Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Ik ga toch een halfje omhoog, wat ik niet meer verwacht had bij een Coldplay album.

Ja, het is veilige, af en toe tegen de Skyradio aan schurkende, popmuziek. maar het is wel uitermate goed en slim geschreven.
En bovendien gewoon muzikaal.

Bij mij is hij in de tussentijd al naar 4,5* doorgeschoven. In het begin vond ik het moeilijk te geloven dat ik een Coldplay plaat goed vond (nooit zo'n fan geweest van de eerste drie albums), maar als je elk nummer eigenlijk goed vindt is zo'n rating wel meer dan terecht. Zelfs voor het titelnummer, dat ik geloof ik als een van de hele weinige mensen hier het minste nummer van het album vind, begin ik een liefde te ontwikkelen. Het mooist blijven wat mij betreft het begin en eind. Life in Technicolor mag kort zijn, maar het zet wel direct de sfeer voor het album. De reprise aan het einde doet de mate van kippenvel alleen maar verhogen . Deze plaat is dan misschien popachtige skyradio muziek, maar wel popachtige skyradio muziek die in een verdomd knap jasje gestoken is.

Deze plaat laat de andere Coldplay platen ver, ver achter zich.

Tot mijn eigen verbazing ben ik het met deze stelling van harte eens. Verrassend goede plaat.

neen, daar ben ik het niet mee eens, de sound van 'parachutes' vind ik bijvoorbeeld veel intiemer klinken dan bij deze plaat

Parachutes heeft ook zeker een heerlijke sfeer om zich hangen. Maar datzelfde geldt voor AROBTTH. Alleen X&Y mist voor mij die sfeer, ik heb er altijd een beetje een futuristisch gevoel bij ofzo (call me crazy xD). Een echte sfeer vind ik ook terug op Viva La Vida... het album ademt echt iets antieks uit. Door de manier waarop het is opgenomen denk ik. De geluidskwaliteit is opzettelijk niet perfect en daardoor klinkt het net iets intiemer.

Kasperbert heeft overduidelijk zijn hoofd gestoten. Dit album is niet eens een haartje beter dan de vorige albums, eerder een bos haar minder.

ik ben het ook met deze stelling eens terwijl ik de andere albums blijk van pure brilliantie vind. je kan dan ook wel voorstellen hoe goed dit album is.

Of jij hebt bossen haren in je oren zitten, dit album is idd beter dan de vorige 3. Geheel eens met Kasperbert

Mooie opening, maar na 2 luisterbeurten zakt het album behoorlijk in.
Niet slecht, maar na zo een opening wek je verwachtingen.

Ik had verwacht dat dit een hapslikwegsnackje met niet erge lange houdbaarheidsdatum zou zijn. Maar ik draai 'm nog steeds graag en m'n 4-sterren beoordeling blijft fier overeind. Had ik nou toch maar kaartjes voor het concert! Vorige keer betaalde ik me blauw voor kutplaatsen in de Gelredome en kwam het prul X&Y in de tussentijd uit. Ik dacht van mijn fouten te leren, maar nee dus.

Hij klinkt terug wat te ingestudeerd, te braaf en binnen de lijntjes naar mijn mening deze Coldplay. Ik mis iets...

Zo klinkt elke Coldplay plaat! Als je iets spannends wil luister je wat anders lijkt me.

Jaja, zet ze voor en Kos kopt ze wel binnen!

Ik luister dit al nooit meer. Nu weet ik weer waarom ik Coldplay niet leuk vind. Te braaf, eentonig.

Slappe fantasieloze eenheidsmeuk. 0,5

hou ook van jou

Violet Hill vind ik het beste nummer dat de laatste jaren op de radio was en dus had ik ook wel wat van het hele album verwacht.
Ook al omdat Coldplay wat met Brian Eno bezig is geweest.
Het eerste en het tweede nummer is veelbelovend, maar dan zwakt het wat af.
Het is best OK maar de stem van Chris Martin is nogal ééntonig.
Het blijft dan ook allemaal nog in een dromerig sfeertje in het zelfde tempo, wat best goed kan zijn als je daarvan houdt maar ik word er moe van. Het is van dat type muziek dat goed past bij bepaalde series of feel good films.
Al bij al niet slecht te noemen maar niet meer dan dat. Ik had er meer van verwacht.

Da"s nou net het punt ervan denk i.Ron iedereen verwacht altijd overal iets van en dat kan tegenvallen, Da's nou net met alles in 't leven Ik blijf dit album lekker een 5 vinden en de rest verwacht maar door. Een kleine tip voor die anderen. Zet eens een ceedeetje op wat je wel leuk vindt.

Je moet natuurlijk ook wat verwachtingen hebben in het leven, want anders heb je niks om naar uit te zien.
Maar als je bij dit een 1 of 0,5 geeft, zoals enkelen dan is dat een teken dat je gewoon helemaal niet van Coldplay houdt en je dus onnodige verwachtingen had.

Een album als dit kraak ik niet af, de muziek is goed gemaakt, het is alleen niet krachtig genoeg naar mijn persoonlijk gevoel.

Wat dan weer verhuld is in een té bombastische/gladde productie, wat niet past.

Persoonlijke aanvallen verwijderd.

