Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust (2008)

Hier ben ik het wel redelijk mee eens.

Mee eens zijn of niet: wat een prul van een review!! Doen ze op die site een wedstrijdje met Pitchfork om zo veel mogelijk onmogelijke/ongebruikelijke/ridicule woorden in een klein stukje tekst te stoppen..?? "Dag Lezers, zie mij toch eens intelligent taalgebruik gebruiken..." Brrrr

Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust

Sigur Rós, een band die naar mijn mening steeds beter wordt. Waar Agaetis Byrjun en ( ) mij vrij snel wat gingen vervelen, hoewel daar ook een aantal heerlijke trage nummers op staan, kon Takk... mij mateloos boeien. Die laatste plaat wekte daarom mede met het feit dat ze op Lowlands komen mijn interesse. Zou deze plaat net zo goed zijn als Takk..? of zakte het in. Uiteindelijk gedownload en beluisterd en na een periode van inwerking zal ik er nu eens even mijn subjectieve mening laten lezen.

De eerste verrassing komt gelijk in het begin, Gobbledigook klinkt fris en zet gelijk te toon voor een minder winters plaatje dan de voorgangers. De lente is begonnen, prachtige klanken vullen mijn oor en langzamerhand word ik meegesleurd naar Inní mér syngur vitleysingur. Inní mér syngur vitleysingur met de typerende Sigur Rós geluidjes die allemaal zeer natuurlijk aandoen. Verder lijkt het dat de climax in dit nummer helemaal uit blijft, omdat het hele nummer op zich al een climax is. Maar neen, er komt toch een leuk stukje muziek dat je als climax zou kunnen beschouwen. Nu wordt de honger naar een mooi episch nummer zoals op de voorgangers van dit album toch wel groot, de nummers zijn allemaal wat kort en het verhaal lijkt te ontbreken. Sigur Rós is echter nog niet klaar met de korte nummers; Góðan daginn volgt Inní mér syngur vitleysingur op en lijkt wat minder sprankelend dan de voorgaande nummers. Toch is dit nummer weer enorm sfeervol en zou ik het kunnen vergelijken met een regenbuitje in de lente. Dit is dan een nummer zonder climax, het blijft een beetje doorregenen en er gebeurt vrij weinig. De sfeer in dit nummer is alles. Geen toeters en bellen, alles is rustig en zacht en dat blijft het ook.
Við spilum endalaust zet dan de toon voor een hernieuwde vrolijkheid, te horen aan de heerlijke basedrum. Hierna valt al snel de stem in en worden er een hoop instrumenten uit de kast gehaald die alvast een klein beetje van het oude Sigur Rós geluid tevoorschijn toveren. Dit gaat een tijdje zo door met af en toe een kleine pauze. Voor zover blijkt dit weer een parel te zijn. Kort maar krachtig. De opmaat voor. De opmaat voor een geniaal hoogstaand en voor het eerst een nummer met wat lengte. De eerste epos wordt nu opgevoerd; Festival. Het begint wat rustig en vredig, maar ontspint langzaamaan tot een prachtstuk muziek als de drum invallen en uitmondt in een orkaan van muziek, klank en geluid om af te sluiten met wat vreemd gefluit. Hemels om naar te luisteren en een nummer dat ik kan gaan rekenen tot de besten van Sigur Rós.
Suð Í Eyrum vervangt Festival. Leuke piano, rustiek zoals vele nummers. Verstand op nul en luisteren. Dit nummer heeft echt iets ontspannends. Het heeft een verslavend effect. Geestveruimend. Net als wiet. Alleen is dit gezonder. Een nummer dat ik zou kunnen vergelijken met Góðan daginn. Alleen is dit toch een tikkeltje mooier, vrolijker en vormt het een geweldige opmaat (de tweede alweer) voor Ára Bátur. Het tweede "epos" op deze CD. Minder lang dan Festival, maar zo mogelijk nog beter. Het heeft net iets meer inhoud, net iets meer gevoel en het is net zo onstpannend als Suð Í Eyrum. Verder is het grote voordeel aan dit nummer in vergelijking met andere post-rock nummers dat het niet in oeverloze geluidjes verzandt. Hoewel dat af en toe ook wel eens prettig is natuurlijk. Maar Sigur Rós krijgt het voor elkaar om mij zo te boeien dat ik op precies het goede moment het "volumeknop-naar-rechts-gevoel" krijg. Het moment waarop ik heb gewacht, het moment waarmee dit nummer zich kenmerkt en waardoor het zich het beste nummer van de CD mag noemen, piano bouwt op, stem valt in en dan gebeurt de rest in exponentieel tempo. Het volume gaat nog iets harder, de eerste haartjes op mijn arm beginnen overeind te staan als reactie op dit alles. 2 Seconden later heb ik overal kippevel. Jankend mooi. Waarna het is afgelopen...
Illgresi moet het stokje dan overnemen. Illgresi heeft dus de eer om de moeilijkste positie op een CD in te nemen. Dat lukt geweldig. Het volume is na Ára Bátur open blijven staan en gaat nu langzaam weer wat terug. Hoe het kan weet ik niet, maar Illgresi weet het kippevel in stand te houden.
Het ongelofeloze aan dit album is dat er nog een song volgt die dit niveau vasthoudt en aan Ára Bátur kan tippen. Fljótavík is de naam. Prachtige klanken brengen ook dit nummer weer naar een ongekend hoogtepunt. Alsof ik bovenop een bergtop een vogel sta na te doen. Helaas is dit een wat kort nummer. Al kan het korte zo bewijst Straumness. Straumness is eigenlijk een soort interlude waar ik niet heel veel waarde aan hecht. Toch is het op zich een behoorlijke verademing na het voorgaande geweld en vormt het een prima intro voor het nummer dat komen gaat en dat tevens deze CD die al niet meer stuk kan gaan afsluit: All Alright.
Een nummer dat begint met enkele losse tonen op de piano. Met op de achtergrond de resten van Straumness. All Alright verteld mij dat alles goed komt en dat ik het album gewoon op de repeat kan zetten zodat ik nog langer van dit album kan genieten. Werkelijk waar.

