Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust (2008)

Nouja, komen er makkelijk mee weg... Denk dat ze gewoon niet beter in zich hadden. Mijns inziens is dit een logisch album na Takk. Wat mij betreft was er tot en met ( ) een stijgende lijn en zette zich daarna het 'verval' in. Ik kan nog steeds erg van Takk en dit album genieten, maar ik heb het idee dat ze hun creatieve piek een jaar of 5, 6 geleden gehad hebben.

noujah breng dan geen album uit als je de kwaliteit niet kan garanderen denk ik dan. a la portishead...

Nee hoor, zo belangrijk vind ik dat niet. Ik ben nota bene 1 van de weinigen die iets als Oasis goed kan hebben. .

Maar als er een beetje gedaan wordt alsof het echt iets speciaals is (in de media etc.) dan verwacht je naturlijk wel wat origineels. En ikzelf ging eigenlijk uit van vorige albums waar ze zoals ik al zei toch veel meer iets eigens hadden.

Ja, al die bands ken ik

Het is meer dat als je echt gaat zoeken je inderdaad altijd wel iets 'vergelijkbaars' tegenkomt. Maar ik kan gewoon niet zo goed inzien waarom je dat zou doen. Ik vind bijvoorbeeld Sigur Ros wel een beetje een kruising tussen Arvo Part (ik kan verdomme nog steeds die leestekens niet vinden op mn Macbook ) en Godspeed! You Black Emperor. Tja

Is dat niet een probleem waar vrijwel iedere band te maken krijgt. Hoe vaak worden debuutalbums niet getypeerd als "het beste wat de band ooit heeft gemaakt". Zeker als je een puike debuutplaat aflevert is het erg moeilijk om als band die plaat te overtreffen en daarin ook nog vernieuwend te zijn in de eigen sound. Daarbij verwacht men ook weer dat men wel de eigen identiteit blijft houden. Het lijkt me vrijwel onmogelijk aan ieders verwachtingen te blijven voldoen.
Vaak lukt het goede bands ook nog wel een tweede topplaat af te leveren, maar daarna raakt men toch vaak in een creatief dipje.
Sigur ros heeft met deze plaat een vernieuwing doorgevoerd (met name wat minder sferisch en wat meer tempoversnellingen) die in dit geval volgens de fans van het eerste uur blijkbaar teveel van de originele identiteit van de SR muziek afwijkt. Wat ik me in hun geval erg goed kan voorstellen.

Persoonlijk vind ik deze plaat erg mooi en dat het wat meer uptempo is bevalt mij juist erg goed. Ik vond het voorgaande werk wat te zweverig en dromerig, deze plaat is voor mij precies goed. Ben van origine dus ook geen SR liefhebber en daarom past deze plaat mij misschien wel en de van "oudsher" aan de band verknochte liefhebber wat minder. Ik vind Takk trouwens na dit album het beste werk van Sigur Ros, omdat daar al enige tekenen richting dit album zichtbaar waren.

Ik vind dat dit meer de trend is van de laatste 20 jaar. Vroeger had een artiest de tijd en ruimte om te experimenteren en z'n eigen kunnen te ontdekken. Nu moet een groep er altijd direct staan met het resultaat dat in de 2-3 albums na hun eerste, er altijd wel een misbaksel is. (bijv: Coldplay)

Vroeger, heb ik het gevoel, was dat helemaal niet zo. De grote bands van de jaren '60 bijvoorbeeld hebben bijvoorbeeld hun glorietijden niet meegemaakt dankzij hun eerste album. Denk aan The Beatles die pas, achteraf gezien dan, eind jaren '60 hun kers op de taart hebben gemaakt. De Stones waren begin jaren '70. Idem voor Deep Purple, The Who, The Kinks enzovoorts. Ook kan ik nog als voorbeeld geven: Judas Priest (eerste twee albums als "slecht" beschouwd"), Iron Maiden (om in Metal te blijven: zij ook hebben hun beter tijden een paar jaar na hun album meegemaakt), Talking Heads, David Bowie, Talk Talk, ...

Laat dan wel gezegd worden dat dit vooral de commerciëlere bands zijn.

Zo is het altijd al geweest hoor. Al in de jaren '50, '60 waren albums doorgaans een hitje of twee en filler. Pas eind jaren '60 werd dat véél meer (het was al schokkend dat The Beatles hun eigen nummers schreven). Het was misschien in de jaren '70 wat vrijer, maar al in de jaren '80 kregen bands als Talk Talk nauwelijks ruimte voor eigen inbreng in het commerciële gebeuren (ze werden voor hun spectaculaire Spirit of Eden zelfs aangeklaagd door EMI omdat ze niet commercieel genoeg waren. Gelukkig wonnen ze.).

Commercie is altijd al zo te werk gegaan, met pieken en dalen wellicht, maar er bestaat geen "goede oude tijd" waarbij artiesten automatisch alle vrijheid kregen.

Wat een onzin zeg! Dus als een band blijkbaar niet de inspiratie heeft om de eerdere meesterwerken (en voor mij hoort Takk daar ook gewoon bij) te overtreffen, dan moet hij maar gewoon geen muziek meer maken? Het hoeft toch niet altijd maar MEER en BETER en GROTER? Dit album vind ik zeker geen meesterwerk, maar ik geniet wel met volle teugen van met name de eerste helft van het album. De levenslust druipt er vanaf op dit album en dat zorgt niet voor de meest grootse en diepzinnige muziek ooit gemaakt, maar toch wel voor hele leuke riedeltjes die het best tot tijd recht komen op zonnige dagen.

