Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust (2008)

Ára Bátur eens proberen dan

Sigur Ros, een apart verhaal voor mij. Ik ben namelijk nogal lang vrij sceptisch geweest over deze band, het beetje wat ik er van gehoord had en het touren met Radiohead hadden bij mij het gevoel opgeroepen dat het wel saai geneuzel zou zijn (net als Radiohead dat sinds Kid A heeft, al delen hier denk ik weinig mensen mijn mening hierover, maar dat doet er even niet toe).

Toen kwam deze plaat uit en beluisterd via de luisterpaal en ik vond het wel mooi, maar het begin van nummers als Ara batur en Festival sterkten mij nog steeds in mijn saai geneuzeltheorie. Nog een album (Ágætis Byrjun ) meegenomen om op vakantie in de auto te draaien, maar ook dat bleef niet erg hangen.

En toen kwam Lowlands 2008, Editors, Anti flag, The Roots, of ik had het al gezien of ik vond het niet leuk, dus toch maar naar Sigur Ros en ja hoor de eerste 20 minuten werden al mijn vooroordelen waargemaakt, totdat er een aantal koperblazers over het podium kwamen lopen waarna ik een spectaculair goed optreden te zien kreeg en het uiteindelijk ook het hoogtepunt van Lowlands dit jaar werd.

Thuis niet meteen de neiging gehad om alles van deze band maar te kopen (iets wat ik bij the National bijvoorbeeld wel had), totdat ik dit album een paar weken terug voor een mooie prijs zag liggen en sindsdien zit deze plaat bijna nonstop in mijn cd speler. En wat is hij mooi. Ondertussen ook het andere werk af en toe beluisterd en dat is op het eerste gehoor kwalitatief van dezelfde orde, maar ik ben nog lang niet op dit album uitgekeken.

Het album begint eigenlijk wat vreemd met Gobbledigook, leuke, grappige plaat, maar ik zou het ook op de radio terug kunnen vinden, maar daarna begint het spektakel waarin bombastiek en ongekende schoonheid met elkaar afgewisseld worden en waarin met Ara batur filmische proporties worden aangenomen. Alle nummers los beschrijven doet geen eer aan het prachtige geheel wat dit album is. 1 van de weinige albums die ik heb waarvan ik met mijn ogen dicht, zittend in een luie stoel en helemaal niets doenend intens van kan genieten. Met voor mij als hoogtepunten Góðan Daginn, Við Spilum Endalaust, Festival en Illgresi.

Normaal ben ik niet zo van de hele lange verhalen, maar het voelt alsof ik een biecht verschuldigd was aan een band die ik zeer onterecht schandelijk heb verwaarloosd.

Doe toch maar vaker want het is juist erg leuk te lezen hoe jij dit album ervaren hebt en hoe dat gegaan is.

Valt me niet tegen dit, aangezien ik her en der las dat ze meer de pop richting en alles ingingen, alleen et eerste nummer vindt ik echt verschrikkelijk (klinkt te vrolijk denk ik en te big band achtig, nu is daar opzich niks mis mee maar op deze manier boeit et mij niet zoals et zou moeten), de rest klinkt zeker lekker van wat ik er van gehoord heb (ben nog niet verder gekomen dan nummer 7). Mijn definitieve oordeel komt pas later. Ik hoop niet dat er in All Allright ook Engels gezongen wordt, ik hield altijd wel van dat onverstaanbare taaltje, dat maakte in mijn ogen Sigur Ros, Sigur Ros

Door het accent van de zanger klinkt zijn Engels weinig anders dan dat brabbeltaaltje.

En Gobbledigook! Wat een magie. Zoals iemand zei een nummer dat makkelijker op de radio te horen is, maar dan om precies de goede reden. Het is een nummer dat iedereen spontaan laat dansen van euforie, waardoor het ook voor mij het hoogtepunt van hun optreden op Lowlands was. Het was al prachtig, maar de explosie van emotie bij dat nummer was onovertroffen.

Jaa! Vandaag eindelijk de collectors edition in de bus. En hij is bloedmooi!

Ook ik mag me vandaag gelukkig prijzen met het ontvangst van dit pakket.... En wat ziet het er fantastisch uit.... Foto's zijn van soms aandoenlijke schoonheid.

