Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Ze moesten wel, nog een copy van X&Y was een doodsteek geweest.

Nóg een? Waar is die andere kopie van X&Y dan?

Ik vind het ronduit een belediging voor U2.

Die uitspraak is dan voor jouw rekening; Voor mij is en blijft U2 een topband, maar ik vrees dat ze al een tijdje over hun topmoment heen zijn. Hun laatste cd was niet slecht, maar had niet meer de impact die Achtung Baby, The Joshua Tree en pakweg Zooropa hadden;

De relevantie van de muziek van U2 is een stuk minder geworden, of je dat nu als fan wil of niet, je moet dat kunnen inzien.
ondertussen zijn er andere topbands bijgekomen, zoals Radiohead en Coldplay en kijk als er een ranking bestond zoals in het tennis, dan stonden beide bands nu vooraan en was U2 misschien naar nummer 10 weggedeemsterd.
Je moet realist zijn en geen blinde of dove fan, maar je kritisch weten op te stellen;
Ik blijf een zwak hebben voor U2 maar houd mijn hart vast als ze de toer van de Rolling Stones zouden opgaan, een band die ooit zeker jàren op die zogenaamde rock-rankingslijst op één stond en na pakweg Tattoo You - hun laatste echt geheel deugdelijk album - steeds zwakkere plaatjes uitbracht.
En als jij Coldplay of Radiohead niet goed vindt of niet graag hoort, dan is dat enkel jouw probleem, en ook volledig je recht om dat te vinden, laten we ons daar niet in misverstaan, natuurlijk. Feit is wel dat deze beide bands terecht ontzettend véél fans hebben, omdat hun muziek nu eenmaal zo gedreven, gelaagd en doordacht is.

Ik hou persoonlijk niet erg van de Franz ferdinanden en Kooks van deze wereld, maar ga daar niet op zitten kàppen omdat het mijn ding toevallig niet is....

Klinkt vertrouwd, de stem van Chris Martin. de orgelakkoorden, de melodieën. Eno voegt wat sfeer toe zoals hij dat ook bij The Joshua Tree deed.

En ook van dit album heb ik het idee dat het een zware bevalling was. En we noemen het, wat een rare titel, te gekunsteld, net als de nummers. In aanleg wel aardig met leuke wendingen, maar het pakt me niet.

Als ik terugdenk aan de nummers die ik destijds op de Engelse radio hoorde en die later in gepolijstere vorm op Parachutes verschenen, valt het meteen op; de magie is weg. Zelfs als ik die nummers nu beluister komt die sfeer van toen weer terug. Het Coldplay gevoel is er dus nog wel maar ik hoor het slechts bij vlagen terug in hun laatste platen.

Ik zag van de week een liveoptreden van een paar nummers op tv. Dat was wél goed, De nummers kwamen beter uit de verf dan op de plaat. En moet ik meteen erbij zeggen, ik vind hun producties sowieso niet echt lekker klinken.

Hol, vlak, te veel niks. Zelfs Eno weet dat niks niet te vullen, hij stopt er alleen maar meer niks in. Ze zouden eens met Rick Rubin de studio in moeten, gewoon lekker kaal, geen lucht ertussen maar een hoop compressie erop en blazen maar.

Ik kan er niet aan doen maar ik vind Viva la Vida echt een draak van een song. onnozele strijkers met een marginale beat eronder. IEUW, BAH EN BWEURK.

Wat is Chinese Sleep Chant een top track zeg. Zit dicht tegen shoegaze aan. Viva La Vida is inderdaad niet echt fijn, maar over het algemeen valt dit album me erg mee.

Tja, het is natuurlijk niet dramatisch slecht, maar ik ga er niet van uit mijn dak. De eerste 2 albums bevatten zoveel mooie liedjes, maar dit klinkt zo geforceerd en gezocht. Teveel tierelantijntjes, geluidjes, terwijl er in potentie best aardige songs in zitten. Chris Martin en consorten maken het te moeilijk en verliezen hun kracht daardoor. Jammer.

Ik kan het met beide vorige gebruikers niet eens zijn, ik hoor een ontzettend geïnspireerde band die ontzettend goed op elkaar is ingespeeld en die in een bloedvorm zit, dit is echt een album dat later in diverse best-of-lijstjes van dit decennium zal opduiken, reken maar!
Topplaat voor mij, en dat zeg ik echt niet van elk album hoor!

