Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Ik heb het meer andersom. Ik ben een nieuwe liefhebber van de muziek in de jaren '90-'00. Maar dit is nou niet dé muziek van dit moment mijn insziens...

'Viva La Vida' is echt een héérlijk nummer..

Het niveau van de klassieker A Rush of Blood zal Coldplay naar mijn idee nooit meer halen, maar dit is zonder meer en heerlijk album.
Ik meen me te herinneren dat Chris Martin ca. 1 jaar geleden in een interview heeft gezegd dat hun nieuwe album ( Viva La Vida dus ) de muziekgeschiedenis op zijn grondvesten zou doen schudden, ik vond dat toendertijd een zeer gewaagde uitspraak.
Het is in mijn ogen geen klassieker geworden, maar gewoon een mooie plaat waarbij ik juist Stawberry Swing per draaibeurt beter vind worden.

Waar doel je hier op? Dat muziek uit de jaren '90 en '00 slecht is? Ik vind het niet gek dat nieuwe muziek wordt beluisterd door relatief jonge mensen. Ik ben ook geen fan van the beatles of pink floyd, dus zal het ook niet in mijn top 10 voorkomen...

Natuurlijk zit daar ook wel wat in, dat geef ik toe. Alleen er is ook moderne muziek die ook gewaardeerd wordt door type arrowrock/cityfm-liefhebbers (zoals ik zei jaren 60/70/80) of door mensen die een hele brede smaak hebben en van wie de top 10 over 40 jaar verspreid is.

Ik vroeg mij eigenlijk af of deze muziek de tand des tijds doorstaat en dus een blijvende indruk maakt ook bij een breder publiek (dan alleen jonge- en of jaren 90/2000 muziekliefhebbers).

Mijn eigen muzieksmaak is vrij breed en ook ik hou van recente muziek. De eerste twee albums van Coldplay kan ik bijvoorbeeld heel erg waarderen. Echter, mijn voorkeur ligt in het algemeen bij de muziek die gemaakt is in het tijdperk 1965-1975.

Vraag beantwoord?

Violet Hill is toch een partij ongeinspireerde, climaxloze zinloosheid.
Of wat genuanceerder: de 'Wauw' is er vanaf (heel het album, welteverstaan). 3*

Lost de akoustische versie(nr. 11) is toch bijzonder mooi. Beter dan de versie van no. 3.

Ik snap nu wel je gedachtengang. Ik dacht even dat je op een andere richting doelde. Maar misschien heb je wel gelijk... de tijd zal het leren

Een dikke vier sterren voor dit album. Coldplay heeft me zeer verrast met Viva La Vida or Death And All His Friends. Dit album ademt een zeer frappant briesje uit. Aparte geluiden, die je niet verwacht van een band als deze, maar misschien eerder van een Arcade Fire of iets dergelijks, passeren regelmatig mijn trommelvliezen.
Dat begint al bij Cemeteries of London. Na de rustige intro krijgen we ineens een heerlijke up-tempo track voor de kiezen waar het woord Zuid-Europees me nog de beste tag lijkt. Alsluitende met de heerlijke piano riedel is dit al meteen een van de hoogtepunten op dit vierde Coldplay album voor mij.
Lost! is iets meer een typische Colplay track als je het mij vraagt. Toch ook erg goed. Coldplay is duidelijk weer op de weg terug. Dat hoor je ook sterk in de lyrics, die ik erg mooi vind op Lost! De gitaar die nog even langskomst na twee refreinen is ook weer zo'n smulstukje waar ik smachtend op wacht.
42 wordt door sommigen bestempeld als de klassieker in wording. Dat vind ik dan weer niet. Het nummer is leuk, erg leuk zelfs, maar gaat mij wel vervelen. Misschien omdat ik hem tekstueel niet zo sterk vind? Misschien net iets teveel verschillende overgangen? In ieder geval is het voor mij niet de topper die het voor velen wel is.
Lovers in Japan is zo'n nummer waarbij ik een beetje aan Arcade Fire moet denken op muzikaal gebied. De manier waarop het nummer van start gaat. De manier waarop de bas ineens in komt zetten na 1.10. Desalniettemin vind ik dit een zeer goede track. Een van de beteren zelfs. Reign of love sluit daar eigenlijk wel goed op aan. Het is voor mij een echte intermezzo. Eventjes uitrusten dat hoort er toch wel bij op een goed album.
Dan komen we bij Yes. Ook wel een geliefd nummer volgens mij op MuMe. Toch moet ik hier weer toegeven dat ik niet zo onder de indruk ben. Het is zeker niet slecht. Maar de refrein vind ik vooral een beetje tegenvallen. Dat had wel iets enthousiaster gemogen van mij. Het tweede deel van dit nummer vind ik dat wel weer om te smullen. Ik noem het maar gewoon Chinese Sleep Chant. Maar slaperig is nou net een van de dingen die ik niet wordt van dit stuk. Het is juist een heerlijk energiek stuk dat ervoor zorgt dat Track 6 er in zijn geheel voor mij nog mee door kan.
Over Viva La Vida zijn inmiddels ook al veel woorden gewisseld. En terecht, het is ook een erg opvallend nummer. Ik vind het ook een heel mooi nummer. Het had alleen wel iets harder gemogen. Ik mis de percussie een beetje. Maar voor de rest zit dit heel goed in elkaar. Ook de teksten zijn hier verrukkelijk.
Violet Hill wordt verpest door de gitaren? Althans dat las ik een stuk terug. Ik vind het juist net wat dit nummer nodig heeft om het begin van het einde te laten onderscheiden. Als de gitaren ineens wegvallen en Chris begint te zingen: "I took my love down to Violet Hill, there we sat in snow..." Erg mooi stukje is dat. Maar nog even terug naar de gitaren. Die vind ik juist erg gepast. Ze geven dit nummer de lading die het nodig heeft.
Strawberry Swing is een nummer op zich. Dit is nou een track waarvan ik met bewondering denk: Hoe komen ze er op? Het is heel apart en moeilijk te beschrijven wat ik er nu precies van vind, maar goed vind ik het zeker.
Dan sluiten we af met Death and All His Friends. Een titel die een beetje een dubbele emotie lijkt te bevatten. Death is nou niet het meest positieve woord, maar toch "All His Friends" krijgt het toch weer iets vrolijks over zich. Het nummer zelf heeft die dubbele emotie ook wel over zich. Het begint een beetje down, maar toch voel je meteen dat er ook hoop is. Vanaf 1.22 wordt het een feit. Als de piano/gitaar combi in komt zetten wordt het duidelijk dat dit een mooie dood is. Een mooi einde waar mensen bedroefd zijn, maar toch wel met tevredenheid kunnen terug kijken op Viva La Vida or Death and All His Friends. Dat misschien niet de wereld zal doen schudden op haar grondvesten, maar toch erg mooi is. Lichtelijk verslavend, want keer op keer voor herhaling vatbaar en vooral ook origineel. Een album waarvan je na afloop ook vooral opgelucht adem kunt halen omdat je weet dat Coldplay weer helemaal op de goede weg is.

