Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust (2008)

Ah joh, op Werchter zat ik -lees; hét prototype van een stoere kerel- snikkend mijn jointje te verorberen op het gras vóór de tent, met de melodieen en klanken die op mij af kwamen en elk haartje rechtop deed staan.

Dus..zelfs stoere kerels kunnen niet tegen zoiets moois op.

Ik stond toen met tranen in mijn ogen in die tent, en dat terwijl ik nog stoerderder ben dan DonDijk...

als ik je had gezien had ik je getroost, vriend.

Ojee, wat moet dat dan wel niet met mij worden dit jaar op Lowlands.. Tranen met tuiten?
Vorig jaar stond ik ook al met tranen in m'n ogen bij Damien Rice..

Ben nu trouwens voor het eerst dit nieuwe album aan het luisteren.. Begint in ieder geval goed.. ben benieuwd

Nu ook niet te soft gaan doen hé

Laten we de traantjes sparen voor Werchter en daar een zelfhulpgroep inhuldigen "voor mannen die blijten bij schone muziekjes"

Die zaterdag gaat hopelijk zo super zijn: Eerst Sigur Ros en dan Radiohead

Eigenlijk vind ik het niet zo'n sterke plaat. Het Sigur Rós truukje was voor mij bij Takk al redelijk uitgewerkt (veelste veel van het goede waardoor het kitscherig werd). En hier gaan ze er weer vrolijk mee door: weer hetzelfde gejank, weer hetzelfde hard/zacht effect, weer die kitscherige ondertoon.

Ná het eerste nummer weliswaar, want die vind ik erg leuk.

Jammer, gemiste kans.

Wat is hij toch prachtig de nieuwe SR. In het begin vond ik hem niet zo goed, maar ik heb hem veel luisterbeurten gegeven en dan geef hij zijn schoonheid prijs. Vooral vanaf Ára Bátur tot het einde is van ongekende schoonheid

Goed album. Zeer mooie songs maar ik vind ze toch wat van hun eigenheid verloren. Met Takk was het écht speciaal. Dit is mooi maar niet sigur Ros pur sang. Spijtig

4*

Dit is toch niet de Sigur Rós de ik heb leren waarderen van hun eerdere albums en dan doel ik met name op Ágætis Byrjun en (), en met een beetje goede wil past Takk ook nog in dat rijtje. Dat een band een zekere evolutie doormaakt is natuurlijk een vast gegeven maar dit gaat er allemaal steeds nichteriger aan toe. Ik kan me voorstellen dat dat voor sommigen een welkome ontwikkeling is maar ik ben er persoonlijk niet van gecharmeerd.

Wat moet ik me hier nou weer bij voorstellen?

Dat was vrij bar ja.

Heb jarenlang geen Sigur Rós beluisterd (heb het ooit eens een tijdje geprobeerd en vond er niet veel aan), maar met deze plaat ga ik het een dezer dagen weer eens proberen!

Hoe kan je nou huilen om muziek ??

Ik bedoel, ik kan echter alleen huilen als ik 24/7 aan crappy muziek gezet word bij een verhoor...

Wat men niet zelf heeft ervaren, kan men niet zelf begrijpen.

Heb vrij zelden momenten gehad dat ik zelfs in een bus vol met mensen de grootste moeite had m'n tranen binnen te houden. Vandaag was er echter weer zo'n momentje, met Fljótavík. Wat in dat nummer aan mij voorbij gaat is zowel wonderbaarlijk als erg mooi, emotioneel en zelfs licht beangstigend. Heb ook gemerkt dat de koptelefoon toch eigenlijk wel een zeer nuttige uitvinding is geweest (onderschatte ik nogal namelijk). Zo viel me ineens op de achtergrond in de climax van Festival de heel subtiele, vreemde, grappige maar toch passende blazers op, onder die prachtige laag van pianowerk door Kjartan. Deze plaat staat met de dag steviger op m'n nummer 1 positie.

Je hebt helemaal gelijk, het eerste nummer is een lekkere binnenknaller en vind ik leuker dan alle voorgaande albums van Sigur Ros bij elkaar. Als het album deze lijn doorzet kan het nog een hele leuke tijd worden met Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust

Mja, figuurlijk gezien is het inderdaad om te huilen als je de hele (werk)dag door naar crappy muziek moet luisteren. Wat dat betreft zijn mijn collega's in de drie weken dat ik vakantie heb gehad niet echt van muzieksmaak veranderd. Wat jammer is, want Gobblegidook hoorde ik warempel gisteren op Studio Brussel voorbij komen, tijdens de werkuren notabene. Maar huilen om muziek... Oh, dat kan wel zeker. Dat is zo ongeveer de mooiste emotie die muziek op kan roepen. Als je dat als muzikant voor elkaar krijgt, ben je goed bezig.



Behoorlijk nuttig inderdaad, ik durf zelfs te stellen dat ik muziek liever via een goede koptelefoon luister dan over mijn (of willekeurig andere) speakers hoor. Muziek via goede koptelefoons is niet te overtreffen.



Ik hoop echt dat heel weinig mensen die mening met je delen...

Wat ik me nou weer bij deze uitspraak voor moet stellen

In tanga's op bootjes dansende mannen uit IJsland die met een roze boa om proberen op te warmen in onze Amsterdamse grachten ergens in augustus (o ja zanger Jónsi is er echt eentje: oei).

Zoiets?

Nee, even zonder gekheid: dit album geeft per draaibeurt meer prijs. Overigens draai ik het nu even niet meer tot aan de release a.s. vrijdag. Dan gaat het genieten weer verder maar dan vanuit mijn cd-speler en zal de 5* ongetwijfeld uitgedeeld gaan worden (oeps, bedenkelijke smiley).