Goed album, zeker beter dan X&Y maar het mist toch wel een nummer wat er echt uitspringt. Vind het ook jammer dat ze het prachtige begin van 42 weer 'verpesten' met er hardere tonen in te gooien( Deden ze overigens ook bij een paar nummers op A Rush of Blood To The Head ).

Het was eigenlijk wel wat ik er van verwacht had, een goed album maar dat natuurlijk tekort komt op A Rush of Blood To The Head, wat we ze ook niet kwalijk kunnen nemen.

Wel een grote verbetering ten opzichte van de vorige albums is het album thema(leuke album kunst, wat zeker op de LP versie van het album goed tot uiting komt)

Begrijpt de helft van de mensheid die al eens naar Coldplay luistert nu echt niet de GENIALITEIT van het nummer 42?
Voor mij komt dit qua genialiteit echt in de buurt van bijvoorbeeld Instant Street of Theme From Turnpike van ons aller dEUS...

Dat is echt het aller-aller-aller-aller-sterkste nummer van deze band, zowel qua compositie, qua opbouw als wat betreft de durf om eens echt buiten hun lijntjes te kleuren, voor mij is 42 van begin tot einde een puur OORGASME, luister er eens intensief naar, dat is absoluut geen "verpesten", dat is echt muzikaal een ontzettende stap voorwaarts, geloof me maar voor één keer!

Er zijn mensen die een verbod krijgen zich nog langer negatief over Coldplay uit te spreken . De loftrompet die Father McKenzie telkens weer over Coldplay afsteekt heb ik echter nou wel vaak genoeg gehoord .

Ieder zijn mening, ik vind het nummer 42 absoluut niet lelijk maar 'ik' zou het gewoon mooier gevonden hebben als ze 42 rustig hadden gelaten. Heeft niets met genialiteit te maken maar gewoon met mijn mening van dat ik het begin van 42 heel erg mooi vind zo is We Never Change 1 van mijn favoriete Coldplay nummers

Men kan niemand verbieden lof te zwaaien over zijn favorieten. Het is logisch dat iedereen de muziek van zijn idolen aanprijst (daar dient MuMe tenslotte voor).
Wat het nummer "42" betreft, moet ik Father McKenzie gelijk geven, dat is een popklassieker in wording.

Ja Hans, dat kan best zijn, dat is je volste recht, ik verdedig een goede plaat van een steengoede band voor mensen die er geen oren naar hebben, ik word eerlijk gezegd ook echt een beetje moe van jouw blijvende negatieve benadering van deze band, maar ach, je doet maar, elk zijn mening, dit is een democratisch platform of zou het toch moeten zijn, niet?

Jah, maar een plaat hoeft hier nou ook niet tot in den treuren gepredikt te worden...

Heb 'm al meerdere malen gehoord nu, maar ik wordt er maar niet warm of koud van. Terwijl ik de voorgaande albums best vond pruimen. Wat is dat.

Tot nu toe een 2.5

da's waar... 'k zal me wat inhouden nu, trouwens ik ben momenteel alweer enkele dagen iets vaker naar Vantage point van dEUS aan het luisteren...

Viva La Vida 72 stemmen, met maar liefst 34 voorsprong op nummers twee Lost! en 42

Inclusief een stem van mij, dat dan weer wel. Maar waar ik The Hardest Part nog steeds verreweg het beste nummer van X&Y vind en ik daar vrij alleen in sta, dacht ik dat het bij dit nummer wel ongeveer hetzelfde zou zijn. Zeker met die strijkers, die met name bij het stukje vanaf "It was the wicked and wild wind" nogal (hinderlijk?) aanwezig zijn.

Verder vind ik 42 ook een uitstekend nummer, en heb ik van alles misschien nog wel het meeste tegen dat hele 'twee-nummers-in-een'-idee. Maar net als de andere Coldplay-albums krijgt ook deze 4 sterren van mij.

Laat ik eens sportief zijn........

Als er een nieuw album uitkomt en ik wil weten hoe men daarover denkt, raadpleeg ik altijd een bepaalde muzieksite. Nou ben ik bepaald geen liefhebber van Coldplay. Maar eerlijk is eerlijk, op de site die ik altijd raadpleeg staan lovende woorden over "Viva La Vida Or Death and All His Friends (2008)". Aangezien ik het beste met U allen voor heb zal ik U deze lovende woorden niet onthouden. Let wel, het zijn NIET mijn woorden!!!!