En dan de muziek.... ik ben zo'n mafkees die gewoon net zo lang wacht tot hij een album in huis heeft. Downloaden? Niet aan mij besteed. Heb ze wel dit najaar eindelijk weer eens live mogen aanschouwen en toen al een paar nummers live voor bij horen komen (Gobbledigook werkt live echt fantastisch) en ook alle verhalen over dit album wel zo'n beetje gelezen. De indruk die je krijgt is dat ze iets heel anders doen op dit album maar eigenlijk valt dat best wel mee. Het is gewoon typisch Sigur Ros maar dan net weer in een iets andere vorm. Het is inderdaad nu wat toegankelijker maar ik ben bang dat als ik dit m'n collega's laat horen ze me met van die vragende blikken zullen aankijken.

Dit blijft toch wel een unieke band en ik blij dat ik zo'n mooie editie van 1 van hun albums in m'n bezit mag hebben. Het was het wachten zeker meer dan waard.

Maar streaming luisteren zoals bijvoorbeeld op de luisterpaal of andere websites, is dat wel aan jou besteed, want zo beluister ik meestal eerst de artiesten of bands.

Oh absoluut, Luisterpaal en MySpace zijn m'n 'vrienden' wat dat betreft. Maar bij sommige bands hoef / wil ik dat niet doen om me die allereerste luisterervaring niet te ontnemen. Sommige bands vertrouw ik gewoon zodanig dat ik wel blind durf aan te schaffen.

in 1 woord schitterend!

Ik weet nog dat ik stoned op de bank lag en dit album voor de eerste keer hoorde op koptelefoon in het donker (voor mij altijd dé ideale manier om een album waar ik lang naar uitgekeken heb voor de eerste keer ''tot mij te laten komen'', of beter gezegd: ''over mij heen te laten vallen'').
Ik weet nog dat ''Ára Bátur'' mij compleet van de bank blies. Dit was zonder twijfel het indrukwekkendste stuk muziek dat ik ooit had gehoord!
Inmiddels moet ik ''Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust'' al meer dan honderd keer gehoord hebben. En alle nummers worden nog steeds elke keer sterker! Een echte ''groeiplaat'' dus, zoals dat zo lelijk heet. En ik ben er nog lang niet op uitgekeken.
Maar ''''Ára Bátur'' is nu juist vanaf die eerste keer alleen maar elke keer minder geworden. En inmiddels durf ik zelfs te zeggen dat het mijn minst favoriete Sigur Rós-nummer is, het zwakste nummer uit hun gehele oeuvre. SR hád altijd al een licht edelkitscherig-randje in hun muziek, dat maakte het ook vaak zo spannend en fonkelend, maar ze wisten gelukkig altijd heel goed aan de juiste kant van de lijn te blijven, waardoor het kunst met een héle grote K bleef. In dit nummer is het echter melodrama ten top, pure effectbejag, Titanic met een grote T. En dat valt me een beetje van hun tegen.
Daarnaast past het nummer ook helemaal niet bij de rest van de tracks op dit album, die juist heel luchtig en poppy zijn. ''Festival'' is natuurlijk ook een zeer episch nummer, maar dat nummer past nu juist wél mooi bij de rest, omdat het dezelfde frisse euforie uitstraalt. ''Ára Bátur'' is echter in alles het tegendeel van fris, het verpest het album echt voor mij.
Zonder ''Ára Bátur'' was ''Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust'' absoluut mijn favoriete plaat van 2008 geweest. Nu bungelt het rond de vijfde plaats, wat natuurlijk nog steeds bijzonder hoog is. Laat er dan ook geen misverstand over bestaan hoeveel ik van deze plaat hou. Is het dan flauw om zoveel op te hangen aan één track? Nee, want eenheid is verschrikkelijk belangrijk voor mij om een album op te beoordelen. Ik wil er van begin tot eind van kunnen genieten, zonder obstakels. En ''Ára Bátur' is een pijnlijk obstakel in mijn beleving van dit album.
Ik begin hierover omdat dit nummer nog steeds dé favoriet van dit album is op MuMe. Ben ik dan de enige die hier zo over denkt? De enige die dit zo ervaren heeft / die dit zo ervaart?