Sigur Rós heeft weer een meesterlijk stukje muziek afgeleverd, de beste die ik tot nu toe van ze gehoord heb. Momenteel ook mijn favoriete plaat. Daarom ken ik aan dit fantastische album van deze meesterlijke band 4,5* toe.

"Hilarisch"? Ik noem het eerder "grappig". Niet "grappig" als in "ik moet hier om lachen" maar meer "grappig" als in "leuk gedaan".

Het feit dat niemand (behalve mensen die kennis hebben van de IJslandse taal) er iets van verstaat vinden ook ontzettend veel mensen helemaal niet erg en vind ik zelfs een van de slechtste reden om deze muziek min of meer 'af te kraken'. Als het emoties oproept, dan is het goede muziek, en dat kan zelfs als je niks van de teksten verstaat. Ik geloof dat Lisa Gerrard ook zingt zonder woorden. Dat dat toch mooie muziek kan zijn... Zeg maar teksten die beter instrumenten genoemd kunnen worden.

Over dat overdreven gepingel... Ik moest op een of andere manier denken aan humor. Als Herman Finkers grap A zegt, vind ik dat grappig, maar als de buurman die grap zegt vind ik 'm niet grappig. Sommige mensen komen er gewoon mee weg. Sigur Ros komt er wat mij betreft ook mee weg, omdat ik ze enorm waardeer en geinteresseerd ben in wat ze maken. Zelfs als zij een album maken met alleen maar covers van Britney Spears kan ik laaiend enthousiast daarover zijn. Overdreven? Neuh... En zo ja, ach, ik kan er mee leven

Het liefst wil ik dat hun volgende weer wat avontuurlijker wordt zoals Takk.. daar het meest recente voorbeeld voor is (of, voor mijn part, Ba Ba, Ti Ki, Di Do), maar soms zijn gewone simpele liedjes ook best lekker. Het hoeft niet altijd vernieuwend en opmerkelijk te zijn. (En binnen de grenzen van Sigur Ros is dit daadwerkelijk wel vernieuwend.)

