Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Oké, ik vind echter dat Abba behoorlijk tijdgebonden is trouwens. Door velen wordt het vooral als ofwel jeugdsentiment, dan wel als karaoke-favoriet, dan wel muzikale zonde gezien, die ze inderdaad stiekem nog wel leuk (niet goed) vinden. Leuk voor een best of... ja maar niet structureel goed met bijvoorbeeld sterke conceptalbums of tijdloze teksten.

De overdosering van de commercie heeft Abba niet echt overleefd denk ik. De band 'leeft' nog steeds door zijn hits en dus door dezelfde commercie. Ik ben bang dat dit in de toekomst ook het geval zal zijn met Coldplay maar, (in oefenloze herhaling), de tijd zal het leren.

Haalt niet het nivau van de vorige albums(Parachutes, A Rush of blood...).
Jammer want de vorige albums heb ik helemaal grijsgedraaid.

Tot nu toe Viva la vida,Lovers in Japan(acoustic),Violet Hill en Yes die eruit springen.

Ik blijf het nog wel proberen,hopelijk groeit de plaat nog bij mij.
2,5* tot nu toe

Ben het helemaal eens met je mening dat de singles erg zwak zijn vergeleken met de rest van het album. Dat idee had ik zelf na de eerste keer luisteren ook en het is nooit verdwenen. Zeker na songs zoals Lost!, Lovers in Japan en Yes.

Ik was heel aangenaam verrast door deze nieuwe Coldplayplaat. Hun eerste twee albums ben ik zo'n beetje beugehoord en X&Y stelt niet veel voor, maar dit is echt een stel heerlijke songs bij elkaar Het klint zeer fris, maar tegelijk ook weer wat classic. De variatie weet ik ook wel te appreciëren: Viva La Vida is vrij bombastisch, Violet Hill meer ingetogen, Life in Technicolor een fijn instrumentaal nummer...
Een mooie 4**** is hier wel op z'n plaats denk ik zo. Mijn favoriete Coldplay.

Coldplay, een band waar ik altijd moeite mee heb. Van hun eerste album was ik fan. Parachutes is toch een schitterende plaat.

De opvolger daarvan, a rush of blood to the head vond ik al een stuk minder. Er stonden een aantal sterke nummers op, maar het album kon me niet volledig boeien.

Daarna kwam er X en Y. Deze plaat heb ik paar keer beluisterd. Ik vond de singles redelijk zwak en de hele plaat ook. Niets vernieuwend. Ik vreesde ervoor dat het voor mij gedaan was met Coldplay.

Tot nu. Tot mijn grote verbazing is deze plaat weer de moeite. Blijft boeiend van begin tot einde.
Het eerste nummer van het album zit meteen juist. Prachtig instrumentaal nummer. Mooie opnemer om hun publiek warm te maken op wat volgen zal (ook goed voor optreden volgens mij).
Wat me ook zo goed bevalt, is de variatie in de nummers. Dit merk je goed in 42.

Coldplay is er na 6 jaar nog eens in geslaagd om een goed album te maken. Coldplay is terug!
4* meer dan waard.

Vooral 'Life in Technicolor' sprak me enorm aan. Vervolgens waren 'Lost!' & 'Lovers in Japan' erg goede nummers. Het albumnummer 'Viva la Vida' was naar mijn mening minder, maar 'Strawberry Swing' was de moeite waard. Het enige nummer wat echt geniaal is vind ik 'Violet Hill'. 'Cemeteries of London', '42' & 'Death and All His Friends' begrijp ik nog steeds niet goed... Al bij al een redelijk comeback album van ColdPlay.

Toch wel een goed album levert Coldplay af.
'Death and All His Friends' vind ik bij een van de betere nummers horen van dit album. De opbouw naar het hoogtepunt van het nummer en het hoogtepunt zelf is zeer sterk.

Daarnaast Strawberry Swing, Lovers in Japan, Violett Hill en Cemeteries of London zijn ook zeker best te doen.

Viva La Vida vind ik tegenvallen. Misschien heb ik deze een beetje doodgeluisterd, te veel gehoord, het 'SkyRadio' effect...

Al met al hoeft Coldplay zich niet te schamen om Viva La Vida Or Death and All His Friends naast hun andere drie albums te zetten...

Duidelijke evolutie die Coldplay heeft gemaakt met deze muziek (in vergelijking met hun eerdere albums)... en dat is gelukkig alleen maar positief.