Ik moet bekennen dat Sigur Ros nooit zo aan mij besteed leek te zijn. Ik kende wel wat nummers, maar ik vond het allemaal wat gezocht en daarbij.. ik versta nul komma nul Ijslands, waardoor ik me er nooit toe heb gezet een volledige plaat van hen te beluisteren.
Nu heb ik mezelf toch laten verleiden en ik moet zeggen.. wat PRACHTIG deze plaat! Schitterende gevoelige muziek die tot op je ziel weet door te dringen om wat superlatieven te gebruiken! Stuk voor stuk prachtige ballades die je in hun eenvoud weten te raken en te ontroeren. Voordat ik ga stemmen eerst nog een aantal keren luisteren! Misschien dat Sigur ros mij dan nu ook eindelijk voor zich heeft kunnen winnen. Maar dat zal wel meer aan mij dan aan Sigur Ros gelegen hebben!

9. Fljótavlíkker

Of zoiets?

Is deze leuk betitelde Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust geschikt om de band mee te leren kennen?

Sigur Ros heeft voor mij altijd al 2 kanten gehad. Ook bij deze cd vind ik de nummers wonderschoon, fantastisch mooi. Maar ik vind het al vrij snel irritant worden dat ik gewoon niks kan verstaan. Hoevaak ik al niet gehoord heb dat dat niks uitmaakt bij Sigur Ros, voor mij maakt het wel uit. Toch zal ik ook deze zeker nog vaak opzetten, het is een prachtige cd.

Wat mij betreft wel, ik ben namelijk ook helemaal geen Sigur Ros kenner, maar dit album voor mij zeer zeker toegankelijk. Daar ik zoals vermeld in mijn vorige post, Sigur Ros in het verleden meestal links liet liggen.

Op het eerste gehoor is het inderdaad het meest toegankelijke Sigur Ros album tot nu toe. Het zijn zowaar vooral echte liedjes met kop-en-kont. Fraaie IJslandse chansons!! Nog maar sporadisch wordt het oude succeselement van lange uitgesponnen muziekstukken die eindigen in pracht en praal uit de kast gehaald. Vooralsnog beschouw ik dat toch als een minpuntje: ik mocht altijd graag meedeinen op die practige climaxen... Toch is het weer een zeeeeer fraaie plaat!!!

Op internet kan je wel ergens de compilatie "A Taste Of Sigur Ros" vinden... Dit is een soort van Best-Of van Sigur Ros van de eerste platen (t.e.m Takk). Deze is wel aan te raden als je Sigur Ros snel wilt leren kennen. Want direct zo één plaat is wel een zware dobber als je geen sigur ros ervaring hebt.
Dit gezegd zijnde, zou deze plaat wel eens een hit kunnen worden door vooral de happy nummers die int begin van de plaat voorkomen, en zouden ze hier wel wat jonge zieltjes mee kunnen winnen maar langs de andere kant: hoe mooi Festival of ara batur ook is, je moet met sigur ros toch wat bekend zijn om dit ten volle te kunnen apprecieren

Het is niet zo dat op die compilatie nummers uit hun context van een album gehaald worden ofzo? Kan nogal afbreuk doen aan de muziek soms.

Inderdaad, lijkt mij ook. Bovendien wordt hier net gedaan alsof Sigur Rós moeilijk behapbare avant-garde is, wat natuurlijk niet zo is.

Mee eens HD!

Hmm heb eindelijk de cd beluisterd.
Eigenlijk zou ik meer Sigur Rós moeten gaan luisteren,
maar het is voor mij vaak gewoon wat te rustig en
misschien omdat ik de taal niet spreek/versta wat eentonig.

Desalniettemin, vind ik de albums zo nu en dan wel geweldig om op te zetten. Ik werd blij verrast toen ik dit album hoorde..
Wat ineens een opzwepende muziek, voornamelijk het eerste gedeelte van de cd. Toen het tragere gedeelte begon had ik eerst de neiging om de cd af te zetten, maar in plaats daarvan ging ik op de bank liggen en liet ik me, als het ware, meevoeren met de klanken van het rustige Sigur Rós.. Schitterend, toch wel.
Zou het omschrijven als een genot om naar te luisteren, die up-tempo muziek werkt ook nog wel redelijk als achtergrondmuziek, maar het tragere deel wordt bij mij alleen gewaardeerd als ik er voor ga zitten of in slaap probeer te vallen.. Daarvoor is het perfect.

Hm dan nu m'n beoordeling... Voor mij blijft Sigur Rós gewoon geen dagelijkse hap, daarvoor vind ik het soms gewoon wat te zweverige muziek, hoe kun je het, het beste omschrijven, het is gewoon wat te diep qua klanken dan, dat maakt het mooi maar soms complex om zo even op te zetten (eh snapt iemand me?).
Ik vond volgens mij vooral de nummers 2, 5 en 9 mooi ('volgens mij' omdat ik bij dit soort muziek nooit echt kijk naar welk nummer er nou aan het spelen is, ik luister gewoon de hele cd als één geheel zonder naar de nummers te kijken.. en ja met dat Ijslandse gezang kan ik titels etc. niet van elkaar onderscheiden o.b.v. horen haha)

Ik geef in eerste instantie een 4,0 die nog kan stijgen en heel misschien nog kan dalen

Volledig mee eens. Ik vind de term IJslandse Chansons (ook hier ergens gelezen) wel grappig. Misschien is het wel Moderne IJslandse Folk muziek. Maar laten we het niet teveel in een hokje zetten. Het past in ieder geval in 'mijn' hokje, en daar zal het nooit meer uitkomen!