meer voor op dit album -, voor mij de eerste song die écht de moeite waard was bij het beluisteren van het volledige album. Lovers In Japan vond ik in het begin middelmatig, maar blijkt nu uitgegroeid tot de nummers die ik het meeste draai. Het begin alleen al met die prachtige tekst: 'Lovers, keep on the road you're on!' Van zulke teksten krijg ik kippevel (misschien sta ik hier alleen) en zeker als ze nog eens in een prachtige melodie gegoten zijn: schitterend nummer! Dan krijgen we Reign of Love voorgeschoteld, in éénzelfde nummer gegoten met zijn voorganger. Beetje jammer vind ik dat, ik luister vaak een album in één keer dus écht hinderen doet het niet, maar als ik zin heb in één specifiek nummer schakel ik toch graag metéén door.

Yes dan maar, met een wel zeer lage zangstem van Chris Martin, toch ook een prachtig nummer. Maar het beste nummer - die geen aftiteling kreeg op het album - vind ik vlak erna terug in de vorm van Chinese Sleep Chant, dat nummer betovert mij op één of andere manier, ik krijg er geen genoeg van: pareltje!

Oude bekende Viva La Vida blijft tot één van de parels behoren en objectief bekeken is dat misschien wel het beste nummer des Viva La Vida Or Death and All His Friends. De eerste single, Violet Hill is goed maar ik had het van bij den beginne al meer voor Viva La Vida. Wat mij wél opvalt is dat de drie nummers die bovenaan in de favorietenlijst staan (toevallig) de drie nummers zijn die in preview te horen waren, wellicht omdat die veel apart geluisterd werden. Dus ik zou zeggen, blijven luisteren, Violet Hill is goed maar er staan écht wel nog betere nummers tussen mits wat meer luisterbeurten.

Strawberry Swing vind ik ook prachtig, het zoete gitaarspel met een zoete titel, alweder een schitterend nummer met als climax 'Now the sky could be blue, I don't mind, without you it's a waste of time.' Afsluiter Death and All His Friends herbergt misschien wel het allermooiste lijntje uit de plaat in zich: 'No I don't wanna battle from beginning to end, I don't wanna cycle or recycle revenge, I don't wanna follow death and all his friends.' Opnieuw een nummer die rustig begint maar daarna ontluikt naar een iets energieker stuk. Dat ganse nummer herbergt een mooie tekst met opnieuw een leuke en voor mij ook rustgevende melodie.

Zo, sorry voor het lange berichtje. Ik wacht nog héél even af voor een 4,5. Net als velen vind ik het ook nog steeds geen samenhangend geheel. Als beste nummers dan maar Viva La Vida en Strawberry Swing aangekruist. Had CSC niet samengegoten geweest met Yes had ik dat aangevinkt!

Hoef je geen sorry voor te zeggen hoor Je bent overigens The Escapist vergeten te bespreken... wat vind je daarvan?

Ik noteer een halve ster bij. De akoestische versie van Lost grijpt me na meerdere luisterbeurten bij de strot. De tekst lijkt wat cynisch maar de hoop op betere tijden overheerst. "You might be a big fish in a little pond, doesn't mean you won". Prachtig. 42 blijf ik mooi vinden omdat ik me spiritueel kan vinden in de boodschap. Life in Technicolour sla ik nog wel over evenals the escapist maar wie weet komt daar ooit nog verandering in. Haha.

Ik persoonlijk vind Strawberry swing 1 van het slechtste nummer van Coldplay ooit. Verder vind ik de plaat wel relaxed, met eigenlijk alleen maar heerlijke nummers. Helaas zijn er weer een paar nummers die het voor de rest verprutsen als Yes en Aardbeien dans.

pracht van een plaat

Misschien dat ik deze prachtplaat ook nog opwaardeer naar de 5 volle sterren, inderdaad een pracht van een plaat!

Hoe vaker je hem beluisterd hoe beter hij word.

hoe vaker je hem beluisterT, hoe beter hij inderdaad worDT...

Father McKenzie je hebt gelijk, het was wat laat (vannacht) gisteren.

De plaat wordt inderdaad steeds sterker na een aantal luisterbeurten

Yep, en in tegenstelling tot de erg middelmatige en ontzettend overroepen recentste van die andere topband Radiohead, In Rainbows, is dit een groeier van jewelste.