Zonder al te hoge verwachtingen heb ik deze cd in mijn mandje geworpen en ik ben zeer positief verrast. Op alle voorgaande cd's stonden fraaie nummers maar ook een aantal uitschieters naar beneden. Op deze staan ook uitschieters maar dan naar boven. Geen enkel storend glijerig nummer dit keer. Wel een paar songs met een fraai korrelig randje hoor. De productie van Brian Eno heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Dit zou toch ook de kritische muziekliefhebber met een afkeer voor commercie moeten kunnen aanspreken. Die jongens kunnen er ook niks aan doen dat ze veel cd-tjes verkopen tenslotte en met dit albm is ze het trouwens van harte gegund. Zet je vooroordelen opzij en laat je verrassen door Coldplay. Een integere plaat voor een miljoenenpubliek. Ik geef het je t doen.

Toch wel wat teleurstellend. Yes en Vida La Vida vind ik goede nummers maar dit album haalt het bij lange na niet bij zijn voorgangers.

VanDeGriend, heb je het tegen mij

Op zeker niet tenzij je opeens een kritische muziekliefhebber met een afkeer voor commerciele acts bent

Zal ziener StuF deze vraag dan maar even voor je beantwoorden met een gewaagde voorspelling...

Het geknaag van de tijd zal Coldplay geen moment zijn vorm laten verliezen! Misschien verliest het een beetje van zijn kracht, misschien wint het wel een beetje kracht, maar Coldplay is zeker tijdloos in zoverre muziek tijdloos kan zijn. Deze profetie komt niet uit een eigen voorkeur voort of een bijzonder inzicht in de toekomst, maar uit een simpele beschouwing van het heden en verleden - Coldplay heeft het al bewezen mijns inziens, ze zijn al 10 jaar bezig en de fans die ze verzameld hebben zijn vaak obsessief-fan en BLIJVEN ook fan... kan dan nog over een hype gesproken worden?

En wat betreft de breedte van het publiek... er bestaat volgens mij geen band ter wereld met een breder publiek dan Coldplay - dus dat argument slaat helemaal nergens op. Als je bedoelt dat een ouder publiek geen aansluiting vindt, dan denk ik dat dit publiek de oorzaak daartoe eerst maar eens bij zichzelf moet zoeken.