Voor de rest natuurlijk niets dan lof over dit meesterwerk! En ik kijk erg uit naar hun concert volgende week. Heb ze slechts één keer eerder gezien. In 2000 was dat, als voorprogramma van Radiohead. Dat was tevens mijn ontdekking van deze band, had daarvoor nooit van ze gehoord. Daarna stom genoeg een aantal keer de kans laten schieten om ze live te zien. Maar gelukkig over 7 nachtjes slapen is het zover! En vanzelfsprekend, mochten ze ''Ára Bátur'' spelen, vind ik het dan net zo indrukwekkend als de eerste keer dat ik het hoorde. Want zo gaan die dingen nu eenmaal...

Wat een mooi stuk Kaasgaaf! Maar ik vind ara batur toch nog steeds werelds! Júist misschien omdat het echt de kitschgrens benadert.

Voor de liefhebbers: Vanaf volgende week eindelijk op twee prachtige plakken vinyl verkrijgbaar!!!

Dat is goed nieuws!
Ik probeer altijd aan Sigur Rós op vinyl te komen, want dat is natuurlijk mooi voor de collectie. Maar opvallend genoeg laat ik die LP's dan meestal in mijn kast staan, want als ik een album van hen wil horen kies ik er toch eerder voor om de cd-versie af te spelen.
Waarschijnlijk omdat SR voor mij zo'n typische album-band is, die je steeds in één lange luistertrip wil ervaren.
Éen keer opstaan om de plaat om te draaien hoort natuurlijk bij de ''vinyl-ervaring''. Maar aangezien SR-platen meestal over vier kanten zijn verdeeld moet ik dan drie keer tijdens het luisteren opstaan. En dan wordt de trip toch te gefragmenteerd naar mijn smaak, ik heb dan niet genoeg ruimte om op de muziek weg te kunnen dromen.
Hetzelfde heb ik bij Radiohead: Heb al hun albums in de LP-kast staan, maar haal ze er hoogstens uit om naar de hoes te staren terwijl ik hetzelfde album dan van cd afspeel.
Ergens wel zonde, want het geluid van vinyl is natuurlijk wel mooier.
(Albums die wel op 1 LP passen, of platen die heel bewust als dubbel-album bedoeld zijn, speel ik juist wél het liefst van vinyl.)

Je bent wel echt heel lui hè

Ik heb eens even alle releases van dit jaar op aantal stemmen en stemgemiddelde overlopen. Dan is dit voorlopig zeker wel het nummer 1 album van 2008.

Vaak heb ik 'm nog niet gespeeld, eerlijk gezegd. Straks nog eens een keer draaien.

Mijn vriendin zag hen eerder dit jaar live in IJsland, samen met Björk.

Vergeet je lekker The Seldom Seen Kid van Elbow
In mijn ogen ook pakken beter dan dit werk van Sigur Ros.
Het is mij allemaal wat te melig.

Dit album heeft momenteel 15% meer stemmen terwijl het stemgemiddelde amper 3% lager is dan voor het album van Elbow.

Daarom heeft Sigur Rós de wedstrijd op zaterdag 15 november georganiseerd door Kronos en volgens diens volmaakt logische berekeningen lekker gewonnen van Elbow.

@ Kaaasgaaf

Ik moet zeggen dat ik de zelfde luisterervaring heb als jou. Ara Batur vond ik in het begin ook overweldigend. Mijn autorit naar mijn werk duurt ongeveer 3 kwartier, dus ik moest ongeveer 10 minuten skippen, dat werd Festival. Mede omdat deze tracks ongeveer na elkaar komen vond ik 1 epic meer dan genoeg. Nu skip ik vooral Ara Batur en hou ik vooral van Festival. Eenmaal thuisgekomen draai ik het album in het geheel en blijft Ara Batur natuurlijk gewoon een goede track. Dit is met Takk het meest afwisselend album. Dit kan positief of negatief zijn. Bij dit album is dat voor mij positief omdat elke track van een bijna gelijkwaardig hoog niveau is, op Takk vind ik een aantal knallers staan, maar het is ook het enige album van Sigur Ros waar voor mij matige nummers op staan. Mijn favoriete tracks op dit album zijn toch nog wel gooan daginn en fljotavik, maar dat kan morgen weer anders zijn. Tot maandag!!!