Wat is eigenlijk jouw mening over dit album L_T_B? Als ervaren muziekliefhebber/kenner van een brede muziekgeschiedenis (je bent bovendien al wat ouder ) mag je het album met alle rechtvaardiging de hemel in prijzen dan wel helemaal afkraken.

Eerlijk gezegd, vraag ik me dat ook af. Ik vond mijn reakties echt geen persoonlijke aanvallen

Ehm, bedankt voor het compliment. Trouwens, zó oud ben ik nu ook weer niet.

Coldplay ken ik eigenlijk alleen van de hitjes ("Yellow", "Clocks") die ze gehad hebben. De "zeurderige" zang van Chris Martin vond ik destijds verschrikkelijk en daarom heb ik me nooit aan een compleet album van de Britse mannen gewaagd. Maar om zo'n ego-strelende vraag kan ik niet anders dan ingaan.


Dit viel mij ook op aan deze cd. Al is het in mijn ogen niet té, maar redelijk goed gedoseerde powerpop muziek. Nog een paar stapjes verder en het lijkt op The New Pornographers of Bodies of Water. Vooral de populaire nummers "Viva La Vida" en "Violet Hill" doen het bij mij goed en zijn de betere quasi-indie liedjes die ik de afgelopen tijd (op m'n werk) op 3FM heb gehoord. De overige nummers vind ik ietwat vlak overkomen. Voordat ik het in de gaten had was ik alweer drie nummers verder en dat is meestal geen goed teken.


Hier kan ik me ook wel in vinden. Het is uiterst vernuftig gecomponeerde muziek en ik denk dat ze hiermee een compleet nieuw publiek (inclusief mijzelf) mee bereiken terwijl ze hun oude fanschare hiermee niet zullen verliezen. Als ze op dezelfde voet doorgaan wordt het volgende Coldplay album misschien een kanidaat voor mijn jaarlijstje. Dit album kan ik noch de hemel in prijzen, nog de grond in boren. Het is gewoon een erg degelijk album wat zowel door de grote massa als de echte muziekliefhebber gewaardeerd kan worden. Wellicht stijgt míjn waardering ook nog wel als ik het vaker beluister.

Voor de personen die zich dan toch 'die hard muziekliefhebbers' noemen, vind ik de ongeschreven regels die tussen hun af en toe redelijk negatieve recensies doorsijpelen kenmerkend voor vals puritisme.
-Brian Eno is fout, want hij is te commercieel en dat is not done.
-Een echt goeie band wordt niet gedraaid op radio 3.
-Perfectionisme wordt verward met te glad en dat is ook niet oke en niet echt.
-een 4e album van dezelfde band kan per definitie niet beter zijn dan het eerdere puurdere non-commerciele werk toen ze nog idealen hadden en niet beinvloed door het luisterplebs
U herkent zich hierin (u hoeft het niet hardop te zeggen, het is het ABBA effect, dat vind iedereen stiekum ook hartstikke goed)
Al het bovenstaande ten spijt, Coldplay heeft geheel in hun kunnen en stijl een volwassen plaat neergezet die logischerwijs met hun budget is meegegroeid. Glad? Ze kunnen zich niet minder meer permiteren. Eentonig? De eerste anderhalve minuut van Pink Floyd-wish you were here is eentoning. Braaf? Dat is een persoonstypering en heeft niets met muziek te maken.
Ik doe er een halfje bij.

Ik niet begrijpen??

Toen ik Coldplay net leerde kennen (eerste twee albums) dacht ik dat dit weleens een hele grote blijver zou kunnen zijn. Nu na het beluisteren van dit 4e album (dat best aardig klinkt) besef ik mij dat ik een beetje klaar ben met de stem van Martin. Te vaak hetzelfde gehoord nu.

@battersea - fraaie stijlbloempjes - ik citeer: "Glad? Ze kunnen zich niet minder meer permiteren. "

Zoals Chronos85 al zei: onduidelijk - wellicht zijn de finesses van uw stijl aans ons niet besteed. However, The Pullitzer Prize for Reviews gaat u hiern niet mee winnen!

En deze Coldplay blijft voorlopig waar die thuishoort: in de doos! Maak ik tijd voor Sigur Ros en andere mooie dingen.

Aanvankelijk was ik behoorlijk sceptisch over deze plaat, hoewel, of liever gezegd, omdat het roer (ietwat) omgegooid was, leek het mij wederom (na het galmende X&Y) een poging om U2 te evenaren door ook zichzelf opnieuw uit te vinden samen met topproducer Brian Eno.

Alle geklets ten spijt, moet ik zeggen dat het een heel lekker plaatje geworden is, vooral heel gevarieerd, zwakste momenten vind het pompeuze Viva La Vida en het inmiddels alweer kapotgedraaide Violet Hill, niet geheel toevallig de singles?

Voorlopig 4 sterren wat bij herhaaldelijk draaien (wat ik voorlopig blijf doen) nog alle kanten op kan.

als muziek of een band gehypt wordt, gaat iig voor een periode de aardigheid er van af. De muziek wordt kapot gedraaid. Een steak is lekker, 12 steaks komen je neus uit. Uiteindelijk ben ik er van overtuigd dat dit album de overdosering van de commercie overleeft en over lange tijd nog steeds kan bekoren.