"Na een carrière die als een komeet van start ging, raakte Coldplay al op het derde album X&Y (2005) artistiek gezien op een dood spoor. De plaat was vooral een herhaling van zetten en leunde sterk op de sound van U2, waarna de groep door de voltallige muziekpers werd afgeschreven. Dat van het schijfje opnieuw vele miljoenen exemplaren over de toonback gingen werd voor het gemak maar even over het hoofd gezien. Niemand minder dan Brian Eno, de ambient pionier en muziekfilosoof die al op X&Y bij een nummer betrokken was, werd benaderd om de band uit de creatieve impasse te helpen. Zijn invloed als mentor en geluidstovenaar is duidelijk terug te horen op het curieus getitelde Viva La Vida Or Death And All His Friends, waarop Coldplay uit ongebruikelijke muzikale vaatjes tapt, zonder daarbij de eigen stijl onrecht aan te doen. Vooral de ritmische en melodische rijkdom van de wereldmuziek is een vruchtbare bron gebleken, waardoor Coldplays epische indierock voorlopig weer van genoeg frisse impulsen is voorzien".

Mijn eerste luisterbeurt staat op het punt te beginnen. Ik heb de laatste weken doorgebracht met de nieuwe Sigur Ros. En nu is het tijd om deze wat aandacht te geven. Voorlopig kan ik alleen zeggen dat ik Violet Hill een goed nummer vind, dat ergens iets lijkt te missen en Viva la Vida een goed nummer vind, dat ergens iets lijkt te missen. Mijn oordeel zal volgen...

Oh en dan nog iets, bij mij staat er als titel van Track 6: Yes/ Chinese Sleep Chant. Hier op de site zie ik alleen Yes. Wat is nu de juiste titel?

Ik meen te weten dat de site vroeger bij nummer zes ook Yes/ Chinese Sleep Chant weergaf, evenals er bij nummer tien Death And All His Friends/The Escapist stond. Maar bij beide nummers wordt op de cd alleen het eerste deel van de titel vermeld, dus ervan uitgaande dat het boekje correct is denk ik dat de site het inmiddels ook juist heeft.

Wat een heerlijke muziek! Echt dit album is voor mij een regelrechte voltreffer. Ieder nummer is zo mooi en verslavend. Vergeet mijn eerdere uitspraken over Violet Hill en Viva La Vida. Als geheel is dit album echt zo compleet als het maar kan. Life in Technicolor, Lost,42, Lovers in Japan, Violet Hill, Viva la Vida... eigenlijk gewoon ieder nummer. Ik zit hem nu gelijk even voor de tweede keer te luisteren. Ik vind dit nu al evengoed als de eerste twee albums van Coldplay. Echt zeer goed werk van deze band. Ze flikken het toch maar weer!

NEEEEEE!!!
Dat is juist het mooiste stukje van het hele nummer!

Die zijn weer aangepast aan wat er op het hoesje zelf staat aangegeven. Het klopt dat er een moment is geweest dat het hier ook stond, maar zoals gezegd staat het ook niet op de hoes.

Coldplay in een atmosferische/zweverige bui, en het klinkt weer erg goed. Ben bang dat er nog wel een halfje bijkan, het jaar 2008 is wel erg goed bezig tot nu toe moet ik zeggen.

Over het algemeen vind ik het moment dat er weer een couplet komt, nadat er net voor de eerste keer een erg sterk refrein is geweest, het zwakste punt in een (pop)nummer. Lang niet alle (pop)nummers hebben natuurlijk zo'n opbouw of zo'n refrein, maar met name op X&Y heeft Coldplay nogal wat nummers die hier gevoelig voor zijn, en ook Viva La Vida behoort wat mij betreft tot deze groep. Om zo'n couplet niet zo zwakjes te laten klinken, komt er soms een andere zanglijn, of wordt er een extra partij toegevoegd, die soms echter wat kunstmatig of over-the-top is.
Dit is allemaal persoonlijk natuurlijk, en ik heb ook geen zin om dit verder uitgebreid met voorbeelden toe te lichten (zoveel weet ik er nou ook weer niet vanaf ), maar ik was best verbaasd dat dit nummer dus wél erg goed wordt ontvangen.

In het begin stond ik wat sceptisch tegenover dit album. Ik dacht dat ik hem niet veel zou draaien. Toch heb ik hem vaak op staan. Uiteindelijk kan ik het ge-orgel in Lost, en de strijkers in Viva, en het hemelse 42 toch wel waarderen .

Eindelijk een gelijkgestemde geest die 42 ook hemels vindt, joepie!

Dit album heb ik nog eens beluisterd (voor de derde keer) en "42" waardeer ik steeds meer, het is een potentiële popklassieker.