Ik sta nog steeds na trillen van het concert gisteren in de HMH!

Klasse band. Mooi hoe ze een publiek van 5500 man zó still kunnen krijgen. Nog steeds kippenvel als ik eraan denk.

Schuffle! ;-D

Het was idd van wereldklasse. Het beste concert van 2008 zover. Die afsluiter alleen al! De cd lijkt ook alleen maar beter te worden. Ik zet hem ook sneller op dan ( ), waar ik toch echt meer voor moet gaan zitten.

Toch vreemd, heb nu een ander gevoel bij SR dan voorheen na het concert, lijkt wel of ik het nu ergens kan plaatsen in mijn hoofd. Onder het kopje "perfecte muziek" welteverstaan , altijd draaibaar ipv gevoel/seizoens gebonden. Wat een heerlijk muziek is het toch, nu begrijp ik pas waarom iedereen zegt dat dit muziek gemaakt door god is, je moet eerst een concert van hun meemaken. Hoppaglio was hemels, tegelijkertijd oorverdovend, maar zo mooi op het einde met dat confettie kanon waar de band eventjes in verdween.

Wat ben ik blij dat ik deze fantastische band heb leren kennen via MuM, weet nog dat ik dit ooit 4 keer geprobeerd had en telkens begreep ik niet waarom iedereen hier met zoveel enthousiasme over schreef/sprak. Nu begrijp ik het volkomen.

Maar het was natuurlijk niet stil want in de HMH hoor je dan nog altijd dat ellendige gekraak van die bekers op de vloer. Voor mij DE reden dat ik dit concert heb overgeslagen en er voor gekozen heb om ze afgelopen zomer in Keulen in een niet te grote zaal aan het werk te zien. En dat samen met Amiina strijkkwartet en de brassband.

Van dat gekraak van de bekers heb ik iig niks gehoord. Op het eind van Svefn-G-Englar bijvoorbeeld hoorde je Jonsi's stem alleen doorzingen en iedereen om me heen stond gewoon verstijfd
mooi man

ik heb ze wel gehoor, maare dat zal meer aan de muziek leggen (rustige muziek) ik neem aan dat als slayer langs komt dat je ze dan niet meer hoort! verder goed concert hoewel er wel een paar dingetjes zijn die ze van mij niet hoefden te doen. Verders een top avond gehad.

Indd. het einde was egt kicke jammer dat ze dan nog een paar keer het podium op komen en niks spelen, maarja.

Ken je deze mop? De heren van Sigur Ros maken niet alleen muziek, ze maken ook films en hebben een belangrijke boodschap voor de wereld, te weten: hópsí fláflópsí flóppídígópsí.

Of deze: Sigur Ros heeft de VN benaderd meer aandacht te besteden aan natuur en bossen. Ze hebben om dit te bereiken een actielied opgenomen - dit zijn de lyrics:
Ban Ki Moon
Ban Ki Moon
Baaaaan Kiiiii Mooooooooon

Genoeg gelachen. Natuurlijk word ik meewarig van hun onzinteksten, maar dit is toch wel zeer genietbare CD. Ik taxeer hem op vier sterren - en aangezien ik nog geen enkel album van Sigur Ros op meer dan 3,5 sterren heb staan, wordt het eens tijd dat ik mijn Sigur Ros-collectie grondig ga herbeluisteren.

onzinteksten?

Zoveel zinvoller worden ze niet wanneer je ze vertaalt naar het Nederlands, hoor.

Hm, daar ben ik het niet mee eens. Hieronder bijvoorbeeld de tekst van het nummer Ara bátur (Row Boat) vertaald naar het Engels:


Dit lijkt me toegankelijker/begrijpelijker dan laten we zeggen de gemiddelde Radiohead tekst. En tenzij je alleen van "Ik hou van jou, ik blijf je trouw" teksten houdt, lijkt me dit niet echt een onzintekst. Maargoed, blijkbaar zijn de meningen daarover verdeeld.