Maar wie zegt dat ze de kwaliteit niet kunnen garanderen? Me dunkt dat het over het algemeen een erg goed ontvangen album is. Kwaliteit bieden is niet hetzelfde als het beste maken wat je ooit gemaakt hebt. Dat is nu eenmaal niet altijd mogelijk, zeker niet in het geval van Sigur Ros: hun beginalbums overstijgen zal hen waarschijnlijk wel nooit meer lukken. Maar dat betekent niet dat ze geen fantastische platen meer kunnen maken (die dan misschien wel een trapje lager staan, maar da's daarom geen schande, lijkt me).

ik zeg niet dat je een meesterwerk moet overtreffen, dat is een ander uiterste. maar ik om nou gewoon een commerciële compromisplaat te gaan maken, is ook wel weer een uiterste. het album is voldoende ontvangen (met veel kanttekeningen), en in het algemeen zeker niet zo wervelend als op musicmeter. hier is op gegeven een verering ontstaan inclusief huilende mensen die vol gevoel toe geven hoe deze muziek hun emotioneel raakt. hoe moet dat dan als ze een vorig album gaan luisteren? waarschijnlijk poepen ze in hun broek van ontroering oid.
sigur ros is geen kleine band meer, er valt geld te verdienen, en deze plaat is daar uitermate geschikt voor. mijn kritiek ligt in het creatieve vlak, daar waar sigur ros eerder compromisloze muziek maakte, is dat nu niet het geval meer. waarmee ze hun verkregen bekendheid verloochenen. bedankt oude vaste luisteraars, wij gaan nu geld verdienen. dat vind ik een terechte situatie om kritisch op te zijn.

Mwah, denk je echt dat Sigur Rós dat dacht voordat ze aan deze plaat begonnen? 'Wel leuk en aardig hoor, die oude albums, maar nu gaan we op de commerciële toer.' Dat lijkt me sterk, eerlijk gezegd. Wellicht wilden ze gewoon eens iets nieuw(er)s uitproberen, in plaats van steeds maar weer hetzelfde trucje uit te halen.

Ik las eens een stuk over dat Sigur Ros 1 van de meest onbegrepen bands ter wereld was. Een band met veel potentie maar die niet helemaal begrepen werd door het grotere publiek. Nu hebben ze een plaat gemaakt die begrepen wordt en daardoor kan je het album toegankelijker noemen. maar om nu te zeggen dat ze zichzelf verloochend hebben gaat wat mij betrefd wat ver...

Helemaal mee eens

Nou deze 'oude vaste luisteraar' dankt Sigur Rós op de blote knietjes voor dit nieuwe muzikale wondertje...

en na lowlands en pukkelpop.... gelijk populair "Sigur Ros"
en terecht.
met de fijne nieuwe single "Inni mer syngur vitleysingur" gaan ze het nu helemaal maken in NL en omgeving.

'Gobbledigook' live op Lowlands was een groot feest! Wat een prachtig opteden!

Sigur Ros is nauwelijks commercieel te noemen. Ze hebben een bloedhekel aan interviews en geven gratis concerten weg in het vaderland (zie Heima). Daarbij had ik ze lang niet zo gewaardeerd als ze na ( ) nog zo'n lange, donkere, diepe plaat hadden gemaakt. Met Takk en deze proberen ze ook wat andere muzikale terreinen te verkennen. Tegelijkertijd blijven ze heel duidelijk zichzelf. Ik kan me amper voorstellen hoe je dit commercieel incashen kunt noemen.

Vandaar de mega-promocampagne? Sigur Ros is retecommercieel. Niet dat het me verder uitmaakt. Ik heb deze CD ook gewoon weer gekocht en luister er best graag naar.

commercieel of niet, maakt toch niet uit....

sigur ros is nu misschien wel commercieel, maar het blijft een integere band. ze zullen nooit aan uitverkoop doen (hoop ik). en daarmee bedoel ik dat ze nooit hun sound zullen verloochenen om commercieel succes te hebben.

zou het trouwens ook niet kunnen dat de smaak van het publiek "anders" is geworden en dat ze daardoor populairder beginnen te worden?

Muziek is al commercieel wanneer het op CD verschijnt, dus ook die van Sigur Ros. Maar Sigur Ros brengt wel eigenzinnige en kwalitatief hoogstaande muziek en wordt ook gewaardeerd door de critici en brede kring van muziekliefhebbers.

touché

Als eenvoudige luisteraar die niet in contact staat met de band weet je het natuurlijk nooit, maar hier kan ik me wel invinden:

Vrijwel alles wat tegenwoordig als legendarisch word beschouwd was vroeger commerciëel.

toch?

Ik heb zo genoten van ze op Lowlands, dat ik vandaag ook maar deze heb aangeschaft. Dit is wel wat anders dan ( ) (wie ik al had) maar soms is een wat toegankelijker geluid helemaal niet zo erg lijkt me.

ara batur, lieve help.SCHOONHEID!

Jammer dat er op dit album niet zo veel is gedaan met de E-bow(strijkstok over gitaar). Dat is imo hét Sigur Ros geluid.

een e-bow is toch echt een los apparaatje met laser wat je boven een snaar houd. Maar dat en een strijkstok over een gitaar vind ik beiden erg prettig om te horen.

dit bijna perfecte sigur ros album is gewoon DE perfecte luistermuziek. maar volgens mij hebben ze met deze cd hun meest toegankelijke plaat gemaakt. deze plaat kan door iedereen beluisterd worden. misschien buiten de liedjes festival en de afsluiter van het album all alright.

Waarom die "maar" in het begin van jou zin?