Yep, en in tegenstelling tot de erg middelmatige en ontzettend overroepen recentste van die andere topband Radiohead, In Rainbows, is dit een groeier van jewelste.

Nope, en in tegenstelling tot de erg goede en de, naar mijn mening, totaal niet overroepen recentste van Radiohead, In Rainbows, is dit (voorlopig nog) geen groeier van jewelste.

Een groeier ja, hoe is het mogelijk. Na X&Y had ik Coldplay al ritueel verbrand en in de kliko gedumpt. Maar zie daar; een gevarieerd album vol goede nummers, zonder al te tenenkrommende teksten en met enige verslavingsfactor. Inmiddels aangeschaft en ik kan geen zwakke broeder meer vinden tussen de liedjes. Wat een fijne verrassing!
Lovers In Japan is hier al een grijsgedraaide tranentrekker, prachtnummer!

Ik zou dit album alles behalve een groeier noemen eerlijk gezegd ... groeien is nodig bij muziek die in eerste instantie moeilijk klinkt, of apart is. Deze muziek is niet apart, deze muziek is niet vernieuwend. Het klinkt gewoon lekker, en that's all.

In Rainbows vond ik de eerste keer echter behoorlijk vreemd en zweverig. Later ben ik het pas gaan waarderen.

Sowieso staat Radiohead er overigens meer om bekend een 'groeiband' te zijn in vergelijking met Coldplay, en ik kan me ook niet voorstellen dat je meer dan twee luisterbeurten, hooguit drie, nodig hebt om deze plaat te kunnen waarderen.

Het groeiproces:

1.He gadver een nieuwe Coldplay, zou ie net zo slecht zijn als X&Y, de hoes en titel beloven in ieder geval weinig goeds.
2.Die eerste single is toch wel aardig, misschien het hele plaatje maar eens downloaden.....
3.Klinkt stukken minder tenenkrommend als voorgaande, al klinkt die zogenaamde vernieuwing wel wat wordt geforceerd. Strijkertje hier, gekke break daar, soort van hip-hop-beat in Lost. Maar echt briljant wil het niet worden.
4.Een aantal nummertjes blijft toch behoorlijk hangen: zie Lovers In Japan, Viva La Vida, Violet Hill.....
5.En ja hoor, zodra ik 'm vaak genoeg gehoord heb en de boel een beetje kan meezingen blijkt elk nummer bepaalde kwaliteiten te bezitten.
6.Er wordt overgegaan tot aanschaf en het ongelofelijke is gebeurd, ik luister weer met plezier naar Coldplay!

Dus niet groeien in de zin van goh wat moeilijk allemaal hier moet ik me eerst doorheen ploegen, maar gewoon rustig kennismaken en langzaam van de liedjes gaan houden.
In Rainbows was voor mij de eerste keer juist helemaal raak, kippenvel bij 15 Steps en All I Need, is natuurlijk ook best een toegankelijk plaatje eigenlijk.....grappig dat verschil.

Maar een blijvende klassieker met jaarlijstpotentie zoals Rush Of Blood is dit niet.....eerder een frisse nieuwe start van een band die de weg behoorlijk kwijt was.

schitterende hoes......en mooi eerste nummer

@ gherdt

Muziek blijkt toch maar weer is echt subjectief te zijn

rest is ook goed ,maar niet werelds.....lekker in de auto.
blijf bij een 3.

Ja ik vind het echt een lekker album!
Ik vond niet zoveel aan de vorige albums in tegenstelling tot veel mensen hier. Maar dit album kan ik zeker waarderen.

Voor mij waren ze met X&Y de muzikale weg ook behoorlijk kwijt, het lijkt erop dat ze die definitief hebben teruggevonden. Maar ik vind deze echt al beter dan de ook al zo sterke Rush of Blood, echt wel!

Sterker dan "A Rush of Blood" zou ik niet zeggen, want dit album was bijzonder sterk, maar met "Viva la Vida" zit Coldplay alleszins muzikaal terug op het juiste spoor. X & Y vond ik heus geen slecht album, maar wel een grote stap terug t.o.v. het vorige album, maar Coldplay had de lat voor zichzelf ook zo hoog gelegd.
Van topgroepen verwacht je nu eenmaal het allerbeste.

Wat ik tot nu toe heb gehoord is een zeer verassende Coldplay...