Ik meen mij te bewegen in een publiek van 'harde oordelaars' - zogenaamde muziekkenners en -liefhebbers - en merk vaak op dat Coldplay weinig gewaardeerd wordt in deze kringen. Alsof het bedoelt is als een opstapje voor een jong publiek naar uiteindelijk de 'echt goede muziek'. Als ik dan Coldplay loop te verdedigen blijkt vaak dat weinig albums een tweede oor gegund zijn of uberhaupt beluisterd - het zogenaamde 'harde oordeel' blijkt zo vaak niet meer dan lucht te zijn.

en ohja ik mag het zeggen want alles in mijn top 10-lijst stamt uit de vorige eeuw, op een album van opa Nick Cave na.

Wat een heerlijke wijze woorden Stuf. Ik had het niet beter kunnen verwoorden.

Hulde!

Alweer een voorspelbaar album van Coldplay. Wat mij betreft de meest overschatte band van de afgelopen 10 jaar.

Parachutes was een van mijn favoriete albums van 2000 (alleen Kid A van Radiohead vond ik nog beter) en A Rush of Blood to the Head was ook een goed album, al was het charmante en intieme sfeertje er een beetje af. Na X&Y echter had ik de hoop al zo'n beetje opgegeven dat Coldplay mij nog zou weten te raken zoals op dat debuut.

Toch maar eens deze plaat gaan luisteren, en waarempel, deze plaat is zo slecht nog niet. Na heel wat intensieve luisterbeurten kan ik zelfs zeggen dat dit na Parachutes mijn favoriete Coldplay plaat is. Ze lijken hier weer een beetje een eigen stijl te hebben gevonden. De vorige twee albums leunden toch erg op het geluid van verschillende andere bands (U2, Radiohead, R.E.M.) maar op Viva La Vida is dit veel minder aanwezig. Coldplay klinkt weer als Coldplay en het geheel is wat meer gefocused. Geen slechte nummers ertussen, net zoals op dat prachtige debuut.

'Cemeteries of London', 'Lost', '42', 'Viva La Vida', 'Strawberry Swing' en vooral 'Death & All of His Friends' zijn gewoon sterke composities. Tekstueel is het niet altijd even sterk ('there was snow, white snow.. ???) maar ze weten mij in elk geval weer te overtuigen, en dat had ik niet meer verwacht.

Nu is het natuurlijk niet echt hip meer om Coldplay goed te vinden, maar iedereen die de band al lang had afgeschreven zou toch nog eens goed moeten luisteren naar deze plaat. Mensen die deze plaat voorspelbaar noemen hebben volgens mij niet goed geluisterd, want Coldplay laat hier wel degelijk een ander geluid horen.
4*

op deze forumsite is het idd niet hip meer om Coldplay goed te vinden (als het hier ooit al is geweest...)

Helaas is het nog wel hip om Radiohead en The Beatles goed te vinden. Als we daar nou even met z'n allen aan werken.

Off-Topic????

Ja, die bands worden al jaren prettig bevonden terwijl ze eigenlijk kut zijn! Gelukkig vertel je het me Koenr, ik ga snel mijn CD's verbranden.

Precies, meegaan in de hype hè! Ach iedereen heeft z'n zwakke momenten wat betreft zijn of haar muzikale voorkeur. Voor de één is dat Viva la vida en voor de ander is het Ok Computer/Abbey Road.

Help!!!

Wat?

The Beatles en Radiohead worden algemeen en ook op MuMe gewaardeerd omdat ze én blijven vernieuwen én omdat ze melodieuze songs voor de eeuwigheid brengen. Over 30 jaar zullen die bands nog steeds gewaardeerd worden.

Hulde!

Lijkt me niet verstandig dat ik na mijn grote Snow patrol clash nu op dit album ga stemmen, want dat wordt vast niet in dank afgenomen, maar als ik eerlijk ben is het inderdaad beter dan X&Y, maar ook weer niet heel veel, terwijl ik bij de eerste single nog wel het idee had dat er echt een verschuiving binnen Coldplay had plaats gevonden, maar helaas is dit niet een album geworden die het opnemen in de cd collectie waard is.

Viva la vida vind ik trouwens met Talk en Speed of sound wel de meest waardeloze single tot nu toe van Coldplay. Waar blijven de nieuwe Don't panic's?

Ach, smaken verschillen. Maar dit is toch echt de beste Coldplay CD en ze worden steeds vernieuwender. Let maar op.

Ja of ze worden weer lui net als na A rush of blood.. wie weet wat er gaat gebeuren. Ik wil alleen weer makkelijk klinkende liedjes waarin je hoort dat het tegen het briljante aanhangt, ik heb voor dit album al het woord geforceerd zien gebruiken en vind ik wel een prima term om dit album in 1 woord te beschrijven.

tja ik kan zeker inzien waarom mensen dit geforceerd vinden klinken. Al vind ik dat zelf niet. Toch kun je niet ontkennen dat er een behoorlijke druk de schouders van deze mannen stond. X&Y was niet slecht, maar inspiratieloos. Hier proberen ze misschien op momenten wel uit teveel vaatjes te tappen, maar tenminste kom ik hier weer een hoop dingen tegen waarvan ik kan genieten.