Wie was er niet benieuwd naar de nieuwe Coldplay?
Een band die zich in de loop der jaren van Indieband naar een onderhand grote stadionband heeft opgewerkt.
X & Y stelde in artistiek opzicht ietwat teleur, misschien ook omdat de band zich bepaald niet ontwikkelde en de neiging had om het nogal bombastisch te brengen allemaal.
Viva La Vida Or Death And All His Friends is een verbetering, en dat stemt mij positief.
Brian Eno nam de sound onder de loep en heeft duidelijk voor een
sferischer en kaler geluid gezorgd.
Daarbij staan er gewoon een aantal fantastische songs op, die echt wel tot de verbeelding spreken.
Het typische vaak wat zweverige geluid van Coldplay is nog steeds overduidelijk aanwezig, maar het is wel hun geluid.
De strijkers en de nieuwere gitaargeluiden zijn functioneel en ritmisch is de band duidelijk met stappen vooruit gegaan.
Indrukwekkend zijn nummers als Cemeteries Of London, Lovers In Japan, Lost, Yes , Violett Hill en het heel aparte Strawberry Swing.
De groep laat een prima indruk achter en als het zich laat leiden door producer's a/la Brian Eno, dan kan er nog veel meer moois uitkomen. Vier sterren, maar kan nog wat hoger komen.
Dit is wel duidelijk een album om in te groeien.
De 1e indruk is heel goed.

Eindelijk eens weer eens goede inhoudelijke reaktie op de cd van Coldplay. En volkomen terecht! Zelf had bij mijn eerste luisterbeurt al een apart gevoel. En naarmate ik de cd draai hoor ik telkens weer iet nieuws. Het is duidelijk een groeiplaat. Het feit ook dat Brian Eno zich met deze groep bezig houdt zegt Die gaat zijn reputatie echt niet op het spel zetten voor het eerste beste bandje om de hoek. Mijn favorieten zijn Lovers In Japan/Reign Of love. Dit nummer had wat mij betrefteen stuk langer mogen zijnzelfs en Strawberry Swing. Bij deze gaat hij bij mij van 4.5 naar 5

Natuurlijk wil hij zijn naam verbinden aan een "grote" (?) band als Coldplay. Dat doet zijn eigen status altijd goed. Maar ik ben niet zo onder de indruk van zijn productie. Het werk dat hij in het verleden met bijv. U2 en Talking Heads heeft gedaan, was nmm toch van een veel hoger niveau.

Net terug van korte vakantie - helaas slechts 11 cd's meegenomen; u kent het wel: op het laatste moment nog effe graaien. Daar zat ook deze bij. De rit was zo'n 700 km (enkele reis) en nog zo'n 300 km ter plekke (door de Vogezen).

U snapt het al: Coldplay kwam zeker 5* aan de beurt in een week tijd - en dat was echt te veel van het goede (?). Voorlopig even veilig opgeborgen.

En over de productie van Eno: de opener klinkt verrassend, maar hij heeft veel beter werk gedaan met U2: Unforgettable Fire. Cynici zeggen wel eens: "Eno heeft Bono op dat album ingetogen leren zingen". En dan zijn samenwerking met David Byrne!

Maar beste Mjuman een cd zoveel afspelen in zo'n korte tijd. Daarmee vermoordt je een plaat. Laat 'm nou maar eens een maand liggen, dan ga je pas echt van genieten.wat Eno betreft klopt. Na The Unforgetable Fire, kwam The Joshua Tree, een nog beter m.i., enfin de rest is well known. Dus wat er met Colplay te wachten staat maakt mij alleen hoopvol.

Dat ben ik niet helemaal met je eens. Een plaat in relatief korte tijd intensief en vaak beluisteren, doet de zwakkere broeders snel door de mand vallen. De sterke platen blijven wel overeind. Vooral als ik een plaat snel meeneurie, ben ik op mijn hoede. Vaak zijn dat de platen die toch gauw gaan vervelen, omdat ze te weinig om het lijf hebben. Dat heb ik dus met dit album van Coldplay gehad. Het klonk in den beginne allemaal wel aardig, maar al snel was ik door de dunne vernislaag heen geluisterd.

tja, ieder heeft dan zijn eigen manier. Ik vond 'm de eerste keer zozo. Had in die tijd ook wat andere cd's gekocht. En na tijd, de tweede keer gingen me bepaalde nummers aanspreken. Met uiteindelijk gevolg dat ik 'm nu geweldig, maar draai 'm zeker niet elke dag.

@Ad - aan de ene kant is iets voor jouw standpunt te zeggen - mooie dingen moet je zuinig op zijn; (tijd)nood breekt wet, vandaar de snelle graai-actie. Aan de andere kant ben ik het eens met CD, zeker als ik kijk wat er verder o.m. in het setje zat, ter vergelijking: Weller (22 Dreams), Santogold, Goldfrapp (Seventh Tree), Estelle (Shine), Nicole Atkins (Neptune City), Last Shadow Puppets, Duffy, The Concretes (In Colour), New Order (Get Ready) - bij dit setje had ik eigenlijk alleen bij Goldfrapp en bij New Order een vergelijkbare terugval in waardering.