Net voor het eerst geluisterd. Eerste indruk is dat met name de tweede albumhelft vrij sterk is, vanaf het prachtige Ára Bátur zegmaar. De eerste helft van het album vond ik een stuk minder, vooral Festival is een ontzettende herhalingsoefening... Ik begin even met een (ruime) 3*, wellicht dat het nog hoger wordt als ik dit vaker draai.

Ik vind Gobbledigook toch wel echt een héél fijne single. Nooit verwacht dat Sigur Ros zo'n fijne single zou kunnen produceren, daarmee verrassen ze mij toch. De rest van het album ligt mij ook wel meer dan Takk..

Dit album heeft een beetje vreemde opbouw vind ik. Het begint met een aantal poppy nummers à la Hoppipolla, alleen klinkt het hier bijna infantiel. Vanaf Festival komen de verstilde soundscapes, waar Sigur Rós vermaard om is, wat meer naar voren. Alleen is Festival geen sterk nummer. Dat valt wel te zeggen over Suð í Eyrum, Ára Bátur en Fljótavík. Tijdens All Alright ben ik helaas in slaap gevallen, waar Sigur Rós wel vaker balanceert op het randje mooi/slaapverwekkend, is dit er toch echt overheen. Al met al valt het me niet echt mee, ik twijfel tussen 3* en 3,5*, maar ik geef toch maar 3,5* voor het mooie middenstuk.

Waren het maar nummers zoals Hoppipolla en Glossoli

Er waren tot nu toe twee nummers die bij mij kippevel veroorzaakten, daar is nu een derde bijgekomen: Ára Bátur. Keer op keer weer als ik dat nummer luister...

Ik zweef ook ergens tussen de 3,5 en 4*. Het klinkt mooi, het is typisch Sigur Rós maar nu ik ( ) op heb staan, valt de nieuwe in een diep zwart gat

Dat geouwehoer over die cijfers , laten we het weer over hetgeen hebben waar het hier om gaat: de muziek.

Ik vind Inní Mér Syngur Vitleysingur toch wel het mooiste nummer op het album. Ik schrok eerst heel erg van het begin, maar ik ben daar ben daar heel snel van op terug gekomen. Wat een tracks zijn die eerste 2, bijna onmogelijk om daar niet vrolijk van te worden.

Verder vind ik Suð í Eyrum ook zo ontzettend mooi. Heerlijke track.

Enige minpuntje is dat het nummer Við spilum endalaust me enigszins begint te vervelen. Ik vind hem helemaal niet slecht hoor, maar ik vind hem een beetje te oppervlakkig en op een mindere manier repetitief.

Ik ben absoluut niet ontevreden met dit album, goed vervolg.

Berichten over Werchter/Lowlands verplaatst naar Sigur Rós

'Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust' werd door de critici vanuit de Belgische pers met de nodige scepsis ontvangen. Terecht wat mij betreft, want 'Sigur Rós' lijkt van zijn eigen, diep melancholische stijl een karikatuur te hebben gemaakt. Het "eideloze gezoem" begint zelfs opvallend vrolijk, analoog met het visuele aspect van hun set op Werchter (gisteren): felle kleuren en witte pakken moesten een bepaalde hoop uitstralen. Maar wie grijpt naar onze Ijslandse vrienden voor een portie vrolijke muziek?

