menu

Genesis - ...And Then There Were Three... (1978)

mijn stem
3,56 (287)
287 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Charisma

  1. Down and Out (5:25)
  2. Undertow (4:47)
  3. Ballad of Big (4:47)
  4. Snowbound (4:30)
  5. Burning Rope (7:07)
  6. Deep in the Motherlode (5:14)
  7. Many Too Many (3:30)
  8. Scenes from a Night's Dream (3:30)
  9. Say It's Alright Joe (4:18)
  10. The Lady Lies (6:05)
  11. Follow You Follow Me (3:59)
totale tijdsduur: 53:12
zoeken in:
avatar van Metal-D78
3,5
Gisteren nog maar eens beluisterd. De 2007-versie. Wat hierboven al wordt aangegeven, fijn melancholisch, amper gitaar en vooral veel Banks. Lekkere plaat voor bij (niet in) de open haard.

avatar van lennert
4,5
Het eerste album zonder Hackett bevat alsnog een aantal van de mooiere stukjes muziek die de band ooit heeft neergezet. Rutherfrod mag terecht trots zijn op zijn partij op Burning Rope, aangezien de gitaarsolo in combinatie met het bombastische toetsenwerk een waar hoogtepunt op het album is. Ook nog steeds een lekker progressieve songstructuur. Opener Down And Out voelt ook nog proggy en bovenal nog vrij stevig. Deep In The Motherlode is voor mij ook een spannende track, waarbij wederom toetsen en overstuurde gitaren een prachtige geluidsmuur vormen. Het is niet per se 'heavy', maar de sound voelt constant vol en heeft daardoor impact. Hackett's gitaarwerk was vanzelfsprekend steviger, maar ik ben fan van hoe de band hier alsnog een zware sound kan neerzetten. Scenes From A Night's Dream is dromerig (terecht) en frivool.

Grappig hoe de twee meest toegankelijke nummers (Many Too Many, Follow You Follow Me) dus eigenlijk niet echt toe te dichten zijn aan Collins. Ik had ergens altijd begrepen dat vooral laatste nummer het 'einde' zou inluiden en dat dit vooral Collins' schuld zou zijn geweest. Nu dan, het nummer zelf is helemaal geen ramp, maar als ik zie dat de Rutherford de tekst heeft geschreven en de band gezamenlijk de songstructuur uitwerkte, dan vraag ik me af of die 'teloorgang' toch niet gewoon een group-effort was. Hoe dan ook, voorlopig beledigt het me niets. Helemaal niet als er nog een monsterlijk goede track als The Lady Lies aan het einde komt. Wat een weergaloos basspel! En Phil Collins geeft hier voorlopig zijn beste zangprestatie.

De algemene sound doet me wederom denken aan hoe Rush in de jaren '80 synthesizers en een wat killere gitaarsound combineerde. Nu is Signals een van mijn favoriete Rush-albums en ik merk dat ik wederom wat overeenkomsten hoor. Grappig, al voelt het niet alsof Lee/Lifeson/Peart nu echt letterlijk bezig waren met het kopieren van Genesis. Het voelt gewoon als een logische ontwikkeling. De eindscore en voorlopige plaatsing in de lijst zal dan ook wel als een shock aankomen bij de die-hardfans, maar ik kan niet anders dan houden van dit album.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Wind & Wuthering
3. Selling England By The Pound
4. A Trick Of The Tail
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. ...And Then There Were Three
7. Foxtrot
8. Trespass
9. From Genesis To Revelation

avatar van RuudC
4,0
Ik vermoed dat ik de invloed van Hackett onderschat heb. ...And Then There Were Three... is toch weer een behoorlijk andere plaat van Wind & Wuthering. Die en A Trick Of The Tail waren als gesneden koek, maar hier moet ik toch echt weer even aan de sound wennen. Op het eerste gehoor klinkt het album vrij simpel. Bij het herluisteren stijgt de waardering wederom en valt op dat de songs toch wel weer goed in elkaar steken. Zo toegankelijk is het dus niet. Ik kan me wel goed voorstellen dat er hier fans afgehaakt zijn. Soms gaat het me ook wel te ver, zoals op het heel zoetsappige Follow You Follow Me. Maar toch staan er in de vorm van o.a. Snowbound en Burning Rope ook heel genietbare stukken op. Een krappe vier sterren uiteindelijk.

Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. Winds & Wuthering
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. ...And Then There Were Three...
9. From Genesis To Revelation

Misterfool
RuudC schreef:
Ik vermoed dat ik de invloed van Hackett onderschat heb. ...And Then There Were Three..

Alleen speelt Hackett hier al niet meer mee.
De muziek is hierdoor gelijk een stuk minder pastoraal en de nadruk komt veel meer op het toetsenspel te liggen. Het levert prima muziek op, maar de nummers missen een zekere wisselwerking die de composities zo spannend maakten op de voorgaande albums.

avatar van RuudC
4,0
Weet ik. Daarom vind ik de titel van deze plaat eigenlijk wel grappig. Ik bedoelde te zeggen deze plaat duidelijk anders klinkt dan de vorige twee. Vandaar dat ik zei dat ik Hackett waarschijnlijk onderschat heb en een dikkere vinger in de pap had dan ik vermoed.

Misterfool
Ah, dan heb ik u enkel verkeerd begrepen.
Mea Culpa.

4,0
geplaatst:
Mmmm,

Dit was destijds de eerste LP dat ik van Genesis kocht. Maar toen en nu nog steeds een boontje voor deze LP. Uiteraard is de "Peter Gabriel" Genesis periode ongelofelijk veel beter , maar deze blijft nog altijd een latere Genesis klassieker...………..

Gast
geplaatst: vandaag om 02:44 uur

geplaatst: vandaag om 02:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.