Een mens had wellicht gedacht dat Duffy hetzelfde effect teweeg zou brengen als Coldplay's "Viva la vida": beu worden, maar niets van dat al, ok sommige nummers vallen wat tegen. Terwijl bij Viva la Vida, als de openingsklanken weerklonken met tabla en zo, werd ik helemaal blij (zo van "nou gaat het komen") om na 10 minuten ongeveer weg te zakken.

ik vind het ook een goed album. Ik hoor u2, marillion (begin 2e nr.) arcade fire invloeden die me wel bevallen. 4 sterren. Coldplay is gewoon een topband en doordat zovelen dat vinden haken puur daardoor mensen al af....mensen die gewoon niet houden van de 'massa-groepen'. Stiekem hou ik er zelf ook niet zo van maar ik probeer dat de scheiden van mijn mening over dit stukje werk. T'is een groeiplaatje want in het begin vond ik het wat minder, maar na veel luisteren komt gewoon de kwaliteit bovendrijven. Ik vind dat ze ook geslaagd zijn om wat af te wijken van hun vorige werk.

Groeiplaat? Vond het de eerste keer fantastisch maar het luisterplezier nam vervolgens per draaibeurt af.

De beleving der muziek is voor ieder individu verschillend

Inderdaad , het is bijna net als met vrouwen.

Minste album van de band tot nu toe. Ook hun meest experimentele, dus dat is jammer van de moeite. De songs zijn niet bijster sterk en zeuren vaak iets te lang door, mede door enkele overbodige outro's. Maar een paar tracks blijven na meerdere luisterbeurten hangen; het grootste deel van het album klinkt meer als een veredelde verzameling b-kantjes. Prima geproduceerd en simpelweg kwalitatief te goed voor een slecht cijfer, maar ik vind het toch een tegenvaller.

PRIMA geproduceerd, kwalitatief TE GOED voor een slecht cijfer en toch een tegenvaller. Snap het allemaal even niet meer. Misschien te hoog gespannen verwachtingen ofzo????

Ik denk dat ik wel begrijp wat hij bedoelt met kwalitatief te goed voor een slecht cijfer.

Ik vind U2 bijvoorbeeld erg goed, maar de laatste 2 albums van hun wat minder. Als ik ze voor U2 maatstaven beoordeel zou ik ze misschien een onvoldoende kunnen geven, maar als ik ze met 9 van de 10 andere artiesten vergelijk vind ik het te goed om een onvoldoende te geven.

Overigens heb ik dit album toch weer opgepakt. Ik wil het niet te veel draaien omdat Martin zn stem me dan begint te irriteren. Bovendien heb ik eerder albums van Coldplay ook doodgedraaid.

Op 23 juni liet ik jullie weten dat ik wat vaker naar dit album moest gaan luisteren om een definitief oordeel te vellen. Het heeft even geduurd.Dat lag niet aan dit album. Er was gewoonweg muziek die nog urgenter was om te draaien. En daarmee heb ik eigenlijk mijn oordeel ook al gegeven. Samengevat ; het is beter dan gevreesd, maar slechter dan gehoopt. Ik blijf bij 3,5* (2,3 en 4 en 10 zijn prima songs, 7 is wel een lekkere single). Maar ik ga dit album niet kopen omdat ik vind dat het in mijn platenkast hoort. Je kan je euro maar een keer uitgeven, dus mijn geld gaat naar Elbow (Seldom seen kid) en The National (Boxer). Met excuus aan een ieder die ik daarmee in de gordijnen jaag. Maar als aanbeveling aan een ieder die ook (licht) teleurgesteld is over dit album.

Ik onderschrijf je advies. Voortreffelijke keuze gemaakt Cherubini!

Ik heb toen het album uitkwam een aantal keren beluisterd en was er niet kapot van; niet goed, niet slecht. Maar door de verhalen hier ga ik 'm maar weer eens beluisteren, misschien denk ik er nu wat anders over.

Gaat nu toch wel een heel irritant album worden, teveel van hetzelfde geneuzel. Nog een punt lager.

Wat wordt het nou: wel of niet kopen?

Wat ongelukkig geformuleerd misschien, maar ik ga dit album niet kopen.
Er zijn mm op deze site die er trots op zijn dat ze alles kopen en niet downloaden. Mijn respect daarvoor. Maar het is niet mijn keuze. Daarvoor heb ik een veel te brede smaak en wil ik ook zoveel mogelijk rondneuzen (=downloaden) om te horen wat er zoal gemaakt wordt. Wat goed is koop ik. En dit album van Cold Play vind ik niet goed (genoeg).

Ik doe dat precies hetzelfde, ik download albums van artiesten die me interessant lijken eerst en dan luister ik of ik het wel of niet wat vind. Vind ik een album erg goed dan gun ik die artiesten als blijk van waardering mijn centen voor een in de winkel aangeschafte albumversie. In principe gebruik ik het internet als een soort van trial medium. Deze Coldplay is ook bij mij nog niet door de trial periode heen haha, vooralsnog zal ik hem dan ook nog niet aanschaffen.

Ik heb hetzelfde met dit album; ik weet eigenlijk nu al zeker dat het album voor mij te mager is om het in mijn bezit te hebben.