We mogen ons echter niet blindstaren op het feit dat 'Sigur Rós' als het ware "neergesabeld" werd. Alles bij elkaar is het zo slecht nog niet dat ze met deze lichte "stijlbreuk" op de proppen komen, maar het lijkt alsof de bandleden hun muzikaliteit moeten heruitvinden: het klinkt allemaal ontzettend homofoon en meer dan ooit lijken de instrumentalisten ondergeschikt aan de vocale lijnen. Ergens in het midden flakkert de hoop alsnog op, als 'Festival' ontaardt in een grootse drumsolo en ook de twee opvolgers de traditie van de vorige albums weer even oproepen. Helaas verzandt het album dan weer in een eerder oppervlakkige mijmering die mij niet mee over de streep krijgt...

We mogen echter niet teveel over onze schouders kijken naar wat is geweest. 'Sigur Rós' treedt met 'Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust' in een internationaal daglicht. Dat de oudere fans hun werk in vraag stellen zal waarschijn de nodige twijfel zaaien onder de groepsleden. De volgende plaat kan daardoor alleen maar beter worden...

Ja, laten we die jongens vooral aanmoedigen om meer van die flauwe doorslagjes van hun oudere werk te maken.

Deze is meer voor de herst, dat hoge rustige stemmetje kom me na een tijdje m'n strot uit.
Koop Takk... dan heb je de beste!

Dit noem ik een flauw doorslagje, laat hen vooral weer kritisch over muziek gaan nadenken.

Waardering met een heel punt verlaagd.

Het lijkt erop dat Sigur Ros een steeds lichtere kant op gaat. Von is een en al duisternis, dat is duidelijk. Ágætis Byrjun was donker en dompelt je in een geborgen, gesloten wereld waar je hier en daar een lichtpuntje in de verte ziet. () was droevig, hemels mooi, met opmerkelijke uitspattingen; wat extraverter dan zijn voorganger. Takk... liet voor mijn gevoel voor het eerst iets vrolijks horen, met Hoppípolla, en is mijn inziens een van de meest inventieve Sigur Ros-platen.

Tot zover de voorgaande albums in een notendop. Met Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust lijkt Sigur Ros hun weg naar het licht te hebben voltooid. Al te 'vrolijke' nummers zoals de eerste twee nummers geven dat al aan. Hoewel deze cd overwegend 'mooi' is (Gódan Daginn, Med Sud I Eyrum t/m All Right), lijkt het erop dat ik niet helemaal mee kan gaan in dat unieke (fantasie)wereldje waar Sigur Ros voor mij persoonlijk belangrijk voor is geweest.

Na de eerste euforie (van vooral ook Ára Bátur) is mijn interesse binnen opzienbarende tijd gekelderd naar het niveau waarop ik dit als een tussendoortje zie binnen de volwaardige albums. Mijn wens bij Hvarf/Heim was dat ze niet teveel blijven hangen bij wat ze voorheen maakten en min of meer een nieuwere weg in zouden slaan. Bij nader inzien ga ik het liefst gewoon op avontuur met een album waarop ieder nummer uniek is. Ik denk dat mijn voorlopige (en ik denk ook mijn definitieve) conclusie is dat dit album de kwaliteit van Takk... maar vooral Ágætis Byrjun benadrukt. En ik zeg het nog maar even. Hoe mooi sommige nummers ook zijn...

Sorry, maar naar nog eens een aantal keer afspelen en nummers skippen omdatk t nie aan kan horen blijf ik toch bij 1*. Lijkt net een Lord of the rings soundtrack of de muziek die je hoort in de efteling bij een droomvlucht of neuzenfestival.

Que?

Ik denk het land van Laaf

Dat vind ik ook geen straf om naar te luisteren... Heerlijk om de muziek van de Waterlelies keihard in de auto te draaien. Nee, voor mij is je opmerking een compliment voor de band

Gobbledigook is geweldig. En de muziek daarna is ook allemaal goed tot & met bij Festival. Dat nummer valt nog te doen maar wordt toch ook al langdradig & dan komt dat Ara Batur er nog eens bij .. jammer maar dat had echt niet gehoeven voor mij. Voor een andere (blijkbaar) een 'jankpunt', voor mij een punt aan ergernis. Hier gaan ze net te ver. Het lijkt of ze bij Gobbledigook de snaren in mijn lichaam bespelen & bij Ara Batur ergens in Niger, Mozambique, Democratische Republiek Congo, Bolivia of Paraguay !

Zo, en dan zal ik 's even tegen de stroom in gaan. Dit is, dames en heren, op het moment mijn favoriete Sigur Ros plaat.

Ik hou niet zo va soundscapes. Ze kunnen mooi en ontroerend zijn, maar niet een heel album lang. Ik heb hiervoor () en Takk geprobeerd. En ik vind het beide fantastische platen, waar ik echter niet goed naar kon luisteren. Ik had het idee dat ze een beetje in hetzelfde bleven hangen.

Met Meo Sur-tralala heeft Sigur Ros voor mij een album gemaakt met liedjes. Het zijn geen soundscapes meer. Ze hebben een kop en een staart, en gaan in de meeste gevallen ergens naartoe. Iets wat op de vorige Ros-albums wel eens wilde ontbreken, naar mijn mening.

Dus, vooralsnog 4* voor deze Sigur Ros.

Tot nu toe klink weer geweldig, met vooral de eerste paar nummers als uitschieters(een nieuwe 'kant' van de band met nummers als Goann Daginn en Gobbledigook).

Voorlopig een 4.0

Als je Aegitus Byrjun goed vindt, van () het laatste nummer geweldig maar de rest niet zo en Takk tamelijk beroerd, is het dan zinvol om dit uit te checken?

Jij kan beter jezelf eerst na laten checken Rob
Agaetis wel goed vinden en Takk beroerd vind ik op z'n zachtst gezegd een vreemde combi omdat die voor mijn gevoel wat in elkaars verlengde liggen. ( ) is een stuk donkerder en daardoor staat die wat meer op zichzelf. AB goed en ( ) niet of andersom zou ik dan al iets beter begrijpen. Maar goed.... of het dus zinvol is? Ik zou het echt niet kunnen zeggen. Ik dacht altijd dat dit een band was die je moest liggen of niet maar sinds dit album zie ik toch geheel andere opmerkingen. Dus wie weet. Wat let je?! Meer afgeronde songs zoals je al hebt kunnen lezen: ben jij van de 'liedjes'?

Leuke paat maar niet heel bijzonder. Het nummer festival vind ik echt een draak van een nummer. In het begin lijkt het wel of ik bij de zondagsmis ben.. Hoog eo gehalte.. De 1e 4 nummers bevallen me daarentegen uitstekend.

Dat hoor ik vaker

Tja, Sigur Ros is voor mij een twijfelgeval. Die eerste (of tweede, dat zwarte ding in ieder geval) vond ik apart, verrassend en vrij fraai. Bij () was de verrassing er wel wat af en leek het of in elk liedje dezelfde tekst werd gezongen. Maar daar trok het fenomenale slotnummer eea behoorlijk recht. Takk is inderdaad, al heb ik er geen 50 draaibeurten aan besteed, een beetje a la Aegitus Byjurn maar dan met mindere liedjes. Als dan ook de verrassing weg is blijft er voor mij niet zoveel over. Overigens toegegeven, ook op Takk staan toch nog een paar wonderschone nummers maar de rest irriteert me eerlijk gezegd lichtjes. Al met al is AB de enige die ik met plezier een aantal keren helemaal uit heb kunnen luisteren. Overigens heb ik ze in 013 gezien en dat vond ik toch behoorlijk goed. Dus een mixed bag zeg maar.

Ja, want het laatste nummer van () is bombast ten top en hier staat Ara Batur op
Nee, want ook ik vind AB erg goed en Takk minder (en () dan weer wel hemels), en deze niet de moeite.
Oftewel: probeer toch maar eventjes